เข้าสู่ระบบฝังตัวอ่อนไว้ในรังไข่ น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด หากไม่สำเร็จจะต้องใช้วิธีธรรมชาติด้วยเชื้อจากทายาทที่หลงเหลืออยู่เพียงคนสุดท้าย
ดูเพิ่มเติม"นับสิ คุณตั้งใจรึเปล่า" คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ในคำตอบนั้น "คิดว่าไง ?" "ไม่แน่ใจ เลยถามดู" "ปีนี้คุณอายุเท่าไหร่" "22 แล้ว" "คิดว่าผมตั้งใจไหม ?" "อ๊ะคุณ ! นี่ตั้งใจเหรอ" ใช่ เขาตั้งใจ... รู้แบบนั้นแล้ว ฝ่ามือนุ่ม ๆ ก็กระทบเข้าที่ท่อนแขนแกร่งแบบไม่แรงนัก ก่อนที่เจ้าของใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาจะเงยขึ้นมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์เหลือร้าย "ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดจากผมก็แล้วกัน หวังว่ามันจะถูกใจคุณ" พูดจบ ก็ยื่นใบหน้าเข้ามาฝังรอยจูบไว้ที่หน้าผากมนแล้วประคองเธอลุกขึ้นมาโอบกอดเอาไว้ภายใต้ผ้าห่มอุ่น "หลังจากคืนนี้ เรื่องของเราจะเป็นยังไงต่อไป" เธอถาม ขณะที่เอนกายพิงซบลงไปบนบ่าแกร่งของเข้าด้วยให้ใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกสึกอบอุ่นและปลอดภัยเกินกว่าทุกครั้ง "แล้วคุณต้องการให้เป็นแบบไหน" "ฉันอยากมีคุณอยู่ใกล้ ๆ" "ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ใกล้พอไหม" ลูเซิร์นยื่นใบหน้าเข้ามาคลอเคลียที่ข้างแก้มนุ่มแล้วเอ่ยออกมาชิดริมหู ก่อนที่เขาจะใช้ริมฝีปากขบเม้มลงมาเบา ๆ อย่างหยอกเย้า จนเธอรู้สึกจั๊กจี้หูจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง "ผมมีภารกิจที่ต้อ
ลูเซิร์นกระเถิบถอยออกมาเล็กน้อย ในจังหวะที่จับร่างของเทียนสี่ให้พลิกตัวฟุบหน้าลงไปบนเตียงนอน ทั้งที่ตรงส่วนนั้นยังคงดูดรัดเขาเอาไว้แน่น แน่นจนแทบขาดจากกันเป็นสองท่อน "อ๊ะ !" สองมือบางกำผ้าปูที่นอนจนยับย่น สะโพกอันกลมกลึงถูกยกให้ลอยเด่นขึ้นมองเห็นกลีบกุหลาบอวบอูมดูชมพูระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ชัดจนน่ากระแทก แล้วก็บดขยี้เข้าไปซ้ำ ๆ "เด็กดี เรียกชื่อผม" "อ๊า ...ลูเซิร์น อย่าแกล้ง" เทียนสี่กระถดตัวหนี ในตอนนี้เขาขยับเอวสอบเข้าลึกและออกสุดเป็นจังหวะหนัก ๆ เน้น ๆ อยู่แบบนั้นแล้วดึงลำเอ็นออกมาจนเกือบสุดความยาวใหญ่ของมันทำเธอค้างเติ่งที่จู่ ๆ เขาก็ทำท่าว่าจะหยุดเอาเสียดื้อ ๆ ก่อนที่เขาจะดันแท่งเอ็นดุ้นใหญ่ให้กลับเข้าไปใหม่อีกครั้งและอีกครั้งลึกสุดลำโคน สวบ ! สวบ ! สวบ ! "อ๊า !" คนโดนแกล้งถึงกับมือสั่นเกร็งจิกเล็บลงไปบนที่นอนจนมันยับยู่ยี่ เขารั้งสะโพกของเธอกลับมา ก่อนที่ริมฝีปากสวยจะเม้มเข้าหากันเพื่อระบายความเสียวซ่าน ซึ่งได้รับจากคนด้านหลังที่อัดกระแทกกระทุ้งเข้าใส่ร่องอันฉ่ำเยิ้มอย่างดุดัน จนร่างกายของเธอนั้นกระเด้งไปข้างหน้า ทำให้เขาต้องเป็นฝ่ายดึงเอวบางของเธอกลับมาแล้วอัดเ
"ซี้ด !" ร่องนุ่ม ๆ ของเธอตอดรัดแน่นจนเกินไป ทำให้เขาแทบจะทนไม่ไหวจวนเสร็จอยู่รอมร่อ ลูเซิร์นเชิดหน้าขึ้นสูดปากครางหวิว แล้วก้มลงมองร่างของคนสวยที่จ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา น่าแกล้ง ! แม่จิ้งจอกสาวจอมเจ้าเล่ห์ตัวนี้ที่เคยหลอกล่อหลอกถามเขา จนเผยความรู้สึกออกมา หากแต่ในตอนนี้กลับกลายเป็นลูกแมวตัวน้อยที่แสนเชื่องใต้ตัวของเขาเสียแล้ว ดวงตาแป๋วที่มองเขายังคงซุกซุนไม่เปลี่ยน เด็กดื้อตาใสในคืนนั้น มองร่างกายของเขาที่กำลังเคลื่อนไหวไปบนตัวเธออย่างไม่ยอมละสายตา ผิวขาว ๆ ที่ถูกเขาสัมผัสยามนี้ขึ้นเป็นรอยแดงไปหมดทั้งตัว ช่างน่าเอ็นดู... เทียนสี่น่าแกล้ง น่าฟัดเสียตั้งแต่ที่ได้เจอกันครั้งแรก เธอที่คอยตื้อถามเขาให้ทำแผลไม่ยอมหยุด เวลานึกถึง คิดแล้วน่าบดขยี้...บี้บดไปบนเรียวปากสวย ๆ ด้วยลำเอ็นของเขาเสียเหลือเกิน ไม่รู้ทำไม เขาถึงคิดกับเธอขนาดนี้ได้ ไม่ควรเลยจริง ๆ "อ๊า... คิดอะไรอยู่ ทำไมมองหน้าฉันแล้วถึงยิ้มแบบนั้น ?" เทียนสี่เอ่ยวาจาติด ๆ ขัด ๆ เมื่อส่วนล่างถูกโจมตีเขามาอย่างหนัก ๆ เน้น ๆ ระหว่างที่หัวสมองของเขาคิดย้อนกลับไปไกล ไกลเกินไปเรื่อย ๆ จนสองมือคู่เล็กที่ถูกเขารวบไว้เหนือ
อีกฟากของบ้านเรือนไทยริมน้ำ เทียนสี่ใช้เรียวแขนทั้งสองข้างยันตัวเองให้ลุกขึ้นมาแล้วใช้สองมือนุ่ม ๆ ดันแผงอกแกร่งของลูเซิร์นให้เอนกายนอนลงไปบนหมอน ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายปีนป่ายขึ้นไปอยู่บนตัวของลูเซิร์นราวกับจิ้งจอกสาวที่จำแลงกายลงมา เพื่อที่จะหลอกล่อเสือร้ายอย่างเขาให้ยอมจำนนลงตรงนี้ "ลูเซิร์น" เสียงหวานเอ่ยชิดริมหูที่ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เมื่อเธอเป็นฝ่ายจู่โจมเข้าหาเขาก่อน โดยที่เขาเองไม่ได้พูดขัดอะไรออกไป ปล่อยให้เธอได้ทำตามอย่างใจที่ต้องการ "ที่บอกว่าชอบฉันนี่..." เธอจงใจหยุดคำพูดนั้นไว้พลางกรีดปลายนิ้วชี้เรียวขาวลากไปมาตามแผ่นอกของเขาอย่างแผ่วเบา แล้วค่อย ๆ เคลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่ที่ใต้สะดือขาว ทำหัวใจแกร่งของเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง "ชอบจริง ๆ เหรอ..." เสียงนั้นทำเขาแทบสติหลุดราวกับถูกยั่วให้จนมุมเข้าแล้ว ทำให้ ลูเซิร์นถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ดวงตาสองสีที่กำลังจ้องมองเธออยู่เต็มไปด้วยความหลงใหลในแม่จิ้งจอกสาวตัวนี้ "ครับ" ตอนเพียงสั้น ๆ แค่นั้น แล้วไม่ได้พูดอะไรออกไป "ชอบแค่ไหนกัน บอกได้ไหม ?" ก้นขาว ๆ ของเธอกำลังตั้งใจบดเข้าไปหาลำตัวหนาของเขาอย่
เทียนสี่หันมองไปยังเสียงที่ดังอยู่ข้างหู จนแก้มขาว ๆ ของเธอเฉียดไปที่ปลายจมูกโด่ง ๆ ของใครคนหนึ่ง ซึ่งเธอจดจำเขาได้เป็นอย่างดี "อ๊ะคุณ !" เทียนสี่หันไปไม่ทันระวัง ทำให้ข้างแก้มถูไถไปกับปลายจมูกโด่งของใครคนนั้นอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจ จนใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าว ทั้งที่เนื้อตัวเปียกปอนไปด้วยคราบน้ำฝน หากแต่
"ผมไม่ค่อยสะดวกจะคุยเรื่องนี้เท่าไหร่ เอาเป็นว่าไว้ก่อนแล้วกันนะครับ" ลูเซิร์นบอกอย่างไม่รีบร้อน ดูใจเย็น จนเทียนสี่ยิ่งรู้สึกเกรงอกเกรงใจมากขึ้นไปอีก "แต่ว่า..." "รังเกียจที่จะรับความหวังดีแล้วก็การช่วยเหลือจากผมรึยังไงครับ" "ไม่ใช่นะคะ คุณอย่าเข้าใจผิด" "ถ้างั้น ก็ไม่ต้องรีบร้อนที่จะคืน
"ใช่ค่ะ ตั้งแต่ตอนที่ฉันอายุไม่กี่เดือนเท่านั้นเอง" เทียนสี่เดินตรงเข้ามา แล้วยืนมองไปที่ภาพถ่ายเก่า ๆ ใบนั้น "ที่เกาหลี ?" "ยายบอกแบบนั้น" เธอตอบ เพราะเคยบอกเขาว่าตัวเองเกิดที่นั่น ซึ่งมันก็คือเรื่องจริง "พ่อแม่ของคุณละครับ" "ยายบอกว่าท่านเสียไปหมดแล้ว ไม่กี่วัน หลังจากที่ฉันถ่ายรูปนี้" เท
"ไม่ได้เจอคุณหลายวัน ผมแค่อยากแวะไปหา" คำตอบของเขา ทำให้เทียนสี่รู้สึกประหลาดใจในสิ่งที่เป็นอยู่ "ฉันไม่รู้ว่า เราสนิทกันแค่ไหนแล้ว คุณถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้" คำว่า ตรงนี้ ! ของเทียนสี่หมายถึง ตรงที่พอเธอมีเรื่องหรือว่าปัญหา ก็มักจะเป็นเขาอยู่เสมอที่คอยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ "ก็น่าจะมากพอที่คุณไม
ความคิดเห็น