เผยใจ

ฟางมาทำงานกับนายหัวซันได้สามเดือนแล้ว สถานการณ์ทุกอย่างดูปกติมาก เธอได้แต่เก็บความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ในใจอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวว่าตนเป็นแค่ลูกจ้างของนายหัวซัน หญิงสาวได้แต่แอบรักเจ้านายหนุ่มใหญ่อยู่เพียงเท่านั้น หล่อนไม่แสดงอาการให้เขารู้สึกอึดอัดใจ

ชายหนุ่มเองพักหลังมานี้ก็รู้สึกว่าก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายสั่นไหวแปลกๆ ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับหญิงสาว เลือดในกายของเขามันมักจะพลุ่งพล่านเหมือนภูเขาไฟจะระเบิดลาวาออกมายังไรอย่างนั้น

หนุ่มใหญ่ผู้ผ่านประสบการณ์มาสามสิบเก้าร้อน สามสิบเก้าหนาวรู้ตัวเองดีว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร แค่ต้องการรู้หัวใจตัวเองให้ชัดขึ้นกว่านี้

ชายหนุ่มจึงยังคงรักษาระยะห่างระหว่างเธอกับเขาไว้แค่เจ้านายกับลูกน้อง แต่ก็คอยสอดส่องว่ามีใครตามจีบเธอบ้าง แล้ววันนี้ไอ้อาการหวงแบบผิดปกติมันก็ชัดขึ้นต่อหน้าลูกน้อง

“มองอะไร ไม่เคยเห็นคนรึไง!”

ชายหนุ่มตวาดใส่คนงานชายที่จ้องมองหญิงสาวอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่เธอเดินตามเขามาตรวจงานที่บ่อน้ำยาง นัยน์ตาของเจ้าพวกนั้นดูเป็นประกายวิบวับแถมยังอมยิ้มกรุ้มกริ่มจนน่าหมั่นไส้ จนคนตัวโตทนดูไม่ได้ต้องกำราบกันสักหน่อย ให้มันรู้เสียบ้างว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของใคร

คนตัวเล็กที่เดินตามเจ้านายถึงกับสะดุ้งตกใจที่เจ้านายทำเสียงเข้มดุแบบนั้น เพราะตลอดเวลาที่เจอหน้ากันเขาไม่เคยดุใส่เธอเลย ในยามที่เอื้อนเอ่ยก็จะมีแต่คำพูดหวานๆ ไม่เคยกระโชกโฮกฮากแบบนี้เลยสักครั้ง

คนงานชายก้มหลบสายตาคมดุนั้นพัลวัน เพราะเขาส่งสายตาคาดโทษไปยังลูกน้องที่ไม่เจียมสังขาร สายตาคู่นั้นคมกริบราวใบมีดโกนที่พร้อมจะกระชากวิญญานของเจ้าพวกนั้น ก่อนจะหันมาพูดจาอ่อนโยนกับฟาง ที่ยืนทำตัวลีบแบนห่างจากเขาไปไม่กี่ก้าว

“เราไปกันเถอะจ้ะฟาง ตรงนี้ตรวจเสร็จแล้วเราไปดูตรงอื่นกันดีกว่านะ”

“ค่ะ”

คล้อยหลังนายหัวซัน คนงานชายก็แอบซุบซิบนินทาเจ้านายกัน

“มึงได้ยินเวลานายหัวพูดกับน้องฟางคนสวยไหมวะ ทำไมแกทำเสียงหวานแบบนั้น นี่มันสองมาตรฐานชัดๆ เวลาพูดกับพวกเรานะ ฟังแทบไม่ได้เสียงดุน่ากลัวชิบหาย พอเวลาพูดกับฟางมีจ๊ะมีจ๋า กูว่ามันชักจะยังไงยังไงอยู่นะ”

“กูก็ว่าอย่างนั้น”

“หรือว่านายหัวจะชอบน้องฟาง”

“อ่าห๊ะ มึงพูดถูกใจกูมาก กูก็คิดอย่างนั้น”

“แสดงว่าพวกเราก็หมดสิทธิ์จีบน่ะสิวะ”

“ก็เออสิวะ หรือมึงอยากกินส้นตีนนายหัวหรือไง”

“ไม่อะ กูยังไม่อยากตาย นายหัวซันดุอย่างกับอะไรกูไม่อยากหาเหาใส่หัว”

ลูกน้องทุกคนกลัวเขา เพราะรู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง บทจะดีก็ดีใจหาย บทจะร้ายก็เอาจริงจนลูกน้องหัวหดกันทุกราย ถ้ายังไม่อยากตายอย่ายุ่งกับนายหัวซันจะดีกว่า

เวลา 17 : 00 น. ได้เวลาเลิกงาน หญิงสาวจัดเก็บโต๊ะทำงานสะพายกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน หล่อนเดินไปหานายหัวซันเพื่อจะลากลับ

“ฟางกลับก่อนนะคะนายหัว สวัสดีค่ะ”

“ครับ ขี่รถดีๆ นะฝนทำท่าจะตกด้วย ไม่รู้จะหนักหรือเปล่า หรือจะให้ผมขับรถไปส่งที่บ้านดีครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฟางไม่รบกวนนายหัวดีกว่า”

“ถ้าอย่างงั้นก็ตามใจ พรุ่งนี้เจอกันนะ”

“ค่ะ”

ทันใดนั้นเสียงฟ้าลั่นก็คำรามออกมา ท้องฟ้าเป็นสีมืดดำปกคลุมไปด้วยเมฆฝนดูเหมือนใกล้จะค่ำลงเต็มที

“ผมว่าฝนน่าจะตกหนักน่าดู เปลี่ยนใจให้ผมไปส่งไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฟางกลับเองได้ ฟางไปนะคะนายหัว”

หญิงสาวสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ขี่ออกไปจากบ้านนายหัวยังไม่ถึงกิโลฝนก็กระหน่ำเทลงมายังกะฟ้ารั่ว ฟางตัดสินใจเลี้ยวรถกลับมาบ้านนายหัวด้วยสภาพตัวเปียกปอน

หล่อนรีบวิ่งเข้าไปหลบฝนตรงกันสาด ปากก็บ่นพึมพำไปพลาง

"แล้วอย่างนี้จะกลับบ้านยังไง"

หญิงสาวหนาวสะท้านไปถึงข้างในเย็นยะเยือกไปถึงไขสันหลัง ป้านีที่ทำงานเสร็จกำลังจะกลับบ้านเปิดประตูมาเจอเข้ากับฟางพอดี

“อ้าวฟางทำไมมายืนเปียกอยู่แบบนี้ ทำไมไม่เรียกป้าล่ะลูก ดูสิตัวสั่นไปหมดแล้ว เข้าไปข้างในก่อนนะ เดี๋ยวป้าไปหยิบผ้าขนหนูมาให้นะจ๊ะ”

“ค่ะ”

หญิงชราพาหญิงสาวมาข้างในบ้านทั้งที่ตัวเปียกอยู่แบบนั้น นายหัวซันที่นั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาเบดสีดำ หันมาเห็นหญิงสาวเข้าพอดี

“อ้าวฟางทำไมสภาพเป็นแบบนั้นล่ะ”

“ฝนตกหนักค่ะนายหัว พายุน่าจะเข้า ฟางก็เลยเลี้ยวรถกลับมา”

“ผมว่าแล้วฝนตกหนักจริงๆ ด้วยเห็นหรือเปล่า หนาวไหมตัวเปียกไปหมดแล้ว”

“หนาวค่ะ หนาวมาก” หญิงสาวตัวสั่นคางสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำ เพราะเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ไม่ได้หนามาก

ชายหนุ่มเห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร “ป้านีไปหยิบผ้าขนหนูถึงไหนนะ เดี๋ยวฟางก็เป็นไข้กันพอดี ไปข้างบนกับผมเถอะในห้องผมมีผ้าขนหนูสะอาดที่ยังไม่ได้ใช้”

หญิงสาวรู้สึกเกรงใจที่จะใช้ของใช้ของเจ้านาย หล่อนอยากจะปฎิเสธออกไป แต่ก็ไม่กล้า

“จะดีเหรอคะ ฟางว่า..”

“ดีสิครับเชื่อผมนะ ถ้าขืนชักช้ายืนเปียกอยู่อย่างนี้มีหวังคุณเป็นไข้แน่ผมรับรองได้”

หญิงสาวเดินตามเจ้านายหนุ่มไปบนห้องที่อยู่ชั้นสองของบ้าน หญิงสาวยืนเก้ๆ กังๆ มือกอดตัวเองเอาไว้เพราะหนาวจับขั้วหัวใจ

นายหัวยื่นผ้าขนหนูผืนใหญ่ให้เธอ เธอรับไว้ด้วยความเกรงอกเกรงใจ

“ใช้ห้องน้ำได้ตามสบายเลยนะ ห้องน้ำอยู่ทางนั้นนะ แล้วเสื้อผ้าก็ใส่ของผมไปก่อนก็แล้วกัน”

“ค่ะ”

เขายื่นทั้งผ้าขนหนูสะอาดและเสื้อผ้าที่ตัวใหญ่มากมาให้ หญิงสาวรับไว้ด้วยท่าทีเขินอาย หล่อนแอบคิดในใจ นี่เธอจะต้องใส่เสื้อผ้าของเขาจริงๆ เหรอเนี่ย หล่อนเขินจนตัวบิด

“เข้าไปสิครับนั่นห้องน้ำ” ชายหนุ่มชี้ไปยังประตูห้องน้ำที่ทำจากกระจกใส มันใสชนิดที่ไม่มีสีขุ่นปกปิดเลย

“เอ่อ..ประตูกระจกเหรอคะ”

“ใช่ครับประตูกระจก”

“งั้นนายหัวก็เห็นหมดน่ะสิคะ”

“ผมไม่แอบดูหรอกครับ ผมเป็นสุภาพบุรุษพอนะ”

หญิงสาวยิ้มทั้งปากทั้งตา นี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ ชายหนุ่มอมยิ้มบางๆ

“รีบเข้าไปสิครับเดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี หรือว่าไม่อยากเปลี่ยนเองให้ผมเปลี่ยนให้ก็ได้นะ”

“ไม่ค่ะ”