INTRO ชวนไปบ้าน

14:30 นาฬิกา 

แสงแดดยามบ่ายที่แผดเผามาอย่างไม่เกรงกลัวใคร บ่งบอกได้อย่างไม่มีข้อโต้แย้งว่าที่แห่งนี้คือประเทศไทย และยิ่งเป็นเมืองหลวงด้วยแล้ว 

ซึ่งการจราจรค่อนข้างหนาแน่น บวกกับตึกราบ้านช่อง ห้างสรรพสินค้าใหญ่โตมากมายจึงทำให้ร่างสูงที่อยู่ภายในรถร้อนรุ่มจนต้องเร่งแอร์ให้อุณหภูมิภายในรถต่ำลง 

หญิงสาวที่ไม่รู้ถึงการมาเยือนของเขายังคงพูดคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนานโดยที่ไม่สนใจคนรอบข้าง 

ภาคินอยากจะออกไปพาร่างบางกลับไปตอนนี้เลยแต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะไม่อยากให้เจ้าตัวแสบของเขาไม่ชอบใจ การที่คนวัยทำงานสร้างตัวได้แล้วอย่างเขาต้องมาคอยเอาอกเอาใจเด็กวัยรุ่นแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย แต่เขาก็ทำมันด้วยความเต็มใจเสมอ

ทันทีที่หญิงสาววัยขบเผาะที่กำลังจะเป็นสาวเต็มตัวหันมาเห็นรถคู่ใจของเขาเธอก็โบกไม้โบกมือให้คนในรถอย่างร่าเริง 

ทำเอาคนด้านในอดยิ้มตามไม่ได้ 

"แล้วแบบนี้จะไม่ให้หลงได้ไงยัยเด็กน้อย"ภาคินบ่นกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม พลางปลดล็อกรถให้คนตัวเล็กที่วิ่งเข้ามาที่รถอย่างไม่ห่วงสวยได้เปิดเข้ามา

"รอนานไหมคะลุง อิอิ"

ปึง!

คำทักทายแสนกวนพร้อมกับเสียงปิดประตูรถทำเอาภาคินหุบยิ้มลงทันควัน 

ไอ้เด็กคนนี้มันไม่เห็นจะทำตัวน่ารักเหมือนหน้าตาเลย

"คุณขนมเค้กครับช่วยเลิกเรียกเฮียว่าลุงสักทีจะได้ไหมครับ ฟังแล้วมันเสียใจนะ" ผมบอกพลางทำหน้างอใส่แต่อีกคนกลับไม่เห็นใจ แถมยังหัวเราะชอบใจซะด้วยซ้ำ

"ไม่อ่ะค่ะ เค้กสะดวกแบบนี้" เธอยืนยันคำเดิมพลางยืดอกอย่างภาคภูมิใจ 

"ยัยตัวแสบเอ้ยยย" ผมว่าก่อนจะเอื้อมมือไปขยี้หัวคนตัวเล็กกว่าเบา ๆ อย่างทะนุถนอม

"ทำอะไรของลุงเนี่ยยย ผมเค้กเสียทรงหมดแล้ว" ขนนเค้กบ่นไปพลางจัดทรงผมไปพลาง หน้าตาเง้างอนของเธอยิ่งทำให้ผมอยากแกล้งเข้าไปใหญ่

"ถ้าเรียกเฮียเพราะ ๆ เดี๋ยวจะพาไปเลี้ยงไอติมอร่อย ๆ " ผมเสนอสิ่งที่เธอชอบเพราะรู้ดีว่ายังไงเธอจะไม่ปฎิเสธของหวาน 

บวกกับมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่ว่าเพื่อให้อีกคนเลี่ยงไม่ได้

"คนเจ้าเล่ห์ ก็ได้ค่ะ เพราะงั้นเฮียช่วยเลี้ยงของอร่อยเค้กเยอะ ๆ เลยนะคะ" เธอพูดด้วยรอยยิ้มสดใส ทำเอาคนข้างๆหัวใจเต้นโครมครามไปกับเสน่ห์อันเป็นธรรมชาติของเธอ

"งั้นเฮียขออะไรเพิ่มอีกสักอย่างได้มั้ยคะ" ผมพูดออกไปำร้อมมองเธออย่างมีเลศนัย ทำเอาคนตัวเล็กกอดตัวเองเอาไว้อย่างหวงแหน 

เห็นแล้วก็ตลกดีเหมือนกัน 

"เฮียอย่ามาคิดอะไรลามกกับเค้กนะคะ ไม่อย่างงั้นเค้กจะฟ้องป๊ากับม๊า!!"ขนนมเค้กโวยวายยกใหญ่แถมยังทำหน้าแดงอีก แบบนี้สิสมแล้วที่แหย่เธอเล่น

"ฮ่าๆๆๆ เฮียล้อเล่น เอ้าถึงแล้วเข้าไปกันเถอะ"

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้านของหวานที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ระหว่างที่เดินเข้าไปก็เกิดเสียงซุบซิบตามหลัง ไม่เเปลกที่ทั้งคู่จะเป็นที่จับตามอง 

เพราะภาคินเองก็ถูกสัมภาษณ์ลงนิตยสารชื่อดังอยู่บ่อยครั้ง แถมยังเดินเข้ามากับคู่หมั้นสาวสวยที่อายุน้อยกว่าเขาหลายสิบปี ถึงจะอย่างนั้น ภายใต้ชุดนักเรียนร่างของขนมเค้กเองก็แสนจะดึงดูดสายตาผู้คนด้วยรูปลักษณ์ที่โตเกินวัย ไหนจะสะโพกผายเอวคอดกิ่ว หน้าอกหน้าใจที่แทบจะล้นทะลักออกมานอกเสื้อ ผมยาวสลวยบวกกับใบหน้าแสนหวาน ทำเอาใครต่อใครต่างก็หันมองกันเป็นแถว 

ทั้งคู่รู้ดีว่าในเมืองนี้แทบจะไม่มีใครที่ไม่รู้จักเขา แต่ก็ทำได้แค่ปั้นหน้ายิ้มแล้วทำเป็นไม่สนใจสายตารอบข้างเท่านั้น

แม้ใครจะมองว่าภาคินเป็นเฒ่าหัวงู หรือจะเป็นโคแก่ หรืออะไรต่างๆนานา แต่ขนมเค้กก็เดินไปกับเขาโดยที่ไม่สนใจสายตารอบข้างเลยสักนิด เพราะเธอไม่คิดอย่างนั้น ภาคินเป็นคนที่เธอเชื่อใจ และเป็นคนที่ดูแลเธอมาโดยตลอด นั่นทำให้เขาสำคัญกับเธอมากเลยทีเดียว

"เฮียคะ วันนี้เค้กว่าเราห่อกลับไปกินที่บ้านดีกว่านะคะ วันนี้ป๊ากับม๊าก็อยู่บ้านด้วย เพราะงั้น...."ขนมเค้กอ้ำอึ้งไปชั่วขณะ ใจเธออยากชวนภาคินไปเล่นที่บ้าน แต่ก็กลัวรบกวนคนโตกว่าเกินไป

"เพราะงั้นอะไรคะ เค้กอยากได้อะไรอีกเอ่ย"ภาคินถามคนตัวเล็กต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เอ่อ.. เพราะงั้นมาเล่นที่บ้านเค้กก่อนนะคะ"ขนมเค้กพูดด้วยน้ำเสียงเขินอายนิดๆ

"ชวนเฮียไปเล่นที่บ้านนี่คิดอะไรรึเปล่าคะเนี่ย"

"บ้า!! งั้นเฮียไม่ต้องไปเลย เค้กเปลี่ยนใจแล้วค่ะ อีตาลุงลามก"ขนมเค้กพูดจบก็งอนตุ๊บป่องเดินหนีไปที่รถเป็นที่เรียบร้อย ผมก็ได้แต่ยิ้มให้กับเด็กเอาแต่ใจคนนี้แล้วหันกลับมาสั่งขนมแล้วตามเธอออกไปพร้อมขนมเต็มไม้เต็มมือ

"งอนเฮียหรอครับ ดูสิเฮียซื้อของโปรดเค้กมาด้วยนะ"ผมพูดพร้อมชูดถุงขนมถุงใหญ่ให้เธอดู 

"เค้กร้อน รีบกลับกันได้แล้วค่ะ"อีกคนไม่ตอบคำถามแต่เปลี่ยนเรื่องไปซะดื้อๆ ให้มันได้อย่างนี้ ผมนี่งงเลยครับ สงสัยจะแกล้งเยอ

ะไปหน่อย กลับไปคงต้องง้อหนักๆแล้วล่ะงานนี้

.

.

.

......