เข้าสู่ระบบEP.2 คู่ปรับ
Prat บีน่า
มหาวิทยาลัย
ภายใต้อาคารเรียนของคณะบริหารธุรกิจ มีหญิงสาว3คนและชาย1คนกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะหินอ่อน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ บีน่า ลูกสาวของคามิน และเธอนั้นพึ่งจะวางสายจากคิริวไปเมื่อสักครู่นี้เอง
“แกนี่ก็กวนประสาทเขาได้ดีจริงๆนะบี” เป็นเสียงของไอด้าที่พูดขึ้น เมื่อเธอนั้นได้ยินทุกคำที่เพื่อนของเธอคุยโทรศัพท์กับปลายสาย
“ก็เขาตั้งใจไม่มารับฉัน! ทำอย่างกับฉันอยากอยู่ร่วมบ้านเดียวกันกับเขาอย่างนั้นแหละ! ถ้าไม่ติดเพื่อความสบายใจของดี๊กับมี๊ ฉันก็ไม่ไปอยู่บ้านป้าชาร์หรอก!”
“ก็บอกว่าเดี๋ยวกูไปส่งบ้าน มึงก็ไม่ยอม” หิน พูดขึ้นซึ่งเขานั้นคือเพื่อนผู้ชายเพียงคนเดียวในกลุ่ม
“เขามีหน้าที่มารับฉัน เขาก็ต้องมาสิ”
“เอาแต่ใจจริงๆเลยคุณนาย~” ธิดาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ก่อนจะหันไปสนใจทำงานของตัวเองต่อเพื่อรอเวลากลับบ้าน
ปี๊น! เวลาล่วงเลยผ่านไปราว10นาที เสียงแตรรถของใครบางคนก็ได้ดังขึ้น ฉุดให้ทุกคนที่อยู่ในละแวกนั้นต่างต้องมองไปที่รถคันนั้น ซึ่งเป็นรถของคิริวนั่นเอง
“เขามาแล้ว ไปสิย้ะ!”
“งั้นฉันไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน” เด็กสาวว่าพลางหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาสะพายก่อนจะรีบเดินตรงไปที่รถด้วยความรวดเร็ว
“ทำไมลุงมารับหนูช้าจังคะ?” เมื่อรถแล่นออกมาจากรั้วมหาวิทยาลัยเด็กสาวจึงเอ่ยถามคิริวขึ้นทันที
“อย่ามาเรียกฉันลุง!”
“ก็ตอบสิคะ ชอบปล่อยให้หนูรอตลอด”
“ทำตัวเป็นเด็ก!”
“หนูโตแล้ว!”
“หึ! โตแล้วแต่ยังต้องให้ฉันคอยไปรับไปส่ง!”
“ก็ป้าชาร์ให้พี่ทำนี่คะ หนูไม่ผิด!”
“ใครพี่เธอ!”
“ลุงก็ไม่ให้เรียก! พี่ก็ไม่ให้เรียก! จะให้เรียกอะไร ปู่หรือไงคะ อายุก็ไม่ใช่นะ.. อื้อๆ!” ไม่ทันที่เด็กสาวจะได้พูดจบเธอนั้นก็ถูกมือหนาของคิริวปิดเข้าที่ปากทันที ทำให้เธอนั้นทำได้แค่ส่งเสียงอื้อๆอ้าๆออกมาและพยายามที่จะดึงมือของชายหนุ่มตรงหน้าออก
“หุบปาก! ทำตัวเป็นเด็กอยู่ได้ ฉันรำคาญ!”
“…” เมื่อเด็กสาวถูกคิริวตะโกนใส่หน้าทำให้เธอนั้นถึงกับต้องนิ่งเงียบไปทันที ซึ่งคิริวเองก็รีบเอามือออกจากปากของเธอเช่นกัน ก่อนจะหันไปสั่งนิ๊กมือขวาของตนที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอยู่
“แวะส่งกูที่คอนโด”
“ครับนาย” เมื่อนิ๊กได้รับคำสั่งเช่นนั้นเขาจึงเปลี่ยนเส้นทางไปส่งนายของตัวเองที่คอนโดก่อนทันที แล้วค่อยขับไปส่งเด็กสาวที่บ้านของโรมัน
เมื่อเด็กสาวกลับมาถึงบ้านของโรมันเธอนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที ทำให้นิ๊กต้องถอนหายใจออกมาเหมือนทุกครั้ง เพราะทั้งสองนั้นไม่ได้มีปากเสียงกันแค่ครั้งนี้ แต่มีปากเสียงกันมาตั้งแต่วันแรกที่เด็กสาวย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว
“กลับมาแล้วเหรอลูก”
“สวัสดีค่ะป้าชาร์~” ถึงแม้ว่าเด็กสาวจะรู้สึกไม่ประสบอารมณ์มากสักแค่ไหน เธอก็ไม่ลืมที่จะทำความเคารพผู้ใหญ่ในบ้าน
“เป็นอะไรล่ะเรา ทะเลาะกับพี่ริวมาอีกแล้วเหรอ”
“ค่ะ~”
“อย่าไปถือสาพี่เขาเลยนะ ตาริวก็ปากร้ายไปงั้นแหละ จริงๆก็คงจะเป็นห่วงและรักน้องสาวอย่างเราไม่น้อย”
“ค่ะ~”
เด็กสาวเออ ออ ไปอย่างไม่คิดอะไรเพื่อที่ชาร์ลอคต์จะได้ไม่ต้องเอ่ยถามอะไรเธอต่อ ในขณะเดียวกันก็มีใครบางคนกำลังเดินลงมาจากบันไดชั้นสอง ซึ่งเขาคนนั้นก็คือคิรันน้องชายฝาแฝดของคิริวนั่นเอง
“สวัสดีค่ะพี่รัน”
“…” ด้วยความที่คิรันมีบุคลิกเป็นคนที่เงียบนิ่งและสุขุมไม่ต่างจากพี่ชาย เขาจึงไม่เอ่ยทักทายเด็กสาวกลับไปแต่เดินตรงไปหามารดาของตัวเองแทน
“จะไปไหนอีกคนล่ะตารัน”
“สนามครับ”
“งั้นไปเถอะ ขับรถขับราดีๆล่ะ”
“ครับ” คิรันหันมาสบตากับเด็กสาวอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ ทำให้เด็กสาวต้องถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ก่อนจะรีบขอตัวขึ้นห้องนอนของตนเอง
“คนพี่ก็ปากร้าย! คนน้องก็ไม่พูดด้วย! อยู่ยากจริงๆเรา เฮ้อ~” เธอบ่นออกมาอย่างรู้สึกเหนื่อยหน่ายก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาบิดาของตัวเองด้วยความคิดถึง
“สวัสดีค่ะแด๊ดดี๊~ มามี๊เป็นยังไงบ้างคะ~”
“วันนี้มี๊เราดีขึ้นเยอะเลย อีกไม่นานก็คงจะได้กลับไปหาหนูแล้ว”
“จริงเหรอคะ คิดถึงมี๊กับดี๊จัง~”
“เป็นอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ~ แค่เหนื่อยๆอยากกอดมี๊กับดี๊เฉยๆ~”
“ดี๊กับมี๊ก็คิดถึงหนูนะ ตั้งใจเรียนนะคะคนเก่งของดี๊”
“ค่ะ หนูไม่ทำให้ดี๊ผิดหวังแน่นอนค่ะ~”
“ดีมากค่ะ”
“งั้นหนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ”
“ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะตัวแสบ”
“รับทราบค่ะ”
ตู๊ดดดดดๆ เมื่อสายตัดไปเด็กสาวจึงทิ้งร่างของตัวเองนอนลงบนที่นอนทันทีพร้อมกับหลับตาลงก่อนจะทำให้เธอนั้นเผลอหลับไปในชุดนักศึกษาตลอดทั้งคืน
18:30 น.ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!ในขณะที่เด็กสาวกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงของคิริวเสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ได้ดังขึ้น ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอนั้นตื่นขึ้นมาพอดี แต่เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาเธอก็ไม่พบกับใครในห้องนอกจากแอร์ที่เปิดเอาไว้ ติ๊ง! เสียงไลน์จากโทรศัพท์ได้ดังขึ้นอีกครั้งฉุดให้เด็กสาวต้องหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดดู ก่อนจะเห็นว่าเป็นข้อความของคิริว และ อิฐที่ทักมาถึง 3 ข้อความ พี่ริว : ตื่นแล้วก็กลับบ้านส้ะอิฐ : ได้เพิ่มเพื่อนขอคุณอิฐ : ทำอะไรอยู่อิฐ : ว่างแล้วตอบพี่ด้วยเมื่อเด็กสาวได้เห็นข้อความปรากฏบนหน้าจอล็อกแล้วเธอจึงกดปิดโทรศัพท์ลงอีกครั้งก่อนจะหลับตาลงและคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ “ฉันจะไม่ยอมอยู่ในจุดจุดนี้นานเด็ดขาด!”“ไอ้บ้าริว!” เธอสบถด่าคิริวออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ และเมื่อเธอแต่งตัวเสร็จแล้วเธอจึงออกมาจากคอนโดของคิริวเพื่อกลับบ้านทันทีPart คิริวหลังจากที่มาเฟียหนุ่มทำกิจกรรมบนเตียงกับเด็กสาวเสร็จแล้วเขาจึงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาถ่ายรูปของเธอเอาไว้อีกครั้ง แฉะ! แฉะ!“หึ!” คลืดดดด คลืดดดด ในขณะเดียวกันโทรศัพท์ของเขาก็ได้สั่นขึ
เนื้อหาต่อจากเดิม รสชาติจูบของคิริวทำให้เด็กสาวนั้นเริ่มเคลิบเคลิ้ม เธอใช้มือทั้งสองข้างคล้องคอของคิริวเอาไว้ก่อนที่บั้นท้ายของเธอนั้นจะถูกขยำด้วยมือหนาของคิริว ทั้งสองยืนแลกรสชาติจูบกันอยู่นานสองนานจนทำให้คิริวนั้นต้องปลดเข็มขัดและกางเกงของตัวเอง รวมไปถึงกางเกงชั้นในของเด็กสาวด้วย เนื่องจากวันนี้เธอใส่กระโปรงพลีทมาจึงง่ายดายต่อการถอดกางเกงชั้นในของเธอ พรึ่บ! ร่างของเด็กสาวถูกอุ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนที่แก่นกายของคิริวนั่นจะดันเข้าไปในกลีบกุหลาบของเธอ “อื้อ~” เสียงครางของเด็กสาวดังขึ้นในขณะที่เธอนั้นกำลังจูบอยู่กับคิริว ปัก! เสียงอัดกระแทกดังขึ้นอีกครั้งบ่งบอกได้ว่าตอนนี้แก่นกายของคิริวนั้นได้เข้าไปสำรวจในร่างกายของเด็กสาวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำให้ทั้งสองต้องผละริมฝีปากออกจากกันเพื่อส่งเสียงคราง “อ๊าส์~” “อ้าส์!” “อึก~ ลึกจัง~”“หึ! แอลกอฮอล์เข้าปากแล้วร่านเลยนะ!” “เปล่าสักหน่อย~” ตับ ตับ ตับ “อึกอ๊าส์ๆๆ~” “คางดังๆ!”เปี๊ยะ! ฝ่ามือหนาฟาดเข้าที่ก้นของเด็กสาวอีกครั้งด้วยความมันเขี้ยว แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บหรือโกรธเคืองเขาเลยสักนิด เพราะตอนนี้เธอกำลังรู้สึกดีเคลิบเคลิ้มไปกั
บีน่า : ถ้าเย็นคงไม่ไปแล้วค่ะ เพราะจะกลับบ้านตอนนี้ คิริว : ไปรอที่คอนโด บีน่า : เจอกันที่บ้านไม่ได้เหรอคะ ทำไมต้องคอนโดคิริว : อย่าลีลา รีบมาคำตอบของคิริวทำให้เด็กสาวนั้นต้องถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด แต่ทว่าเธอก็ต้องยอมไปหาเขาเพื่อที่จะไปต่อรองเรื่องรูปและข้อเสนออีกครั้งโดยมีอิฐเป็นคนไปส่ง หน้าคอนโด MM“ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”“จะไม่ให้เบอร์พี่จริงดิ”“ห้วย! วุ่นวายจังนะคะ เอาโทรศัพท์มาค่ะ!” เมื่ออิฐได้ยินเช่นนั้นก็รีบส่งโทรศัพท์ของตัวเองให้กับเด็กสาวทันที“ขอไลน์ด้วยนะ”“ค่ะ! ไปก่อนนะคะ!” ทันทีที่เด็กสาวพิมพ์เบอร์โทรและไลน์ให้กับอิฐเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงรีบลงจากรถของอิฐและเข้าไปในคอนโดทันที เวลาล่วงเลยผ่านไปราว10นาที เด็กสาวที่กำลังนั่งรออยู่ที่ล็อบบี้ก็ต้องยืนขึ้นเมื่อเห็นคิริวกำลังเดินเข้ามา “คุยตรงนี้ได้ไหมคะ”“…” คิริวไม่ได้ให้คำตอบเด็กสาวแต่เดินไปที่ลิฟต์แทนทำให้เด็กสาวนั้นต้องรีบวิ่งตามเข้าไปอย่างเลี่ยงไม่ได้“ขะ..ขอละ..”“ไปคุยในห้อง!”“…” ทั้งสองใช้เวลาขึ้นมาที่ห้องของคิริวเพียงไม่กี่นาทีและตอนนี้เด็กสาวได้ยืนอยู่ในห้องของคิริวแล้ว “จะยืนค้ำหัวอีกนานไหม?”“ขอโทษค่ะ!”
Part บีน่า 11:30 น.“เอาล่ะครับ ผมหวังว่าความรู้ที่ผมได้บอกไปวันนี้ จะสามารถทำให้นักศึกษาทุกท่านนำไปปรับใช้ในการใช้ชีวิต และการคิดอยากทำธุรกิจหลังเรียนจบนะครับ”“มีนักศึกษาท่านไหนอยากสอบถามอะไรเพิ่มเติมหรือไม่ครับ”“…” “โอเคครับ ขอให้นักศึกษาทุกคนโชคดี สวัสดีครับ”“สวัสดีค่ะ/ครับ” เมื่อพิธีกรกล่าวปิดงานนักศึกษาทุกคนนั้นก็ต่างพากันลุกออกจากที่นั่งเพื่อจะออกจากหอประชุมทันที แต่ทว่ามีแค่เพียงบีน่าและเพื่อนๆของเธอเท่านั้นที่ยังคงนั่งอยู่เพราะรอให้นักศึกษาคนอื่นออกไปก่อน “ไอ้หิน!” ในขณะเดียวกันเสียงของใครบางคนก็ได้ดังขึ้น ฉุดให้ทั้ง4คนต้องหันไปมองว่าเขาคนนั้นคือใคร“เฮียอิฐ!”“พี่!” บีน่าและหินเอ่ยเรียกชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกันทำให้อิฐนั้นต้องมองมาที่เธอทันที “อ่าว น้องคนที่พี่เดินชน”“ค่ะ!”“นี่บีน่า ไอด้า ธิดา เพื่อนสนิทผมเอง นี่เฮียอิฐพี่ชายกู”“สวัสดีค่ะ”“เพื่อนสนิทไอ้หินเหรอเรา”“ค่ะ” “มึงมีเรียนต่อไหมไอ้หิน”“มีปะธิ”“วันนี้ไม่มีแล้ว อาจารย์ยกคลาสหมดแล้วนะ”“ดีเลยพี่ว่างพอดี ไปกินข้าวเที่ยงกันพี่เลี้ยงพวกเราเอง ถือว่าไถ่โทษที่พี่เดินชนเพื่อนแกก็ได้”“ไปค่ะ! ไปนะบี ฉันหิวของฟรี!”
เนื้อหาต่อจากเดิม เมื่อเด็กสาวทำธุระของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอจึงรีบเดินกลับเข้าไปในห้องประชุมทันทีโดยไม่ลืมที่จะโทรหาไอด้าเพื่อถามว่าเพื่อนๆของเธอนั่งอยู่แถวไหน เพราะหอประชุมนี้ค่อนข้างใหญ่และบรรจุนักศึกษาได้ถึง2000คน“บีน่าทางนี้!” เสียงของไอด้าดังขึ้นพร้อมกับโบกมือไปมาบีน่าจึงรีบเดินเข้าไปหาเพื่อนของเธอทันที“ทำไมไปนานจัง”“ก็ไม่รู้ไอ้บ้าที่ไหนมาเดินชนฉันอ่ะดิ! ดูดิ มือถลอกเลยเนี่ย! แถมยังมาขอเบอร์อีกด้วยนะ!”“หล่อป้ะ!”“ไอด้า!”“เอ้า ก็ฉันอยากรู้นี่”“พอๆ อาจารย์จะเริ่มพูดแล้ว!”“สวัสดีครับนักศึกษาทุกท่าน วันนี้จะมีนักธุรกิจมาให้ความรู้พวกเธอ ขอให้พวกเธอตั้งใจฟัง”“ค่ะ/ครับอาจารย์”“เชิญครับ คุณอิฐ”“สวัสดีครับน้องๆ”“เชี้ย! คนนี้แหละที่ชนนั้น!”“บีว่าไงนะ นั่นอิฐพี่ชายหินเอง แล้วพี่อิฐไปชนบีตอนไหน?”“ค่อยเล่านะ ฟังก่อนเดี๋ยวอาจารย์เดินมาเรียก”“โอเค”Prat คิริวตอนนี้มาเฟียหนุ่มกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของโกดังสินค้า เนื่องจากวันนี้เขาต้องมาตรวจสอบสินค้าของตัวเองก่อนจะส่งออกคืนนี้ ซึ่งมีเพื่อนๆและน้องชายฝาแฝดของเขานั่งอยู่ด้วย“ไอ้ริว”“…” “กูขอลบรูปบีน่า”“ไอ้รัน มึงก็ตลกมั
EP.22Prat บีน่าหลังจากที่เด็กสาวขึ้นมาบนรถของคิรันแล้วเธอจึงเอ่ยถามเขาเกี่ยวกับรูปทันที “พี่รันช่วยลบรูปก่อนเย็นวันนี้ได้ไหมคะ”“ทำไม”“นะ..หนูแค่ไม่อยากให้เขาเอามาขู่หนูอีกค่ะ”“ไอ้ริวมันหวงของ เข้าถึงมันยาก”“แบบนี้ก็คงไม่ทันเย็นนี้ใช่ไหมคะ” เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อพร้อมกับก้มหน้าลงด้วยความหมดหวัง“ไอ้ริวมันขู่อะไร?”“…”“เห็นเดินออกมาจากห้องมันเมื่อคืน”“เขามีข้อแลกเปลี่ยนในการลบรูปค่ะ หนูต้องให้คำตอบเขาวันนี้”“บอกมี๊ฉันสิ”“ไม่ได้นะคะ! ถ้าป้าชาร์รู้เรื่องนี้จะต้องถึงหูมี๊กับดี๊หนูแน่ๆค่ะ อีกอย่างหนูอยากให้จบโดยที่เรารู้กันแค่นี้ค่ะ”“งั้นเธอคงต้องทำตามข้อเสนอมัน”“ไม่มีทางอื่นแล้วจริงๆเหรอคะ วันนี้พี่รันช่วยหนูอีกสักครั้งได้ไหมคะ”“…”“มีอะไรมาแลก?”“แลกอีกแล้ว คิดว่าพี่น้องไม่เหมือนกันซะอีก”“ฉันต้องทำเรื่องเสี่ยงให้ไอ้ริวมันเป่ากระบาล ฉันก็ต้องได้ค่าตอบแทนสิ” คิรันพูดออกมาด้วยสีหน้าตาเรียบนิ่ง ทำให้เด็กสาวนั้นไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเขาพูดจริงหรือพูดเล่น“จริงจังเหรอคะ”“…” “พี่รันอยากให้หนูทำอะไรทำให้ได้หมดเลยค่ะ ยกเว้นเรื่องอย่างว่า”“หน้าฉันเหมือนไอ้ริวแต่ไม่กินของร่วม







