EP.2 คู่ปรับ

EP.2 คู่ปรับ

Prat บีน่า

มหาวิทยาลัย

ภายใต้อาคารเรียนของคณะบริหารธุรกิจ มีหญิงสาว3คนและชาย1คนกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะหินอ่อน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ บีน่า ลูกสาวของคามิน และเธอนั้นพึ่งจะวางสายจากคิริวไปเมื่อสักครู่นี้เอง

“แกนี่ก็กวนประสาทเขาได้ดีจริงๆนะบี” เป็นเสียงของไอด้าที่พูดขึ้น เมื่อเธอนั้นได้ยินทุกคำที่เพื่อนของเธอคุยโทรศัพท์กับปลายสาย

“ก็เขาตั้งใจไม่มารับฉัน! ทำอย่างกับฉันอยากอยู่ร่วมบ้านเดียวกันกับเขาอย่างนั้นแหละ! ถ้าไม่ติดเพื่อความสบายใจของดี๊กับมี๊ ฉันก็ไม่ไปอยู่บ้านป้าชาร์หรอก!”

“ก็บอกว่าเดี๋ยวกูไปส่งบ้าน มึงก็ไม่ยอม” หิน พูดขึ้นซึ่งเขานั้นคือเพื่อนผู้ชายเพียงคนเดียวในกลุ่ม

“เขามีหน้าที่มารับฉัน เขาก็ต้องมาสิ”

“เอาแต่ใจจริงๆเลยคุณนาย~” ธิดาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ก่อนจะหันไปสนใจทำงานของตัวเองต่อเพื่อรอเวลากลับบ้าน

ปี๊น! เวลาล่วงเลยผ่านไปราว10นาที เสียงแตรรถของใครบางคนก็ได้ดังขึ้น ฉุดให้ทุกคนที่อยู่ในละแวกนั้นต่างต้องมองไปที่รถคันนั้น ซึ่งเป็นรถของคิริวนั่นเอง

“เขามาแล้ว ไปสิย้ะ!”

“งั้นฉันไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน” เด็กสาวว่าพลางหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาสะพายก่อนจะรีบเดินตรงไปที่รถด้วยความรวดเร็ว

“ทำไมลุงมารับหนูช้าจังคะ?” เมื่อรถแล่นออกมาจากรั้วมหาวิทยาลัยเด็กสาวจึงเอ่ยถามคิริวขึ้นทันที

“อย่ามาเรียกฉันลุง!”

“ก็ตอบสิคะ ชอบปล่อยให้หนูรอตลอด”

“ทำตัวเป็นเด็ก!”

“หนูโตแล้ว!”

“หึ! โตแล้วแต่ยังต้องให้ฉันคอยไปรับไปส่ง!”

“ก็ป้าชาร์ให้พี่ทำนี่คะ หนูไม่ผิด!”

“ใครพี่เธอ!”

“ลุงก็ไม่ให้เรียก! พี่ก็ไม่ให้เรียก! จะให้เรียกอะไร ปู่หรือไงคะ อายุก็ไม่ใช่นะ.. อื้อๆ!” ไม่ทันที่เด็กสาวจะได้พูดจบเธอนั้นก็ถูกมือหนาของคิริวปิดเข้าที่ปากทันที ทำให้เธอนั้นทำได้แค่ส่งเสียงอื้อๆอ้าๆออกมาและพยายามที่จะดึงมือของชายหนุ่มตรงหน้าออก

“หุบปาก! ทำตัวเป็นเด็กอยู่ได้ ฉันรำคาญ!”

“…” เมื่อเด็กสาวถูกคิริวตะโกนใส่หน้าทำให้เธอนั้นถึงกับต้องนิ่งเงียบไปทันที ซึ่งคิริวเองก็รีบเอามือออกจากปากของเธอเช่นกัน ก่อนจะหันไปสั่งนิ๊กมือขวาของตนที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอยู่

“แวะส่งกูที่คอนโด”

“ครับนาย” เมื่อนิ๊กได้รับคำสั่งเช่นนั้นเขาจึงเปลี่ยนเส้นทางไปส่งนายของตัวเองที่คอนโดก่อนทันที แล้วค่อยขับไปส่งเด็กสาวที่บ้านของโรมัน

เมื่อเด็กสาวกลับมาถึงบ้านของโรมันเธอนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที ทำให้นิ๊กต้องถอนหายใจออกมาเหมือนทุกครั้ง เพราะทั้งสองนั้นไม่ได้มีปากเสียงกันแค่ครั้งนี้ แต่มีปากเสียงกันมาตั้งแต่วันแรกที่เด็กสาวย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว

“กลับมาแล้วเหรอลูก”

“สวัสดีค่ะป้าชาร์~” ถึงแม้ว่าเด็กสาวจะรู้สึกไม่ประสบอารมณ์มากสักแค่ไหน เธอก็ไม่ลืมที่จะทำความเคารพผู้ใหญ่ในบ้าน

“เป็นอะไรล่ะเรา ทะเลาะกับพี่ริวมาอีกแล้วเหรอ”

“ค่ะ~”

“อย่าไปถือสาพี่เขาเลยนะ ตาริวก็ปากร้ายไปงั้นแหละ จริงๆก็คงจะเป็นห่วงและรักน้องสาวอย่างเราไม่น้อย”

“ค่ะ~”

เด็กสาวเออ ออ ไปอย่างไม่คิดอะไรเพื่อที่ชาร์ลอคต์จะได้ไม่ต้องเอ่ยถามอะไรเธอต่อ ในขณะเดียวกันก็มีใครบางคนกำลังเดินลงมาจากบันไดชั้นสอง ซึ่งเขาคนนั้นก็คือคิรันน้องชายฝาแฝดของคิริวนั่นเอง

“สวัสดีค่ะพี่รัน”

“…” ด้วยความที่คิรันมีบุคลิกเป็นคนที่เงียบนิ่งและสุขุมไม่ต่างจากพี่ชาย เขาจึงไม่เอ่ยทักทายเด็กสาวกลับไปแต่เดินตรงไปหามารดาของตัวเองแทน

“จะไปไหนอีกคนล่ะตารัน”

“สนามครับ”

“งั้นไปเถอะ ขับรถขับราดีๆล่ะ”

“ครับ” คิรันหันมาสบตากับเด็กสาวอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ ทำให้เด็กสาวต้องถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ก่อนจะรีบขอตัวขึ้นห้องนอนของตนเอง

“คนพี่ก็ปากร้าย! คนน้องก็ไม่พูดด้วย! อยู่ยากจริงๆเรา เฮ้อ~” เธอบ่นออกมาอย่างรู้สึกเหนื่อยหน่ายก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาบิดาของตัวเองด้วยความคิดถึง

“สวัสดีค่ะแด๊ดดี๊~ มามี๊เป็นยังไงบ้างคะ~”

“วันนี้มี๊เราดีขึ้นเยอะเลย อีกไม่นานก็คงจะได้กลับไปหาหนูแล้ว”

“จริงเหรอคะ คิดถึงมี๊กับดี๊จัง~”

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ~ แค่เหนื่อยๆอยากกอดมี๊กับดี๊เฉยๆ~”

“ดี๊กับมี๊ก็คิดถึงหนูนะ ตั้งใจเรียนนะคะคนเก่งของดี๊”

“ค่ะ หนูไม่ทำให้ดี๊ผิดหวังแน่นอนค่ะ~”

“ดีมากค่ะ”

“งั้นหนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

“ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะตัวแสบ”

“รับทราบค่ะ”

ตู๊ดดดดดๆ เมื่อสายตัดไปเด็กสาวจึงทิ้งร่างของตัวเองนอนลงบนที่นอนทันทีพร้อมกับหลับตาลงก่อนจะทำให้เธอนั้นเผลอหลับไปในชุดนักศึกษาตลอดทั้งคืน