LOGINเมื่อภาคินเดินออกไปแล้วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบจนอันดารู้สึกอึดอัด หญิงสาวกำลังสับสนกับสิ่งที่ได้รับรู้ เธอดีใจที่นายหัวนทีคอยห่วงใยและคอยช่วยเหลือมาตลอดแต่ก็รู้สึกว่าเขาเข้ามายุ่งกับเธอจนเกินไป“หนูขอบคุณที่นายหัวช่วยเหลือหนูมาตลอดทั้งเรื่องช่วยจ่ายค่าเทอม ช่วยให้ได้ทำงานแล้วยังช่วยเรื่องพี่กอล์ฟ เอาเป็นว่าเงินที่แม่เอามาจากนายหัวหนูจะทยอยคืนให้ก็แล้วกันนะคะ”“ไปกันใหญ่แล้วอันดา อย่าเอาแต่ละเรื่องมารวมกันแบบนี้สิ”“แต่หนูว่ามันก็เรื่องเดียวกัน”“ทำไมฉันรู้สึกว่ายิ่งเราคุยกันก็ยิ่งไม่รู้เรื่องเลยนะ ทั้งที่เรื่องมันไม่ได้มีอะไรเลย”“สำหรับนายหัวมันอาจเป็นเรื่องเล็กแต่สำหรับหนูมันคือเรื่องใหญ่”“แต่ทุกเรื่องฉันก็มีคำอธิบาย”“งั้นก็ลองอธิบายมาสิคะ”“เอาไว้เราคุยกันเย็นนี้ดีไหม ตอนมันยังอยู่ในเวลางานฉันไม่อยากให้เพื่อนร่วมงานเธอสงสัยว่าทำไมเธอถึงหายมานาน”“นายหัวไม่คุยตอนนี้เพราะยังหาคำแก้ตัวไม่ถูกใช่ไหมล่ะ” อันดาพูดจบก็สะบัดหน้าใส่ก่อนจะเดินออกจากห้องของประธานบริษัทไป....“มีอะไรหรือเปล่าอันดา” ฝ้ายรีบถามเมื่ออันดาเดินกลับมาที่แผนก“ไม่มีอะไรหรอกค่ะท่านประธานก็แค่เรียกไปถามว่าทำงานที่น
เมื่อนายหัวนทีกลับออกจากห้องไปแล้วอันดาก็นั่งร้องไห้อยู่ในห้องนอน หญิงสาวคิดทบทวนคำพูดของเขาแล้วมันก็มีโอกาสที่เป็นไปได้สูงว่าเรื่องราวระหว่างเขากับคนรักเก่าน่าจะจบลงไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่เชื่อใจเขาร้อยเปอร์เซ็นต์เธออาบน้ำขับไล่ความเมื่อยล้าระหว่างที่นั่งรถมาตลอด สิบกว่าชั่วโมง พอร่างกายรู้สึกสดชื่นขึ้นบ้างก็เปิดกระเป๋าเป้แล้วหยิบสมุดบันทึกของมารดามาดูหญิงสาวพลิกสมุดในแต่ละหน้าส่วนใหญ่ก็จะเป็นรายการรายรับรายจ่ายประจำเดือนที่มารดามักจดไว้เป็นประจำ เธอเปิดดูเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงสรุปค่าใช้จ่ายระหว่างที่เธอใช้ในการเรียนแล้วอันดาก็สะดุดตากับคำอธิบายด้านหลังวงเล็บของ ในรายการค่าเทอมรวมถึงค่าหอพักซึ่งมารดาของเธอวงเล็บไว้ว่านายหัวเป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้เธอทั้งหมดหญิงสาวไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยเธออ่านไปทีละบรรทัดตั้งแต่ค่าเทอมปีหนึ่งจนถึงปีสี่ ทุกเทอมที่เธอใช้จ่ายในการเรียนมาจากนายหัวนทีทั้งหมด เธอเข้าใจมาตลอดว่าเงินที่ใช้เรียนเป็นเงินที่มารดาบอกว่าได้มาจากส่วนแบ่งในการขายที่ของญาติทางเชียงใหม่เธอรวมยอดเงินค่าใช้จ่ายต่างๆ ที่นายหัวนทีส่งให้เธอแล้วมันก็มากเกินกว่าครึ่งล้าน หญิงสาวตัวชาไปหม
ตลอดระยะเวลาสิบกว่าชั่วโมงที่อยู่บนรถโดยสารทำให้อันดาคิดอะไรได้หลายๆ อย่าง ที่ผ่านมาเธอเห็นนายหัวนทีเป็นที่พึ่ง เห็นเขาเป็นผู้ใหญ่ใจดีเลยมอบทั้งกายทั้งใจให้เขา แต่ตอนนี้มันถึงเวลาที่เธอจะต้องออกมาจากอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา ถึงแม้สิ่งที่เสียไปมันจะเรียกคืนกลับมาไม่ได้แต่ก็ยังดีกว่ายอมตกอยู่ใต้อาณัติของเขาแบบนี้ตลอดไปเมื่อมาถึงสถานีขนส่งผู้โดยสารสายใต้หญิงสาวก็เดินลงจากรถเกือบเป็นคนสุดท้าย เธอยังไม่ทันจะเดินไปเรียกวินจักรยานยนต์เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน“อันดา” เสียงที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรง เธอหันไปมองก็เห็นว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้คือคนที่เธอคิดถึงตลอดเวลาที่เธอนั่งรถจากสุราษฎร์มากรุงเทพ“นายหัว....” อันดาตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะมาดักรอเธอที่นี่“เห็นหน้าฉันแล้วทำไมต้องตกใจด้วยล่ะอันดา”“นายหัวมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”“ก็มาตามเด็กดื้อไงล่ะ เธอบอกว่าจะกลับตอนเช้า”“ก็หนูไม่อยากรบกวนนายหัว” หญิงสาวก้มหน้าไม่กล้าสบตา“ฉันว่าเรามีเรื่องที่จะต้องคุยกันนะ”“หนูไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับนายหัวหรอกค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธและพยายามจะเดินหนี“อันดาถ้าเธอยังไม่หยุดเดินฉันจะอุ้มเธอจากตรงนี้กลั
หลังจากเก็บของเสร็จอันดาก็นั่งรถสองแถวออกจากหมู่บ้านทันที ผู้โดยสารบนรถนั่งเบียดกันจนเต็มเสียงพูดคุยดังอยู่เป็นระยะแต่หญิงสาวก็ไม่ได้สนใจอะไรจนกระทั่งได้ยินคนพูดถึงนายหัวนทีเธอก็หูผึ่งขึ้นมาทันที“ฉันได้ข่าวว่ามีผู้หญิงมาอยู่ที่บ้านนายหัวนทีนานเป็นเดือนแล้วเหรอ” หญิงวัยกลางเอ่ยถามผู้หญิงอีกคนที่นั่งติดอยู่กับอันดา“ก็ตามที่เธอได้ยินมานั่นแหละ”“เธอเป็นอะไรกับนายหัว ทำไมถึงมาอยู่บ้านนายหัว”“นี่พวกเธอไม่รู้กันเลยเหรอคุณเมย์น่ะเคยเป็นแฟนของนายหัว”“แต่ฉันได้ว่าเลิกรากันไปนะ คุณเมย์หนีไปแต่งงานกับเศรษฐีชาวต่างชาติ” หญิงคนหนึ่งที่เป็นคนงานในสวนยางพูดขึ้น“แต่ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้หย่ากับทางนั้นแล้วก็เลยคิดจะกลับมาคืนดีกับนายหัว”“แล้วนายหัวจะคืนดีกับเธอเหรอ ฉันเห็นว่าเธอเอาลูกมาด้วยนะ”“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่านายหัวจะคืนดีกับเธอหรือเปล่า แต่มันก็น่าแปลกใจอยู่นะ”“แปลกใจอะไร”“ก็ตั้งแต่เลิกกับคุณเมย์น่ะ นายหัวไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านอีกเลย สงสัยส่าเขาจะยังลืมเธอไม่ได้” คนงานคนหนึ่งตั้งข้อสังเกต“แต่ถ้านายหัวกลับไปคบกับคุณเมย์ก็น่าเสียดายอยู่นะทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนั้นแต่ได้แม่หม้ายลูกติ
หลังจากซื้อของและทานอาหารเย็นเสร็จแล้วนายหัวก็พาอันดากลับมาที่โรงแรม ทั้งสองใช้ชีวิตด้วยกันตลอดแบบนี้ทำให้นายหัวนทีไม่อยากให้เธอกลับไปทำงานเลย แต่เขาก็เข้าใจเธอดีว่าอยากทำงานเก็บเงินไว้เพื่ออนาคตถึงแม้เขาจะบอกว่าสามารถเลี้ยงดูเธอได้และจะไม่ให้เธอลำบากแต่อันดาก็ยืนยันว่าเธออยากหาเลี้ยงตัวเองและรับผิดชอบตัวเองให้ได้เพื่อให้มารดาได้ภูมิใจและเธอเองก็ภูมิใจในตัวเองด้วยเช้าวันใหม่นายหัวนทีก็พาอันดาออกจากโรงแรมและตรงไปยังวัดใกล้บ้านเพื่อทำบุญให้ท่านจากนั้นก็ไปหาคุณครูเพื่อฝากขนมไว้ให้เด็กๆ ทาน ก่อนที่เขาจะขับรถมาส่งหญิงสาวที่บ้านเขาจอดรถที่หน้าบ้านแต่ยังไม่ดับเครื่องยนต์เพราะมีเรื่องจะคุยกับเธอต่อ ชายหนุ่มจับมือเธอเอาไว้แน่น“เย็นนี้ฉันมารับไปกินข้าวในเมืองนะอันดาแล้วก็ไปนอนในเมืองกันนะ”“พรุ่งนี้เช้าหนูต้องขึ้นรถทัวร์กลับแล้วค่ะ”“เปลี่ยนเป็นนั่งเครื่องบินแทนได้ไหม ฉันจะจัดการเรื่องตั๋วให้เอง เธอจะได้ไม่ต้องนั่งเหนื่อยบนรถทัวร์ตั้งสิบกว่าชั่วโมงและที่สำคัญเราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนานขึ้นอีกหน่อย” นทีเสนอ“ไม่เป็นไรค่ะนายหัว หนูจองตั๋วรถทัวร์ไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่สัปดาห์ก่อน อีกอย่างก็เก
สายของวันต่อมาอันดายังนอนอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นของนายหัวนที หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองคนรักที่ตอนนี้ยังหลับสนิท เธอเอื้อมมือไปลูบไรหนวดเขียวครึ้มบนคางด้วยความรักใคร่อันดารู้จักนายหัวนทีมาตั้งแต่เด็ก เธอเห็นเขาทำงานในสวนยางและคุมลูกน้องอีกมากมาย เธอแอบชื่นชมเขาอยู่ห่างๆ ในฐานะเจ้านายของมารดาเธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะมีโอกาสได้มานอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาแบบนี้ความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างเธอกับเขาเพิ่งเริ่มต้นได้ไม่ถึงสองเดือนแต่หญิงสาวกลับรู้สึกผูกพันและรักเขาจนหมดใจ “ตื่นนานแล้วเหรออันดา” เสียงทุ้มกระซิบข้างหู พร้อมกับกดจูบลงบนหน้าผากมนด้วยความเอ็นดู“เพิ่งตื่นค่ะนายหัว” อันดาตอบเสียงอู้อี้ ซุกหน้าเข้าหาอกแกร่ง“รีบไปอาบน้ำกันดีกว่าไหมเดี๋ยวจะได้ออกเดินทาง”“นายหัวหนูเปลี่ยนใจไม่ไปเที่ยวแล้วได้ไหมคะ”“ทำไมล่ะอันดาหรือกลัวว่าไปเที่ยวกับคนแก่อย่างฉันจะไม่สนุก”“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ นายหัวยังไม่แก่สักหน่อย หนูแค่ไม่อยากไปเที่ยวแล้วค่ะ เวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันมันมีแค่ไม่กี่วันเอง ขับรถไปกลับพังงาก็เสียเวลาไปตั้งหลายชั่วโมงแล้ว หนูไม่ได้อยากไปเที่ยวหนูแค่อยากใช้เวลาอยู่กับนายหัว






![คุณเลขากับสามีทิพย์ [ Comedy 18++]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
