ความบังเอิญ(3)

ทางด้านธีรณัฐเคลื่อนรถตัวเองเข้ามาจอดภายในบ้าน จากที่ตอนแรกตั้งใจจะกลับคอนโด แต่เพิ่งนึกได้ว่าลืมเอกสารสำคัญที่จะต้องเอาเข้าประชุมพรุ่งนี้ จึงเปลี่ยนใจกลับมานอนที่บ้าน

พอเปิดประตูเข้ามาด้านใน กลิ่นหอมของพริกกับมะนาวก็ลอยมาแตะจมูก แล้วก็ตามมาด้วยกลิ่นความเค็มของหมึกย่าง

“คุณธีกลับมาแล้วเหรอคะ”

เสียงของป้าอร แม่บ้านประจำบ้านหลังนี้ทักขึ้นจากในห้องครัวที่เขากำลังจะเดินผ่าน

“ครับ”

เขาขานรับก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางเดินย้อนกลับไปยังห้องครัวแทน และสายตาก็เหลือบไปเห็นป้าอรกำลังจัดหมึกย่างใส่จาน

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นน้ำจิ้มสีแดงฉ่ำ มีพริกลูกเล็ก และกระเทียมโรยหน้าราดอยู่ด้านบน ... ทำไมรู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งสีสันแล้วก็ลักษณะมันเหมือนกับที่เขาเพิ่งกินมาเมื่อตอนเย็นนี้ไม่มีผิด

“หมึกนี่ ... ป้าอรซื้อมาเหรอครับ”

“เปล่าหรอกค่ะ คุณธีรนัยเป็นคนซื้อมาค่ะ เห็นบอกว่าเป็นร้านประจำของท่านนะคะ”

คำตอบของแม่บ้านทำให้ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันตามเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวลงบันได

“กำลังพูดถึงพ่ออยู่หรือเปล่า” ชายสูงวัยซึ่งอยู่ในชุดนอน สองแขนคัดหลังเหมือนเช่นทุกครั้ง

“ป้าอรบอกว่าพ่อเป็นคนซื้อหมึกย่างพวกนี้ เห็นว่าเป็นร้านประจำ” ธีรณัฐถามอย่างไม่ใส่อารมณ์เท่าไร ทว่าแววตากลับฉายแววความสงสัย

ธีรนัยเหลือบมองจานนั้นแล้วก็พยักหน้าเล็กน้อย

“ใช่ ร้านประจำพ่อเอง”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง “ร้านไหนเหรอครับ?”

“ร้านตรงตลาดนัดกลางคืน แถวพระรามเก้าน่ะ เป็นร้านของภรรยาเพื่อนสนิทของพ่อเอง แต่มันตายไปนานแล้วล่ะ”

เขาว่าด้วยรอยยิ้มขืน ๆ ก่อนจะยกมือตบไหล่ลูกชายแล้วเดินออกไป เมื่อนึกถึงเพื่อนรักที่เคยร่วมทุกข์กันมา แต่พอเขาตั้งตัวได้เพื่อนก็มาชิงตายไปเสียก่อน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารับปากมันไว้ก็คือจะดูแลลูกของมันให้ดีที่สุด

และที่สำคัญเขาไม่เคยลืมสัญญาที่เคยให้ไว้ว่า ... ถ้าเป็นไปได้อยากให้ลูกของพวกเขาทั้งสองคนเกี่ยวดองกัน แต่จนแล้วจนรอดผ่านมายี่สิบกว่าปีลูกเขากับลูกมันยังไม่เคยเจอหน้ากันเลยสักครั้ง

อืดดด

ขณะกำลังจะก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดบ้าน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็สั่นสะเทือนขึ้น พอล้วงออกมาดูก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะเป็นเบอร์แปลก นิ้วยาวเลื่อนปุ่มสีแดงปิด เพราะปกติก็ไม่ได้รับเบอร์แปลกอยู่แล้ว

กำลังจะยัดโทรศัพท์กลับเข้าที่เดิม สายเรียกเข้าก็สั่นสะเทือนขึ้นอีก พอหยิบออกมาดูจึงเห็นว่ายังเป็นเบอร์เดิม

ตัดสินใจรับสายนั้น...

“สวัสดีครับ”

หลังจากฟังสิ่งที่ปลายสายพูดตอบกลับมา ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นแล้วหันไปมองในห้องรับแขกที่มีพ่อเขากับอมรานั่งอยู่ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปเงียบ ๆ

“อืม ฉันกำลังจะออกไป อยู่ที่สถานีไหน?”

พอรู้ค่ำตอบแล้วเขาก็ก้าวยาว ๆ ไปยังโรงจอดรถทันที ไม่นานเสียงเครื่องยนต์ของรถก็เคลื่อนตัวออกจากบ้านไป

“เสียงรถเจ้าธีนี่ ออกไปไหนอีก ป้าอรพอจะรู้ไหม”

ธีรนัยเอ่ยถามแม่บ้านที่เดินเอาน้ำเข้ามาเสิร์ฟพอดี หญิงสูงวัยรีบส่ายหัวทันที แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่ทราบเลยค่ะ เห็นรับโทรศัพท์แล้วก็รีบออกไปเลยค่ะ”

“ทำเป็นถาม ปกติลูกชายคนโปรดของคุณก็ไม่เคยบอกอยู่แล้วนี่ เวลาจะไปไหน หรือทำอะไร”

อมราที่ตอนแรกนั่งเขี่ยโทรศัพท์อยู่เงียบ ๆ เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นเรื่องของธีรณัฐ ผู้เป็นสามีพ่นลมหายใจออกมาเสียงดังก่อนจะลุกหนีแล้วเดินขึ้นบ้านไป

“เออ หนีกันไปให้หมด พูดถึงลูกชายคนโปรดเข้าหน่อยก็ทำเป็นไม่พอใจ แตะต้องไม่ได้เลยนะ!”

อมราตะโกนตามหลัง แล้วออกอาการกระฟัดกระเฟียดด้วยความหงุดหงิดใจ ป้าอรเห็นอย่างนั้นก็รีบเก็บจานที่วางอยู่เดินหนีหายเข้าห้องครัวไปอีกคน หากขืนยังยืนอยู่คงได้โดนหางเลขไปอีกคน