ตอนที่ 3/2

ถึงแม้ปริมาณยาจะเหลือไม่มาก เพราะก่อนหน้านั้นเธอผสมลงในเหล้าไปเกือบหมดขวดแล้ว แต่ดูเหมือนฤทธิ์ยาจะยังได้ผล

หลังดื่มกาแฟไปเพียงยี่สิบนาที ชายหนุ่มก็เริ่มหายใจหนัก แววตาร้อนจัด ราวกับกำลังต่อสู้กับความต้องการในร่างกายอย่างหนักหน่วง

และเมื่อเพ่ยหรงอวี้เปิดประตูเข้ามา...

ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนที่เว่ยฉิงซวงวางเอาไว้อย่างลงตัว เพ่ยหรงอวี้เห็นเธอกับลู่จิ่นเฉิงอยู่ในสภาพที่ใครเห็นก็ย่อมคิดไปไกล ยิ่งสำหรับผู้หญิงที่แอบรักผู้ชายคนหนึ่งมานาน และในฐานะภรรยา คงไม่มีใครทนได้ หากเปิดประตูเข้ามาแล้วพบเพื่อนสนิทแนบชิดอยู่กับสามีของตัวเอง

ตอนแรกเว่ยฉิงซวงแอบหวั่นใจอยู่ไม่น้อย กลัวว่าลู่จิ่นเฉิงจะรีบอธิบายความจริงให้เพ่ยหรงอวี้ฟัง เพราะหากเป็นเช่นนั้น ผู้หญิงที่รักสามีจนหมดหัวใจอย่างเพ่ยหรงอวี้ย่อมให้อภัยเขาอย่างแน่นอน ส่วนเธอก็คงหมดโอกาสเข้าใกล้รองประธานลู่ไปตลอดชีวิต

แต่สุดท้ายชายหนุ่มกลับเลือกที่จะเงียบ

เขาไม่พูด ไม่อธิบาย และรีบไล่ภรรยาออกจากห้อง ยอมให้ผู้หญิงที่ตนแอบรักมานานแปดปีเข้าใจผิด ยอมให้เพ่ยหรงอวี้เกลียดชัง แต่กลับไม่ยอมแตะต้องผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาตามกฎหมายของตัวเอง

ในสายตาของเว่ยฉิงซวง การกระทำเช่นนั้นคือการปกป้องผู้หญิงที่เขารัก เขาคงกลัวว่าหากปล่อยตัวไปตามฤทธิ์ยา อาจเผลอทำรุนแรงกับภรรยา จนเพ่ยหรงอวี้ต้องบอบช้ำ

เพียงคิดมาถึงตรงนี้ อดีตทนายสาวก็อดอิจฉานังเพื่อนหน้าโง่ขึ้นมาอีกครั้ง อิจฉาที่เธอไม่มีวันเป็นเพ่ยหรงอวี้ และอาจไม่มีวันแทนที่ผู้หญิงคนนั้นได้ตลอดชีวิต

แต่ก็เพราะเธอไม่ใช่เพ่ยหรงอวี้นี่เอง...

จึงทำให้ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่มีโอกาสอยู่เคียงข้างลู่จิ่นเฉิง ในตอนนี้ ที่เขากำลังแย่สำหรับผู้ชายที่กำลังถูกฤทธิ์ยาครอบงำ ผู้หญิงคนไหนก็คงไม่ต่างกัน และเวลานี้ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็คือเธอ

เว่ยฉิงซวงยกยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเดินบิดสะโพกก้าวเข้าหาอีกฝ่ายด้วยท่าทางยั่วยวนที่ฝึกฝนมานานหลายปี ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ ยิ่งเข้าใกล้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ยิ่งกว้างขึ้น

"รองประธานลู่...ในที่สุดคุณก็ยอมรับความรู้สึกของตัวเองเสียที"

พูดจบ อดีตทนายสาวที่ยอมทิ้งอาชีพซึ่งต้องใช้ทั้งเวลา ความพยายาม และความสามารถกว่าจะเรียนจบและสอบใบอนุญาตได้ เพียงเพื่อมาเป็นเลขานุการเงินเดือนไม่มากเท่าอาชีพทนาย หวังเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้ เธอหัวเราะเสียงหวาน พลางยกมือขึ้นหมายจะสัมผัสเนกไทของเขาอย่างถือวิสาสะ

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าผู้ชายอย่างคุณ ไม่มีทางอดทนได้ตลอดหรอก"

ลู่จิ่นเฉิงไม่แม้แต่จะปัดมือของเธอออก ความเงียบของเขา กลับยิ่งทำให้เว่ยฉิงซวงได้ใจ

หญิงสาวค่อย ๆ เลื่อนปลายนิ้วจากเนกไทไปลูบไล้หัวไหล่กว้างของเขา ขณะโน้มกายลงต่ำ เผยให้เห็นลำคอและช่วงอกที่โผล่พ้นคอเสื้อซึ่งเปิดออกอย่างไม่เป็นระเบียบจากเหตุการณ์เมื่อครู่

"เพ่ยหรงอวี้ก็เป็นแค่ผู้หญิงหัวอ่อนคนหนึ่ง ยัยนั่นทั้งเชย ทั้งน่าเบื่อ เอาแต่เรียน พอเรียนจบก็เอาแต่ทำงาน ไม่เคยรู้เลยว่าผู้ชายต้องการอะไร"

หญิงสาวยิ้มเยาะขณะพูดถึงชีวิตของเพื่อนสนิท ทั้งที่อีกฝ่ายเกิดในตระกูลมั่งคั่ง สืบทอดความร่ำรวยมาตั้งแต่รุ่นปู่ทวดจนถึงรุ่นลุงคนโต ขณะที่บิดาก็ดำรงตำแหน่งอัยการเขต ทุกอย่างในชีวิตของเพ่ยหรงอวี้ล้วนเพียบพร้อมจนชวนให้ผู้คนอิจฉา

รวมถึงตัวเธอด้วย เว่ยฉิงซวงก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความมั่นใจทั้งที่ในใจของหญิงสาวเต็มไปด้วยความอิจฉาและอยากเอาชนะเพ่ยหรงอวี้เต็มเปี่ยม

"แต่ฉันต่างออกไป ฉันรู้ว่าจะดูแลผู้ชายยังไง และคืนนี้ ฉันจะทำให้คุณลืมเมียแสนเย็นชาคนนั้นเอง"

ขณะพูด เว่ยฉิงซวงก็เงยหน้าสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน ความโลภ และความต้องการครอบครองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่คิดปิดบัง

เพราะเธอเกิดมาในครอบครัวฐานะปานกลาง ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เว่ยฉิงซวงเฝ้ามองเพ่ยหรงอวี้ด้วยความอิจฉาเสมอ

อีกฝ่ายมีทุกอย่าง...

ทั้งชาติกำเนิด หน้าตา การศึกษา ครอบครัว และแม้กระทั่งผู้ชายที่ดีที่สุด ก็ยังตกเป็นของเพ่ยหรงอวี้

บ้านก็ร่ำรวย แม้พ่อจะแต่งงานใหม่ แต่แม่เลี้ยงก็เป็นคนดี ลุงใหญ่รักและเอ็นดู ญาติผู้พี่ต่างคอยสนับสนุน ยิ่งพี่ชายคนโตยิ่งทั้งรักทั้งตามใจน้องสาวคนเล็ก ส่วนหลังจากพี่ชายคนกลางของเพ่ยหรงอวี้จากไป ทุกคนในตระกูลก็ยิ่งพากันประคบประหงมอีกฝ่ายราวกับแก้วตาดวงใจ

แม้แต่เรื่องความรัก เพ่ยหรงอวี้ก็ยังสมหวังโดยแทบไม่ต้องพยายาม ช่างผิดกับเธอลิบลับ เว่ยฉิงซวงต้องดิ้นรน ไขว่คว้า และแย่งชิงทุกสิ่งที่อยากได้ เช่นเดียวกับวันนี้

เธอต้องการลู่จิ่นเฉิง และไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เธอก็จะทำให้ผู้ชายคนนี้ตกเป็นของตัวเองให้ได้

"หลังจากคืนนี้ ฉันจะทำให้รู้ว่าชีวิตของรองประธานลู่ต้องคู่กับผู้หญิงที่ชื่อเว่ยฉิงซวง ไม่ใช่เพ่ยหรงอวี้"

ลู่จิ่นเฉิงฟังแล้วเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคมแข็งกร้าวหรี่ลงจนแทบเป็นเส้นตรง เขาปล่อยให้ผู้หญิงตรงหน้าพูดจนจบ โดยไม่ปริปากตอบแม้แต่คำเดียว

หึ...

มั่นหน้า มั่นใจเหลือเกินนะมึง...

ผู้หญิงเวรคนนี้ สำหรับเขา ต่อให้บนโลกนี้เหลือเว่ยฉิงซวงเป็นผู้หญิงคนสุดท้าย เขาก็ยอมครองโสดไปจนตาย ใช้มือแก้ปัญหาเองยังดีเสียกว่า ให้เขาเอาอีเวรนี่มาเป็นเมีย

ขยะแขยงชิบหาย!

น่าเสียดายที่เว่ยฉิงซวงไม่มีวันล่วงรู้ความคิดในหัวของมาเฟียหนุ่ม หญิงสาวจึงเข้าใจผิดว่าความนิ่งสงบนั้นคือการยอมจำนน เธอยิ้มกว้างกว่าเดิม ก่อนเขย่งปลายเท้า หมายจะทิ้งตัวนั่งลงบนตักแกร่งของเขา

โดยไม่รู้เลยว่า ลู่จิ่นเฉิงกำลังรอจังหวะ มาเฟียในคราบรองประธานลู่เฝ้ารอให้เธอเดินเข้ามาอยู่ในระยะที่เขาคำนวณไว้

ทันทีที่เว่ยฉิงซวงก้าวถึงตำแหน่งนั้น ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบจนชวนขนลุก

"พูดจบแล้ว?"

เว่ยฉิงซวงยิ้มหวาน ยังไม่ทันเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร เอาแต่เชื่อว่าลู่จิ่นเฉิงกำลังต้านฤทธิ์ยาไม่ไหว และต้องการเธอแทบขาดใจ

"ค่ะ"

"ดี"

ทันทีที่อีกฝ่ายเผลอ ลู่จิ่นเฉิงก็ลงมือ... ไม่สิ เขาลงเท้าต่างหาก!

ผลัวะ!

เท้าแกร่งพุ่งออกไปเต็มแรง ไม่มีการออมกำลังเท้า ไม่มีความคิดว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง ในหัวของมาเฟียหนุ่มยังคงติดภาพมือของเพ่ยหรงอวี้ที่บวมแดงจากการตบผู้หญิงสารเลวคนนี้ รวมถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของภรรยา ยิ่งนึกถึง...

แรงถีบของเขาก็ยิ่งหนักหน่วง เด็ดขาด และไม่คิดปรานีแม้แต่น้อย

"กรี๊ด!"