หนี้ที่ไม่ได้ก่อ(2)

ฟาริศาเงยหน้าขึ้น สีหน้าซีดเผือด “นี่มันอะไรคะ บ้านเราไปกู้เงินกับธนาคารตอนไหน”

อินตาพยายามกลั้นสะอื้น มืออ่อนแรงขยำกระดาษอีกแผ่นในมือจนยับยู่ยี่ ก่อนจะหันไปสบตากับลูกสาวคนโตทั้งน้ำตา

“แม่ก็เพิ่งรู้วันนี้เหมือนกันลูก ... ตอนพ่อยังอยู่ เขาแอบเอาโฉนดบ้านไปจำนองไว้กับธนาคารเพื่อกู้เงิน...”

“แล้วพ่อกู้เงินไปทำไมคะ?” ฟาริศาเริ่มเสียงสั่น

“แม่คิดว่า...” อินตานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ

“การพนัน ... ช่วงหลัง ๆ เขาติดพนันมวยหนักมาก แต่แม่ไม่คิดว่าเขาจะเอาบ้านเราไปทำอะไรแบบนี้”

ฟาริศานิ่งงันไปชั่วขณะ สมองพร่าเบลอ มองจดหมายทวงหนี้ด้วย

สีหน้าเคร่งเครียด เวลาผ่านมาตั้งหลายปีเธอเองก็เพิ่งรู้เรื่องนี้

“แม่เพิ่งผ่อนหนี้นอกระบบที่เขาทิ้งไว้หมดไปไม่ถึงปีเลย...” มือเหี่ยวย่นยกขึ้นปิดหน้า ร่างผอมสั่นสะท้าน

“แม่ไม่เหลืออะไรแล้วลูก ถ้าโดนฟ้อง ... บ้านเราก็จะถูกยึด”

ฟาริศามองหน้าผู้เป็นแม่ด้วยความสงสาร ในวัยขนาดนี้ทำไมยังต้องมาแบกรับหนี้ที่ตัวเองไม่ได้ก่อ แล้วหลายปีที่ผ่านมาแม่ไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้ฟังเลย เก็บทุกอย่างเอาไว้คนเดียว พ่อที่เธอมองว่าเป็นผู้นำของครอบครัว แต่กลับตรงกันข้ามกับสิ่งที่เห็น ... เพราะแบบนี้เองสินะ แม่ถึงเกลียดมวย

หญิงสาวนิ่งไปสักพัก ก่อนจะรวบเอกสารทั้งหมดมารวมกัน แม้จะมีสีหน้าเคร่งเครียดทว่าแววตาเธอกลับเต็มไปด้วยความหวัง ว่ามันจะต้องมีทางออก

“ไม่เป็นไรนะแม่ เราจะหาทางออกด้วยกัน ที่ผ่านมาแม่แบกรับทุกอย่างมามากพอแล้ว ต่อไปฟาจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง เราจะไม่ยอมเสียบ้านนี้ไปเด็ดขาด...”

แขนอวบรวบร่างของผู้เป็นแม่ เข้ามากอดไว้แน่น ซ่อนความหวาดกลัวเอาไว้ข้างใน ถึงแม้ว่าจะรู้สึกมืดแปดด้าน แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นอกจากคำว่าต้องสู้เท่านั้น

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เธอปล่อยวงแขนออกเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา

“แม่คะ ... ตอนนี้แม่มีเงินเก็บอยู่เท่าไร?”

อินตาเงียบไปสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดลิ้นชักตู้ในห้องนอน ดึงสมุดฝากเล่มเล็กสีเขียวออกมายื่นให้ลูกสาว

“ของแม่มีอยู่แสนหน้า...”

ฟาริศาพยักหน้ารับ ก่อนจะล้วงกระเป๋าเอกสารแล้วหยิบสมุดบัญชีของตัวเองออกมา “ของฟามีประมาณแสนหกค่ะ รวมกันก็ประมาณสามแสนกว่า...”

เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งเพื่อหาทางออก ก่อนจะรวบเอาเอกสารแล้วก็สมุดบัญชีทั้งสองเล่มเข้ากระเป๋า แล้วหันไปสบตากับแม่อีกครั้ง

“พรุ่งนี้เช้า เราไปธนาคารด้วยกันนะคะ ฟาจะไปลองคุยเรื่องประนอมหนี้ดู ยังไงเราก็ต้องหาทางออกให้ถึงที่สุด...”

แม่ของเธอพยักหน้าเบา ๆ แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความกังวล แต่ในแววตาก็มีประกายความหวังกลับมาบ้าง หลังจากแบกรับทุกอย่างตัว

คนเดียวมานาน

รุ่งเช้าของวันใหม่ ฟาริศาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทำงานเรียบง่าย แต่ดูภูมิฐานและสุภาพดูเหมาะสม เธอจูงมืออินตาเข้าไปในธนาคารสาขาใหญ่ใจกลางเมือง

หลังจากรอไม่นาน ทั้งสองถูกเชิญเข้าสู่ห้องปรึกษาสินเชื่อ เอกสารทุกอย่างถูกยื่นต่อหน้าเจ้าหน้าที่หญิงวัยกลางคนที่พูดจาสุภาพแต่เด็ดขาด

“ยอดหนี้ทั้งหมดตอนนี้อยู่ที่สี่ล้านแปดแสนค่ะ รวมดอกเบี้ยค้างจ่ายและค่าปรับจากการผิดนัดชำระเกินสามเดือน...”

เสียงของเจ้าหน้าที่กลายเป็นเสียงอื้ออึงในหูเธอไปชั่วขณะ ฟาริศาหายใจเข้าลึกเพื่อประคองสติ

“พอจะมีทางประนอมหนี้ได้ไหมคะ? ตอนนี้เรามีเงินก้อนอยู่

สามแสน”

เธอบอกไม่เต็มเสียงมากนัก เพราะจำนวนเงินที่เอามาประนอมหนี้ กับยอดหนี้ที่มีมันห่างกันเกินสิบเท่า

เจ้าหน้าที่นิ่งคิดสักพัก ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“เราสามารถรับเงินก้อนนั้นไว้เป็นการชำระดอกเบี้ยและค้างจ่ายเบื้องต้นเพื่อประวิงเวลาได้ค่ะ จะช่วยหยุดกระบวนการส่งฟ้องไว้ชั่วคราว แต่คุณต้องนำเงินส่วนที่เหลือมาให้ครบภายใน 90 วัน มิฉะนั้นเราจำเป็นต้องดำเนินการฟ้องร้องเพื่อยึดทรัพย์ตามกระบวนการกฎหมายค่ะ”

ฟาริศากำมือแน่นใต้โต๊ะ ก่อนจะพยักหน้ารับ

อย่างน้อยก็ยังพอมีเวลาให้หายใจขึ้นมาหน่อย...

“ขอโทษด้วยนะคะคุณฟาริศา เอกสารคุณสมบัติของคุณไม่ผ่านเงื่อนไขสินเชื่อ เนื่องจากวงเงินในการกู้ค่อนข้างสูง และไม่มีหลักประกัน และประวัติผู้กู้ร่วมติดเครดิตบูโร ซึ่งกระทบกับเครดิตในการกู้โดยตรงค่ะ”

ประโยคนั้นจากเจ้าหน้าที่ธนาคารยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ถึงจะคาดการเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าคงไม่ง่าย แต่ว่าความหวังที่ยังเหลือเล็กน้อยกลับถูกบดขยี้ลงต่อหน้า

ใบหน้ากลมหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด จากคนที่ร่าเริงสดใสดูเงียบลงถนัดตา แม้สุริยาจะไถ่ถามว่าเป็นอะไรไหม แต่เธอก็เลือกจะยิ้มให้แล้วตอบว่าไม่เป็นไร

“เงินเกือบห้าล้าน มีเวลาแค่สามเดือน จะไปหาจากไหนทันเนี่ย”

มืออวบยกขึ้นขยี้หัวตัวเองจนผมลอนยาวที่ดัดมาเริ่มชี้ฟู เธอแนบหน้าลงกับโต๊ะ มือกำโทรศัพท์แน่นขณะเลื่อนรายชื่อในเครื่องดูทีละชื่อ คนที่เธอคอยช่วยเหลือ เคยไปมาหาสู่กัน หรือแม้แต่เพื่อนสนิทที่เรียนมาด้วยกัน ต่าง‘ปฏิเสธ’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

‘เราขอโทษนะ ช่วงนี้เราก็มีปัญหาเรื่องเงินอยู่เหมือนกัน’

‘อย่าว่ากันเลยนะ เราเองก็ลำบากมาก’

‘ไม่สะดวกจริง ๆ ขอโทษด้วยนะ’

ประโยคเหล่านั้นเธอได้ยินมาทั้งวัน ไม่ใช่เพราะเธอไม่น่าช่วยแต่เพราะจำนวนเงินที่เธอต้องการจากการยืมเพื่อนมันค่อนข้างสูง สำหรับคนทั่วไปที่เป็นแค่พนักงานบริษัท