7 ที่แท้ก็คนใกล้ตัว

อัศราและกฤติกาไปถึงโรงแรมที่ใช้เป็นที่สัมมนาในตัวเมืองเชียงใหม่บ่ายวันรุ่งขึ้น  การประชุมจะเริ่มในวันต่อไป ก่อนจะแยกย้ายเข้าห้องพักเจ้านายหนุ่มบอกเธอว่า

“ผมต้องไปธุระ เย็นนี้ลูกไก่หาอะไรทานเลยนะจะลงไปข้างล่างหรือสั่งมาข้างบนก็ได้ลงบัญชีได้เลยเดี๋ยวผมมาเคลียร์เอง  หรือว่าอยากทานอะไรพิเศษเก็บบิลไว้เบิกได้” 

ท่าทางเขารีบร้อนจนเธอไม่กล้าถามมาก กฤติกาได้แต่รับปากแล้วมองตามอัศราที่แยกเข้าห้องพักตัวเองไป

คืนนี้มีงานเลี้ยงต้อนรับที่ทางสมาคมฯ จัดไว้ให้ผู้เข้าร่วมประชุมทุกคนลงไปร่วมสังสรรค์ได้  กฤติกาแต่งตัวด้วยชุดเดรสแบบกึ่งทางการลงไปร่วมงาน จุดประสงค์ของเธอเพียงแค่ต้องการลงไปหาอะไรทานและตั้งใจจะรีบกลับขึ้นห้องมาพักผ่อน

“ลูกไก่ทางนี้” ญาณินโบกมือเรียกเพื่อน  เธอมาในฐานะตัวแทนบริษัทของบิดามารดาจึงได้พบกันโดยบังเอิญ

กฤติกาเดินเร็วๆ มาหาเพื่อน  เธออุ่นใจขึ้นที่พบญาณินในงาน

“โชคดีจังที่เจอนิน เรานึกว่าจะไม่เจอใคร” 

“มีโต๊ะนั่งรึยังลูกไก่ นั่งกับเราไหมเราก็มาคนเดียว”  ญาณินเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

สองสาวพากันไปตักอาหาร ในงานจัดเลี้ยงแบบบุฟเฟ่ต์เมื่อได้อาหารพอแล้วจึงพากันกลับมานั่งคุยกันที่โต๊ะ  พวกเธอแทบไม่ได้สนใจใครในงาน จนกระทั่งพิธีกรในงานพูดขึ้นว่า

“ขอเชิญคุณสมิติประธานบริษัทเอสเอ็มคอนสตรัคชั่นขึ้นมากล่าวเปิดงานด้วยครับ” 

กฤติกาหันขวับไปมองเธอไม่คิดว่าจะเจอสมิติที่นี่  เขาดูสูงสง่าในชุดสูททางการ แสงไฟจับที่ร่างเขาจนดูเหมือนออร่าเปล่งประกาย  สมิติคนที่อยู่บนเวทีไม่เหมือนคนที่เคยอยู่กับเธอมาหลายปี และยิ่งดูห่างไกลตอกย้ำคำว่าคนละชั้นให้เธอรู้สึก

“เฮียหมิงนี่ วันนี้หล่อจัง” 

เสียงญาณินทำให้เธอหันมามอง  เพื่อนสาวจึงพูดต่อ

“เฮียหมิงเป็นชื่อที่เพื่อนๆ รุ่นน้องของเขาเรียกน่ะ  เพื่อนในคลาสป.โทของเราเป็นรุ่นน้องของเขา”  ญาณินพูดตามที่รู้มาเธอเองก็เคยพบสมิติแค่ผ่านๆ ตามงานสังคม แต่ไม่ได้สนิทสนมเป็นการส่วนตัว เธอรู้แต่ว่าเขาสนิทกับชานนท์ลูกชายเพื่อนแม่และเป็นเพื่อนในคลาสเดียวกับเธอ

กฤติกาหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้า 

“แล้วเรียนป.โทสนุกไหม เผื่อฉันอยากไปเรียนมั่ง”  เธอเปลี่ยนเรื่องคุยกับเพื่อนสาว

“ฮื่อ ไปสิถ้าลูกไก่ไปเรียนต้องได้เกียรตินิยมแน่ๆ เรารับรอง”  ญาณินกระตือรือร้น หากชวนกฤติกาไปเรียนได้ถึงจะคนละปีการศึกษาแต่ก็ยังดี เผื่อมีโอกาสเจอกันบ้างที่คณะ

เธอทั้งสองคนคุยกันจนอิ่มจึงชวนกันแยกย้าย  ญาณินถูกผู้ใหญ่ในงานคนหนึ่งเรียกคุย  กฤติกาจึงขอตัวขึ้นห้องพักเธอกำลังจะเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง แต่หางตาเห็นร่างชายหญิงคู่หนึ่งคุยกันอยู่ในมุมอับสายตา ท่าทางเหมือนกำลังโอบกอด กฤติกาไม่อยากเสียมารยาทแต่เธอหันหน้ากลับไม่ทัน 

หญิงสาวตัวแข็งเมื่อเห็นว่าคนคู่นั้นคือสมิติกับหญิงสาวสวยจัดคนหนึ่งที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในวงการ กฤติกาจำได้ว่าเธอเป็นประธานบริษัทหนึ่งในเครือของเอสเอ็มกรุ๊ปนั่นเอง

สมิติและเธอคนนั้นหันมาเห็นเธอ  เขาทำหน้าตกใจแต่กฤติกาพึมพำขอโทษก่อนจะรีบเดินเร็วจนกลายเป็นวิ่งมากดลิฟท์ขึ้นห้องพัก

เมื่อเข้าห้องได้หญิงสาวกดล็อกห้องและใส่กลอนยืนพิงหลังบานประตู  น้ำตาไหลรินช้าๆ เธอถามตัวเองว่าร้องไห้ทำไม

เพราะเธอไม่ใช่คนสำคัญอีกแล้ว หรือว่าเยื่อใยที่เคยคิดว่ายังมีเหลือมันถูกหั่นจนขาดสะบั้นไปหมดแล้วจริงๆ

เธอไม่รู้ว่าด้านหน้าห้อง สมิติยืนอยู่ตรงนั้นเขากำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตู แต่สุดท้ายเขาเปลี่ยนใจเดินกลับไปตามทางที่เดินมาเงียบๆ 

#############

เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งกฤติกาและอัศราต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเองจนแทบไม่ได้คุยกัน  กฤติกาบังคับตัวเองให้สนใจอยู่กับเนื้อหาการสัมมนา  ส่วนอัศราหมกมุ่นอยู่กับสิ่งที่ได้เขาได้รู้เมื่อวานบ่าย

ในตอนเช้าวานนี้ตอนที่เขาไปรับกฤติกาที่บ้านเพื่อมาสนามบิน  ในช่วงที่รอเธอลงมาจากชั้นบนเขาพบเกศราที่กำลังทำข้าวบดให้น้องเชอรี่  ชายหนุ่มจึงทดสอบเธอด้วยการเอาสร้อยทองเส้นนั้นให้เธอดู  มันมีจี้พระจันทร์ติดอยู่เขาแกล้งถามว่าหากซื้อสร้อยนี้เป็นของขวัญให้น้องสาว ผู้หญิงสาวๆ จะชอบไหม

ชายหนุ่มเห็นเกศราหน้าถอดสีเมื่อเห็นสร้อยเส้นนั้น  เขาจึงแน่ใจว่าเธอจำได้ว่าเป็นของตัวเองที่ทำตกไว้บนที่นอน   เมื่อมาถึงเชียงใหม่ส่งกฤติกาเข้าที่พักแล้ว  อัศราขับรถที่เช่ามาไปลำปาง เขาตรงไปที่ร้านเหล้าที่เขาไปมาเมื่อปีก่อน เค้นเจ้าของร้านให้ตามเด็กเชียร์เบียร์คนนั้นมาพบเขาให้ได้  จนได้คำตอบจากเพื่อนของเกศราว่าคนที่อยู่กับเขาในคืนนั้นคือน้องสาวของกฤติกาจริงๆ และเขามั่นใจมากว่าน้องเชอรี่คือลูกสาวของเขาเอง

เพื่อนของเกศราสารภาพสิ้นว่าเกศราไม่ได้รับงานพิเศษ เธอแค่มาทำงานแทนคนที่ขาดตามคำเกลี้ยกล่อมของเพื่อนและเจ้าของร้าน  และเจ้เจ้าของร้านรับสารภาพว่าไม่ได้เอาค่าตัวแบ่งให้เด็กสาวเลย  เงินสองหมื่นที่เขาจ่ายเจ้าของร้านเอาไปแบ่งกับเพื่อนของเธอคนละครึ่ง

อัศรายอมรับว่าโมโหแต่เขาไม่รู้จะเอาผิดพวกนี้ได้อย่างไร เพราะคนที่ผิดที่สุดในเหตุการณ์นี้คือตัวเขาเอง

ชายหนุ่มไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหน ไม่รู้จะบอกพ่อแม่ตัวเองอย่างไรว่าไปทำเด็กสาวคนนึงท้องและเธอต้องเผชิญปัญหาต่างๆ มากับครอบครัวของเธอเอง  โดยที่เขาไม่ได้มีส่วนดูแลอะไรเลย

เขาเองที่เป็นคนทำลายอนาคตของเกศรา  เด็กสาวอายุสิบเก้าที่กำลังเรียนปวส.ปีที่สองต้องลาออกกลางคันเพื่อมาอุ้มท้องลูกของเขา  ความรู้สึกผิดนี้ทำให้เขาแทบไม่กล้ามองหน้ากฤติกาเต็มตา

เย็นนั้นเมื่อทานอาหารแล้วกฤติกาตัดสินใจบอกอัศราว่า

“นายคะไก่รู้สึกไม่ค่อยโอเคเลยค่ะ ถ้าจะขอกลับกรุงเทพฯ ก่อนจะเป็นไรไหมคะ” 

เขามองหน้าเธอก่อนจะพูดว่า

“ไม่ว่าหรอก ผมก็อยากกลับเหมือนกันเอกสารการประชุมเราได้แล้ว ไปอ่านเองทีหลังก็คงได้” 

อัศรายอมเสียเงินทิ้งค่าตั๋วขากลับที่จองไว้ก่อนหน้านี้และจองตั๋วใหม่ในเที่ยวบินพรุ่งนี้เช้า  เมื่อถึงตอนเช้าทั้งเจ้านายและลูกน้องต่างอยู่ในความเงียบ เมื่อถึงดอนเมืองหญิงสาวขอแยกตัวกลับบ้านเงียบๆ ตามลำพังและเธอต้องช็อกซ้ำสองเมื่อเกศราตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังในเย็นวันนั้น

เธอมองน้องสาวที่ร้องไห้เงียบๆ เมื่อพูดถึงเหตุการณ์คืนนั้นอีกครั้ง 

“ทำไมหน่อยไม่บอกพี่เราจะได้หาทางแก้ไข”  เธอพลอยร้องไห้ไปกับน้องด้วย  กฤติกาไม่คิดว่าสิ่งที่น้องเจอมามันเลวร้ายถึงขั้นนั้น เธอเคยเข้าใจแค่ว่าเกศราอาจจะมีความรักในวัยเรียนที่ไม่ได้จริงจังต่อกัน  แต่ไม่ใช่การเข้าไปเป็นเหยื่อในการค้ามนุษย์แบบนี้และลูกค้าคนนั้นก็คือเจ้านายของเธอเอง

“หน่อยไม่แน่ใจ หน่อยไม่มีหลักฐานอะไรว่าเป็นเขา แต่พอเห็นสร้อยเส้นนั้นที่พี่ซื้อให้หน่อยก็เลยแน่ใจ”  เกศราทั้งกลัวทั้งกังวล เธอกลัวว่าอัศราอาจจะมาแย่งลูกไปจากเธอ

“ถ้าเราไม่ยอมรับเขาก็ทำอะไรไม่ได้  ถ้าเราไม่ยินยอมให้ตรวจดีเอ็นเอเขาก็ยิ่งไม่มีสิทธิ์ทำอะไร  เด็กนอกสมรสเป็นสิทธิ์ของแม่ร้อยเปอร์เซ็นต์”  กฤติกาพูดดวงตาเธอวาวโรจน์ ทำไมผู้หญิงจะต้องเป็นฝ่ายที่เสียใจอยู่ร่ำไปเธอจับมือน้องสาวไว้

“ไม่เป็นไรนะหน่อยไม่ต้องกลัว  พี่จะลาออกจากงานจะขายบ้านหลังนี้ เราจะย้ายบ้านกัน”