LOGINเสียงเพลงเปลี่ยนเป็นจังหวะช้า พิธีกรประกาศเชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำแต่บอกเลยว่า… งานนี้ไม่ใช่เต้นรำธรรมดา เพราะแฝดสี่ตะโกนขึ้นกลางฟลอร์ว่า “หนูอยากเต้นด้วย!!” พร้อมกระโดดตะกายพ่อแม่กันยกใหญ่ในวินาทีนั้น พลับและพลอยสบตากัน ก่อนจะหลุดขำเสียงดัง แล้วก็ช่วยกันจับมือลูกทั้งสี่คนขึ้นฟลอร์ไปด
บทที่45 ตอนพิเศษค่ำคืนหนึ่งในเดือนธันวาคม — กรุงเทพฯร้านอาหารหรูบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมภูผา ถูกเนรมิตให้กลายเป็นดินเนอร์หรูส่วนตัวของ “สองครอบครัวใหญ่” ใต้ท้องฟ้าสีมืดมิดปนแสงดาว พื้นไม้สีเข้มสะท้อนแสงไฟนวลที่ประดับประดารอบโต๊ะอาหารยาว ซึ่งเต็มไปด้วยอาหารที่ถูกคัดสรรมาอย่างดี ทั้งไทย ฝรั่ง ญี่ปุ่น แ
เสียงนาวาร้องอย่างตื่นเต้น แล้วรีบวิ่งไปหามุมประจำที่นั่งกับน้องๆพลอยและภูผาก็เดินมาพร้อมกัน “เมื่อคืนหลับกันสบายมั้ยคะ?” พลอยถามพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปมองเมฆที่ทำหน้าเหมือนคนไม่ได้นอนเต็มตา“สบายดีครับพลอย…” เมฆตอบ แต่โดนซันหันมาแซวทันที “พี่เมฆอ่ะเหรอ สบายจนหน้ายุ่งเลยครับเมื่อคืน”ทุกคนหัวเรา
“อ๊ะ...อื้มมมม”เสียงครางฮือของเมฆาดังออกมาจากลำคอด้วยความเคลิบเคลิ้ม ราวกับถูกเวทย์มนต์ ทั้งสองลิ้นตวัดกันไปมาอย่างร้อนแรง แล้วมือหนาของเมฆก็เริ่มลูบคลำผิวเนียนของเธอทั่วร่าง แล้วมือหนาก็ขยับมานวดเคล้นเนินอกขาวๆทั้งสองข้างสลับไปมาใบหน้าหล่อเหลาซุกคอขาวของเธอพร้อมดูดดึงทิ้งรอยจูบไปทั่ว ปากไล้เลียมา
บทที่44 อยากมีลูกอีกNCเสียงหัวเราะจากลานสวนค่อย ๆ ซาเมื่อเมฆเริ่มทำตัวอ้อนภรรยาหนักขึ้น เขาทั้งโอบทั้งหอมพลับซ้ายขวาไม่หยุด จนทุกคนต้องส่ายหน้า“พอเลยพี่เมฆ หอมเข้าไป เดี๋ยวก็หอบเมียกลับเข้าห้องแน่!” ซันแซวพร้อมยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม“เออ มันอุ้มไปแน่กูดูหลายรอบละ” ภูผาก็เสริมพลางหัวเราะเบา ๆ พลอยเองก็
อีกด้านหนึ่ง เมฆ ภูผา และซันกำลังยืนคุยกันอย่างเคร่งเครียด"ได้ข่าวว่า…เฮียเหวินตายแล้ว" ซันพูดเสียงต่ำ สายตานิ่งสนิทขณะยกกาแฟขึ้นจิบภูผาเลิกคิ้ว "จริงดิ?""อืม ได้ข่าวจากคนในฮ่องกง ส่งต่อกันมาทางคนของเรา เฮียเหวินหัวใจวาย กะทันหัน" ซันพยักหน้าเมฆยืนนิ่ง สายตาจ้องวิวกรุงเทพที่กำลังจะค่ำ "กงเหว่ยร
“และอีกอย่างนะคะ—ไม่ต้องพยายามเป็นข่าวดี เพราะคุณจะกลายเป็นข่าวลือในอีกไม่กี่วินาทีนี้แล้วค่ะ :)”ขิมยังยิ้มค้าง ๆ แต่เริ่มหน้าเจื่อน“หนูไม่ได้คิดอะไรเลยนะคะ แค่เอาของมาขอบคุณเฉย ๆ เอง…”“อ๋อเหรอคะ? แล้วสายตาเมื่อกี้คืออะไร? หรือปกติมองคนอื่นแบบจะกลืนทั้งตัวแบบนั้นเลย?”พลับหันไปยิ้มหวานให้เฮียซันก
ทุกคนในห้องประชุมเงียบกริบ…พลับนิ่งไปชั่วครู่ แต่ยังยิ้มและอธิบายเสียงนุ่ม“หมอกที่วางไว้จะเป็นหมอกแสงบางมากค่ะพี่เจส เพื่อช่วยสร้างอารมณ์อบอุ่น และเสริมโทนผิวให้ดูละมุนค่ะ ไม่ได้บดบังหน้าค่ะ เราใช้มุมกล้องช่วยเสริมอีกที—”“ค่ะ ค่ะ ฟังแล้วเหมือนเรียนอยู่ห้องสื่อสารเบื้องต้นเลยค่ะ... เอ๊ะ หรือจริง ๆ
“พี่เมฆ... พี่โอนเงินมาทำไมคะ?” เมฆลุกขึ้นช้า ๆ เดินเข้ามาหาเธอ สบตาแน่วแน่ “เพราะพี่ไม่อยากให้ไปทำงานไง พลับอยู่กับพี่ พี่ดูแลได้ ไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องลำบาก” “แต่พลับไม่ได้อยากได้เงินค่ะ... พลับแค่อยากทำในสิ่งที่ตัวเองรัก” เมฆถอนหายใจ เดินเข้าไปจับมือเธอไว้แน่น “แล้วถ้าพี่ขอ... ขอร้องเลยล่ะ อ
บทที่14 หมาลอบกัดNC 1ปีต่อมา กลางดึกของคืนวันศุกร์... ไฟในผับ “GrooveWiz” สาดแสงสลัวเร้าอารมณ์ เสียงเบสกระหึ่มสะท้อนกำแพงกระจก ลูกค้าเต็มแน่นเหมือนทุกคืน ศูนย์รวมของหนุ่มสาวเมืองกรุงที่มาแสวงหาความสนุกในค่ำคืนแห่งแสงสี ซัน หรือ "เฮียรอง" นั่งอยู่ที่ชั้นลอยของผับ สายตาคอยสอดส่องภาพรวมอย่างเงียบขรึ