Masukเสียงเพลงเปลี่ยนเป็นจังหวะช้า พิธีกรประกาศเชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำแต่บอกเลยว่า… งานนี้ไม่ใช่เต้นรำธรรมดา เพราะแฝดสี่ตะโกนขึ้นกลางฟลอร์ว่า “หนูอยากเต้นด้วย!!” พร้อมกระโดดตะกายพ่อแม่กันยกใหญ่ในวินาทีนั้น พลับและพลอยสบตากัน ก่อนจะหลุดขำเสียงดัง แล้วก็ช่วยกันจับมือลูกทั้งสี่คนขึ้นฟลอร์ไปด
บทที่45 ตอนพิเศษค่ำคืนหนึ่งในเดือนธันวาคม — กรุงเทพฯร้านอาหารหรูบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมภูผา ถูกเนรมิตให้กลายเป็นดินเนอร์หรูส่วนตัวของ “สองครอบครัวใหญ่” ใต้ท้องฟ้าสีมืดมิดปนแสงดาว พื้นไม้สีเข้มสะท้อนแสงไฟนวลที่ประดับประดารอบโต๊ะอาหารยาว ซึ่งเต็มไปด้วยอาหารที่ถูกคัดสรรมาอย่างดี ทั้งไทย ฝรั่ง ญี่ปุ่น แ
เสียงนาวาร้องอย่างตื่นเต้น แล้วรีบวิ่งไปหามุมประจำที่นั่งกับน้องๆพลอยและภูผาก็เดินมาพร้อมกัน “เมื่อคืนหลับกันสบายมั้ยคะ?” พลอยถามพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปมองเมฆที่ทำหน้าเหมือนคนไม่ได้นอนเต็มตา“สบายดีครับพลอย…” เมฆตอบ แต่โดนซันหันมาแซวทันที “พี่เมฆอ่ะเหรอ สบายจนหน้ายุ่งเลยครับเมื่อคืน”ทุกคนหัวเรา
“อ๊ะ...อื้มมมม”เสียงครางฮือของเมฆาดังออกมาจากลำคอด้วยความเคลิบเคลิ้ม ราวกับถูกเวทย์มนต์ ทั้งสองลิ้นตวัดกันไปมาอย่างร้อนแรง แล้วมือหนาของเมฆก็เริ่มลูบคลำผิวเนียนของเธอทั่วร่าง แล้วมือหนาก็ขยับมานวดเคล้นเนินอกขาวๆทั้งสองข้างสลับไปมาใบหน้าหล่อเหลาซุกคอขาวของเธอพร้อมดูดดึงทิ้งรอยจูบไปทั่ว ปากไล้เลียมา
บทที่44 อยากมีลูกอีกNCเสียงหัวเราะจากลานสวนค่อย ๆ ซาเมื่อเมฆเริ่มทำตัวอ้อนภรรยาหนักขึ้น เขาทั้งโอบทั้งหอมพลับซ้ายขวาไม่หยุด จนทุกคนต้องส่ายหน้า“พอเลยพี่เมฆ หอมเข้าไป เดี๋ยวก็หอบเมียกลับเข้าห้องแน่!” ซันแซวพร้อมยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม“เออ มันอุ้มไปแน่กูดูหลายรอบละ” ภูผาก็เสริมพลางหัวเราะเบา ๆ พลอยเองก็
อีกด้านหนึ่ง เมฆ ภูผา และซันกำลังยืนคุยกันอย่างเคร่งเครียด"ได้ข่าวว่า…เฮียเหวินตายแล้ว" ซันพูดเสียงต่ำ สายตานิ่งสนิทขณะยกกาแฟขึ้นจิบภูผาเลิกคิ้ว "จริงดิ?""อืม ได้ข่าวจากคนในฮ่องกง ส่งต่อกันมาทางคนของเรา เฮียเหวินหัวใจวาย กะทันหัน" ซันพยักหน้าเมฆยืนนิ่ง สายตาจ้องวิวกรุงเทพที่กำลังจะค่ำ "กงเหว่ยร
เสียงประตูเหล็กเลื่อนดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่อรถยนต์สีดำคันหรูของเจสแล่นเข้ามาจอดกลางโกดังร้าง แสงไฟสลัวของดวงอาทิตย์ยามเย็นส่องลอดผ่านหน้าต่างที่มีรอยร้าวและฝุ่นจับหนาแน่น สะท้อนลงบนพื้นซีเมนต์ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำและเศษขยะเจสลงจากรถก่อนจะเปิดประตูด้านหลังอย่างแรง ดึงแขนของลูกพลับที่ยังอยู่ในอาการมึนจากกา
บทที่26 ตั้งรับทันทีที่รถคันดำสนิทจอดเทียบหน้าทางเข้าบ้าน เสียงเครื่องยนต์เงียบลง แต่บรรยากาศในใจเมฆกลับเดือดพล่านยิ่งกว่า เขาเพิ่งเดินจากสมรภูมิหน้าสตูดิโอ Dusk Media ที่เต็มไปด้วยเศษซากเถ้าถ่านและความแค้นที่สะสมมาเนิ่นนาน — วันนี้เขาไม่ออมมืออีกต่อไปเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากในบ้าน...“พี่เมฆ!”
บทที่25 ลาออกเช้าวันนั้น เมฆสวมสูทเต็มยศ ผูกเนคไทอย่างเนี้ยบเช่นเคย แต่สีหน้าเขากลับนิ่งกว่าทุกวัน มือข้างหนึ่งจับมือลูกพลับไว้แน่นขณะพาเธอเดินเข้าไปในอาคารสำนักงานใหญ่ของ Dusk Media สายตาของพนักงานหลายคนจับจ้อง... ทั้งด้วยความตกใจ และความเคารพในชายผู้ทรงอิทธิพลคนนั้นลูกพลับในชุดเรียบง่าย แต่อ่อน
เปิดกล่องกำมะหยี่เผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดงามเรียบหรู ดูแพงและงดงามอย่างไม่มีคำบรรยาย“ลูกพลับ… พี่อาจจะเป็นคนดุ พูดน้อย บางทีก็ทำตัวงี่เง่า แต่มีสิ่งหนึ่งที่พี่มั่นใจคือ พี่รักหนูมากกว่าชีวิตตัวเอง” “พี่ไม่รู้จะใช้ชีวิตโดยไม่มีหนูยังไง… เลยอยากจะถามว่า... หนูจะแต่งงานกับพี่ไหมครับ?”น้ำตาของลูกพลับไ







