เผด็จศึก

นายหัวหนุ่มทำการเผด็จศึกเมียเด็กไปหลายยกทั้งบนเก้าอี้ทั้งบนโต๊ะ ตามที่ใจต้องการ เล่นเอาคนร่างเล็กบอบบางอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า

เสียงหอบกระเส่าดังเล็ดลอดออกมาจากห้องทำงานสักพักใหญ่ๆ ก็เงียบไป สองร่างเปล่าเปลือยผละออกจากกันเล็กน้อยเมื่อพายุสวาทสงบลง คนตัวโตผุดลุกขึ้นจากโซฟาตัวหนา หันมาถามคนที่ยังนอนแผ่หราหอบหายใจแรง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายไปทั่วกรอบหน้า

“ลุกไหวไหมคะ” เขาถามในขณะที่กำลังสวมกางเกงในและเดินไปหยิบเสื้อผ้า ที่ถูกกระชากออกจนหล่นระเกะระกะอยู่ข้างโต๊ะทำงาน

“ไม่ไหวค่ะ เพลียมาก”

หญิงสาวใบหน้าซีดขาวราวกระดาษเพราะโดนนายหัวหนุ่มสูบพลังไปจนหมดเกลี้ยง เธอจึงทำหน้าคล้ายคนหมดแรง ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ

“เป็นอะไรสาวน้อยแค่นี้หมดแรงแล้วเหรอ ดูพี่สิแก่กว่าฟางตั้งหลายปี พี่ยังแรงดี จัดให้ฟางได้อีกหลายยกเลยนะ” เขาโอ้อวดพละกำลังที่แข็งแรงสมชายชาตรี

หญิงสาวทำตาโตทันทีเมื่อเห็นส่วนนั้นมันโป่งพองขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อโชว์สมรรถภาพ

“พี่ซัน..ฟางไม่ไหวแล้วนะคะ”

นายหัวซันอมยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นสาวน้อยทำหน้าออดอ้อนอย่างน่ารัก

 “งั้นก็ลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วนอนพักผ่อนนะ เดี๋ยวพี่จะเข้าไปดูคนงานในสวนยางก่อน แล้วจะกลับมากินข้าวเที่ยงด้วยนะครับ” บอกพร้อมก้มลงจุมพิตบนหน้าผากนวลเนียนด้วยความรัก

“ค่ะ..ฟางจะรอนะคะ”

“จ้ะ”

เขากดปลายจมูกลงบนพวงแก้มของเธออีกครั้ง ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่ถอดขว้างปาไปคนละทิศละทางมาให้เธอ เขายื่นมันให้เธอทุกชิ้นรวมไปถึงบราเซียและกางเกงในจีสตริง

“เสื้อผ้าของฟางค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” เธอรับไว้พลันแก้มแดงซ่าน “พี่ซันก็ออกไปได้แล้วสิคะ ฟางจะใส่เสื้อผ้า”

“ก็คนมันอยากดูนานๆ อะ ไม่ได้เหรอจ๊ะ”

“ไม่ได้ค่ะ”

“ว้า….”

นายหัวหนุ่มเดินอมยิ้มออกไปจากห้องทำงาน รีบเดินทางไปสวนยางพารา

ณ สวนยางพาราของนายหัวซัน

เสียงโทรศัพท์ของนายหัวซันดังขึ้นสองสามครั้งติดกัน ชายหนุ่มรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะกดรับสาย เห็นเบอร์โทรที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอเขาถึงกับฉีกยิ้มกว้าง

นายหัวปฐวีเป็นคนโทรมาหาเพื่อนรัก สองคนนี้ไม่ได้เจอกันนานเพราะมัวยุ่งกับเรื่องงานจนไม่ค่อยมีเวลาที่จะสังสรรค์กันเหมือนวันวาน นายหัวซันรีบกดรับสายทันที

“ว่าไงครับคุณปฐวี วันนี้เป็นไงถึงโทรหาฉันได้”

“แหม..ก็ฉันคิดถึงนาย คิดถึงก็เลยโทรหาไม่ได้เหรอวะ”

“ได้สิวะ ฉันก็คิดถึงนาย” นายหัวซันตอบยิ้มๆ

“งั้นวันนี้ฉันไปหานะ ว่าง เหงา อยากมีเพื่อนกินเหล้าว่ะ ว่าแต่แกว่างหรือเปล่า"

“ว่าง..แล้วนายจะมาจริงหรือเปล่า”

“จริงดิ” ปฐวีตอบกลับยิ้มๆ

“โอเคเพื่อนรัก แล้วเจอกันที่บ้านฉันนะ ไม่เมาไม่เลิกนะครับ”

“โอเคตามนั้น”

ปลายสายพูดแค่นั้นแล้วกดวางสาย นายหัวซันวางสายจากเพื่อนรักก็ไปทำงานต่อประมาณสามชั่วโมงเขาจึงขับรถกลับบ้าน แล้วตรงเข้าไปหาป้านีที่ตอนนี้จัดสำรับอาหารอยู่ในครัว รอนายหัวซันกลับมากินข้าวเที่ยง

“ป้านีครับ”

“คะนายหัว มีอะไรจะใช้ป้าเหรอคะ”

“เดี๋ยววันนี้วีจะมากินเหล้ากับผมนะครับ ป้าช่วยทำกับแกล้มให้สักสองสามอย่าง เอาของง่ายๆ ก็ได้ ลูกชิ้นทอด หรือว่ายำก็ได้นะครับป้า”

“ได้ค่ะ..คุณวีจะมาเหรอคะ ป้าดีใจจังเลยค่ะไม่เจอคุณวีตั้งนานแล้ว คิดถึ๊ง คิดถึงค่ะ งั้นป้าไปจัดการเตรียมของก่อนนะคะ คุณวีมาถึงจะได้กินค่ะ”

“ขอบคุณมากครับ”

“ค่ะ ป้าไปแล้วนะคะ”

“ครับผม”

ระหว่างที่ป้านีออกไปหาจัดแจงของมาทำกับแกล้ม เขาก็เดินตรงไปหาหญิงสาวที่นอนพักอยู่ในห้องทำงาน เพราะลุกขึ้นไม่ไหวถูกจับกินไปหลายรอบจนเกิดอาการอ่อนเพลีย

ชายหนุ่มขโมยจูบแก้มเธอไปสองสามครั้งก่อนจะฉุดร่างบางให้ลุกขึ้นมานั่ง

“เกลือแร่หน่อยไหมจ๊ะ ทำไมถึงเพลียจัง หน้าเหลืองๆ ด้วยเนี่ย”

ชายหนุ่มโดนตีไปหนึ่งทีก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดหรอกค่ะ ใครเป็นคนทำให้ฟางเป็นอย่างนี้ล่ะคะ”

“พี่เองจ้ะ” ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นมาอีกครั้งเมื่อหล่อนย่นจมูกใส่ “เมียใครนะน่ารักจังเลย”

เขาเชยคางเธอขึ้นมารับจุมพิตจากริมฝีปากหนา ฟางคำรามในลำคอ เมื่อเขาซุกไซ้ซอกคอเธอหนักมากราวกับกำลังจะทำกิจกรรมอย่างว่ากับเธออีกแล้ว

"อื้ม..พี่ซันอย่าแกล้งฟางสิคะ"

"ใครว่าพี่แกล้งคะ พี่เอาจริงต่างหาก"