LOGIN"ก็ใช่น่ะสิ เขาดูแค่รูปถ่าย เขาก็บอกว่าจะเอาเอ็งทำเมีย เอ็งคิดดูนะ ผู้การสันต์เป็นโสดมาตั้งหลายปี แล้วทำไมจู่ๆ เขาถึงอยากได้เอ็งไปเป็นเมีย ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพึงพอใจเอ็ง"
"ไม่มีเมียแต่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีอีหนูนี่จ๊ะยาย" ก็ยายบอกเองว่าผู้การสันต์ส่งเสียคนอื่นๆ เรียนหนังสือเหมือนกัน มันก็ต้องมีบ้างแหละ รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน
"ไม่ๆ ถึงผู้การสันต์จะส่งเสียเลี้ยงดูเด็กเยอะ แต่ไม่เคยมีใครได้เข้าไปอยู่ในคฤหาสน์นั่น ส่งเสียคือส่งเสีย ผู้การสันต์แค่ชอบทำบุญ ยายยืนยันว่าผู้การสันต์ไม่มีใครแน่นอน เพราะฉะนั้นเอ็งอย่าปล่อยให้โอกาสครั้งนี้หลุดลอยไปนะลูก"
".."
"เชื่อยาย ไปเก็บเสื้อผ้า อย่าให้ผู้การรอนาน"
ชมจันทร์ไม่มีอะไรจะแย้งแล้ว ในเมื่อสายตาของยายเธอมุ่งมั่นมาก
อีกอย่าง นี่คงเป็นหนทางที่จะทำให้สองตายายหมดห่วง
จำต้องเดินกลับหลังขึ้นบ้านไปเก็บเสื้อผ้าตามที่ยายบอก
"บ้านเราหลังเล็กหน่อยนะจ๊ะผู้การ" เดินกลับมาส่งยิ้มให้ผู้การสันต์ที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้ ส่วนลูกน้องที่ติดตามมาด้วยกว่าสิบชีวิตยืนอยู่ไม่ไกล
"ครับ ไม่เป็นไร" เอ่ยแล้วมองสำรวจตัวบ้าน ถึงจะหลังเล็กแต่ค่อนข้างสะอาดอยู่ ดูก็รู้ว่าคนที่บ้านปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดเป็นประจำ
เหลือบมองขึ้นไปด้านบนเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงกุกกักดังอยู่บนบ้าน บ้านไม้ก็แบบนี้ เดินไปเดินมาได้ยิน ไม่เหมาะกับการทำกิจกรรมบางอย่าง
หมายถึงออกกำลังกาย
"ตาทอง" เรียกสามีพร้อมมือรูดซิปกระเป๋าเสื้อคอกระเช้าออก
ตาทองค่อยๆ ลุกจากเปลเดินหลังค่อมไปหาเมีย
"ซื้อน้ำดื่มกับขนมมาให้ผู้การกับลูกน้องนะ" ยื่นแบงก์ร้อยสองใบให้สามี วานให้อีกฝ่ายไปหาซื้อน้ำกับขนมนมเนยมาต้อนรับ
หากรู้ก่อนหน้าว่าผู้การสันต์จะมารับชมจันทร์วันนี้เธอคงเตรียมต้อนรับไว้แต่เนิ่นๆ
คนที่กำลังเงี่ยหูฟังคนบนบ้านเก็บข้าวเก็บของหันขวับ รีบปฏิเสธทันที
"ไม่เป็นไรครับ ในรถเรามี อย่าลำบากเลย"
ผู้การสันต์นั่งถามสารทุกข์สุกดิบของยายสุขกับตาทอง พักหนึ่งถึงเห็นชมจันทร์เดินถือกระเป๋าลงมาจากบนบ้าน เขาพยักหน้าให้ลูกน้องเข้าไปช่วย ร่างสูงใหญ่รีบสืบเท้าทำตาม
"ไปอยู่กับผู้การเอ็งทำตัวดีๆ นะชมจันทร์ อย่าสร้างเรื่องเข้าใจไหมลูก"
"เข้าใจจ้ะยาย" ชมจันทร์พยักหน้ารับ เขยิบเข้าไปกอดคนเป็นยาย รู้สึกใจหายมาก
แต่เธอต้องไป อะไรที่ยายคาดหวังไว้เธอจะทำให้ดีที่สุด
ผละออกแล้วเดินไปกอดตาบ้าง
ฝ่ายนั้นน้ำตาซึม แต่ในเมื่อเลือกทางเดินให้หลานแล้วต้องตัดใจ
"ดูแลตัวเองด้วยนะลูก โทรกลับมาหาตากับยายเอ็งบ้างนะ มาเยี่ยมตากับยายเอ็งบ่อยๆ ด้วยล่ะ"
"จ้ะตา ชมรักตากับยายนะจ๊ะ"
คนเป็นยายเห็นอย่างนั้นเขยิบเข้าไปหาสองตาหลาน สามคนกอดกันราวกับไม่อยากแยกจากกัน กอดคอกันร้องไห้
ส่วนคนที่มารับ เริ่มรู้สึกใจไม่ดี ไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังจะพรากแก้วตาดวงใจไปจากสองตายายหรือเปล่า แต่เขาก็มาตามที่ยายของชมจันทร์ขอร้องนะ
มั่นใจว่าไม่ได้พรากใครไปแน่ๆ
"ไปเถอะลูก อย่าให้ผู้การรอนาน"
ชมจันทร์พยักหน้าทั้งน้ำตา ก่อนจะเดินไปขึ้นรถของผู้การสันต์ ฝ่ายนั้นก็ขึ้นมานั่งข้างเธอ
คนตัวเล็กเมินหน้าไปทางอื่น ไม่อยากมองภาพสองตายายทำหน้าเศร้ายืนส่งทาง
"สนุกจังเลยค่ะ อากรณ์สอนชมว่ายน้ำทุกวันได้ไหมคะ""ได้ครับ" เพราะผู้การสันต์บอกมาแล้วว่าให้เขาพาชมดาวว่ายน้ำทุกวันจนกว่าจะเป็นชมดาวเรียนว่ายน้ำราวหนึ่งชั่วโมงแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดไปทั่วทั้งบริเวณนี้"สนุกจังเลยค่ะอากรณ์""ขึ้นได้แล้วค่ะ" ผู้การสันต์พลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู หกโมงเย็นแล้ว ชมดาวต้องรีบขึ้นไปอาบน้ำเดี๋ยวจะถึงเวลาเข้านอน"ชมยังสนุกอยู่เลยค่ะแด๊ดดี้""ชมดาว"เด็กน้อยยู่หน้า คนสวยเซ็ง"พรุ่งนี้อาพามาว่ายน้ำอีกนะครับ ส่วนวันนี้พอแล้วนะ ว่ายนานเกินไปเสี่ยงไม่สบายครับ เผลอๆ อาจต้องไปโรงพยาบาลฉีดยา""ฉีดยาด้วยเหรอคะ!" ชมดาวตกใจกลัว"ใช่ครับ เวลาไม่สบายต้องโดนฉีดยา" "ไม่เอาค่ะ ชมดาวส่ายหัวรัวๆ" เธอไม่ชอบหมอ ไม่ชอบโรงพยาบาล ไม่ชอบโดนฉีดยามากๆ มันเจ็บ"งั้นขึ้นบ้านกันนะครับ ไปอาบน้ำเข้านอน""อากรณ์ไปส่งชมหน่อยสิคะ ชมเมื่อยค่ะ" เด็กน้อยออดอ้อน อยากให้อากรณ์อุ้มไปส่งด้วย"อาตัวเปียกครับขึ้นบ้านไม่ได้ ให้แด๊ดดี้อุ้มขึ้นไปนะครับ"ชมดาวยู่หน้า แต่ยอมพยักหน้าออกมาเด็กน้อยถูกคนเป็นพ่ออุ้มขึ้นจากสระน้ำ มิวายมองกลับหลังโบกมือให้อาของเธอกรณ์อมยิ้ม พลางโบกมือกลับ แล้วเด
@คฤหาสน์"อากรณ์ขา!!!" ชมดาวตะโกนเรียกคุณอาของเธอเมื่อกลับถึงบ้าน สองแขนอ้ากว้างให้อีกฝ่ายอุ้ม เธอคิดถึงอากรณ์ที่สุดในบรรดาอาๆ ทุกคน เพราะอากรณ์คือคนเดียวที่อยู่ติดบ้านไม่ได้ตามติดแด๊ดดี้กรณ์รีบนั่งยองๆ ลงด้านล่างรับหลานสาวขึ้นมาแนบอก ชมดาวก็หอมแก้มเขาทันทีกรณ์ชะงักไป มองหน้าเจ้านายตัวเองอัตโนมัติ เขารู้ว่าผู้การสันต์ต้องไม่โอเคแน่นอนเมื่อได้เห็นภาพแบบนี้"ต่อไปไม่หอมอานะคะคนดี" กรณ์รีบเตือนชมดาว เขาต้องไม่เพิกเฉยต่อสิ่งที่ผิด"ทำไมคะ" ชมดาวทำหน้าสงสัย เธอทำอะไรผิด เธอคิดถึงอามากนะ พอเจอหน้าก็อยากหอมเหมือนแด๊ดดี้กับหม่ามี้"มันไม่เหมาะค่ะรู้ไหม""ไม่เหมาะยังไงคะ" ชมดาวเอียงคอถามด้วยความสงสัย"เราเป็นผู้หญิง อาเป็นผู้ชายค่ะ""แล้วผู้หญิงกับผู้ชายหอมแก้มกันไม่ได้เหรอคะ""ไม่ได้ค่ะ" "งั้นชมก็หอมแก้มแด๊ดดี้ไม่ได้สิคะ" หันไปมองหน้าพ่อตัวเอง "เสียใจด้วยนะคะแด๊ดดี้ขา.. อากรณ์บอกผู้หญิงไม่ควรหอมแก้มผู้ชายค่ะ""เกี่ยวอะไรกับแด๊ดดี้คะ" ผู้การสันต์ทำหน้างง ไม่หอมไอ้กรณ์น่ะถูกแล้ว เพราะมันเป็นคนอื่น ส่วนเขาเป็นพ่อ"ก็แด๊ดดี้เป็นผู้ชายไงคะ อากรณ์บอกไม่ให้หอมค่ะ""อาหมายถึงผู้ชายคนอื่นค่ะ" กร
ชมจันทร์ฉีกยิ้มออกมา เขยิบเข้าไปกอดสามีกลับ จังหวะที่อีกฝ่ายลูบผมของเธอลงไปหาแผ่นหลังพาให้อบอุ่นใจตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกันมา ไม่เคยมีเรื่องไหนกระทบจิตใจให้รู้สึกไม่ดีสักนิดกับการเป็นภรรยาของผู้การสันต์ เพราะนับวันเธอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีค่าสำหรับเขามากเขาทำให้เธอดูโตขึ้น โตที่ไม่ใช่ทางด้านร่างกาย แต่มันคือสิ่งที่เขาขาดไม่ได้ในทุกวันเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตเขา"ขอบคุณที่ดีกับหม่ามี้ขนาดนี้นะคะ ขอบคุณที่รักหม่ามี้ สัญญาว่าจะไม่ทำให้แด๊ดดี้ผิดหวังที่ปักธงเลือกหม่ามี้มาเป็นเมียค่ะ""ไม่เคยผิดหวังอยู่แล้ว" เพราะไม่เคยคาดหวังว่าชมจันทร์ต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ เขารักที่เธอเป็นเธอ "เฮ้อออออ...ลาบแซ่บของหนู" เด็กหญิงชมดาวทำหน้าบูดบึ้ง เธอหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว พ่อกับแม่ยังต้องมาสวีทกันอีกชมจันทร์ผละออกจากอกของสามี มองหน้าเขายิ้มๆ"หม่ามี้รีบไปบอกแม่ครัวทำอาหารให้ลูกก่อนนะคะ แด๊ดดี้จะรับจากที่นี่เลยไหมคะ หรือจะกลับไปกินที่บ้าน" เพราะผู้การสันต์ดูแลตัวเองดี รวมทั้งเรื่องอาหารการกิน แม่บ้านที่นั่นจะยั้งมือในเรื่องการปรุงอยู่พอสมควรส่วนเธอ บางมื้อก็ทานที่นี่ ของโปรดเธอคือเมนูอีสานนี่"กินที่นี่ก
@ลาบแซ่บผู้การสันต์"หม่ามี้ขาาาาา!!!" เด็กตัวเล็กเรียกคนเป็นแม่เสียงดังเมื่อเจอหน้า สองแขนอ้าออกให้อีกฝ่ายอุ้มชมจันทร์ยิ้มกว้างรับลูกสาวมาแนบอก หอมแก้มซ้ายขวาให้ชื่นใจ ลูกสาวเธอน่ารักมาก ชมดาวไม่ต่างจากตุ๊กตามีชีวิต ใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโต ขนตาแพงอนยาวไม่ต่างจากเธอเมื่อตอนเป็นเด็กแต่ในรูปเธอมอมแมมกว่ามาก เสื้อผ้าสวยๆ ก็ไม่มีใส่อย่างเช่นลูกสาวในตอนนี้"คิดถึงหม่ามี้ที่สุดในโลกค่ะ" "หม่ามี้ก็คิดถึงหนูค่ะ หิวไหมคะลูก""หิ๊วหิวค่ะ หิวที่สุดในโลกเลยค่ะ" เอามือลูบพุงน้อยๆ ของตัวเอง ทุกครั้งหลังเลิกเรียนเธอจะได้มาที่นี่เกือบทุกวัน แม่ก็จะให้เชฟทำอาหารให้กิน"หิวอะไรดีคะวันนี้""หิวผู้ชายค่ะอุ๊ย!" ชมดาวเอามือปิดปากตัวเองแล้วหัวเราะคิกคักออกมา ชมจันทร์หลุดขำ ลูกสาวเธอในแต่ละวันไม่รู้ไปเอาที่ไหนมาพูด มองไปยังใบหน้าของสามีอย่างขอความเห็น ทว่าฝ่ายนั้นกลับไม่ขำอย่างเธอ ชมจันทร์ค่อยๆ คลายยิ้มลง"หนูแค่ล้อเล่นใช่ไหมคะชมดาว" ชมจันทร์ถามลูกสาว เพราะไม่อยากให้สามีกังวล ผู้การสันต์หวงชมดาวมาก เขาหวงเธอเท่าไหร่ พอมีลูกคูณไปอีกร้อยเท่าพันเท่า"พูดเล่นค่าาาา" เด็กน้อยทำท่าดี๊ด๊าออกมาชมจันทร์ฉีก
@หนึ่งเดือนต่อมา"แด๊ดดี้ขาาาา!" เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งสะพายกระเป๋าออกมาจากโรงเรียนหาคนเป็นพ่อ ในแต่ละวันเธอต้องลุ้นว่าใครมาจะมารับหลังเลิกเรียนบางวันก็แด๊ดดี้ บางวันก็หม่ามี้ แต่ไม่ว่าใครมารับเธอก็ดีใจทั้งนั้นผู้การสันต์นั่งยองๆ ลงด้านล่าง อุ้มเด็กตัวเล็กวัยเตรียมอนุบาลขึ้นแนบอก หอมแก้มซ้ายขวาจมจมูกจะจมหายลงไปในแก้มนุ่มอยู่แล้ว"คิดถึงแด๊ดดี้ที่สุดเลยค่ะ" สองแขนป้อมๆ โอบกอดคอ เอียงใบหน้าซบไหล่ของคนเป็นพ่ออ้อนๆ"แด๊ดดี้ก็คิดถึงหนูค่ะ""งั้นให้ชมลาออกไปนอนอยู่บ้านดีไหมคะ"ผู้การสันต์หลุดขำออกมา หอมลงบนแก้มนุ่มแรงๆ อีกครั้งเพราะมันเขี้ยวแต่ละวันกว่าจะมาเรียนได้ ชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูด ปวดหัว ปวดท้อง ตัวร้อน แต่ในที่สุดก็โดนคนเป็นแม่จับอาบน้ำแต่งตัวมาโรงเรียนจนได้ ส่วนชมจันทร์ก็ไปดูแลกิจการร้านอาหารต่อ บอกอยู่บ้านเฉยๆ ผัวจะหาเลี้ยงเองก็ไม่ยอม ความรู้ที่เรียนมาต้องได้ใช้"ลาออกไม่ได้ค่ะ แด๊ดดี้จ่ายค่าเทอมหนูแพงมากนะคะ""แพงเท่าไหร่คะ""หลักแสนเลยค่ะ"ชมดาวทำหน้าครุ่นคิด หลักแสนคืออะไร "แปลว่ากี่บาทคะ"ผู้การสันต์ล้วงธนบัตรสีเทาออกมาจากกระเป๋าแบรนด์ดังใบหนึ่งให้ลูกสาวดู"หลักแสนเท่านี้เองเ
"แด๊ดดี้ขา.." ชมจันทร์มองหน้าสามียั่วๆ สามีเธอทำหน้ามาแบบนี้กำลังลุ่มหลงเธออยู่ใช่ไหม ติดกับดักความสวยในวัยยี่สิบสองปีของเธอแล้วสิ"หม่ามี้น่าเอาสุดๆ เลยรู้ตัวไหมคะ""แด๊ดดี้ก็น่ากินสุดๆ ค่ะ"จบประโยคคนทั้งคู่โน้มใบหน้าเข้าหากันอัตโนมัติราวกับแม่เหล็กดึงดูด แต่ความสูงของชมจันทร์ทำให้ผู้การสันต์ต้องอุ้มอีกฝ่ายลอยขึ้นเหนือพื้นถึงจูบได้ถนัดชมจันทร์รุกจูบกลับทันที ปล่อยให้สามีประคองเธอเหนือท่อนเอ็น ถึงแม้จะจุกมากขนาดไหนแต่เธอก็สู้อยู่แล้ว"อื้อแด๊ดดี้.." ชมจันทร์ผละจูบออกเมื่อจูบเขาจนตัวเองหายใจหายคอแทบไม่ทัน ใบหน้าสวยบิดเบ้เพราะซ่านสยิวมาก"เสียวไหมคะคนสวย" ผู้การสันต์ถามน้ำเสียงแหบพร่า มองใบหน้าของเมียไม่วางตัวขาวๆ เนียนๆ แต่พอโดนรังแกกลับกลายเป็นสีชมพูแก้มสาวก็เนียนเปล่งปลั่ง ริมฝีปากหวานชุ่มฉ่ำดังผลเชอร์รี่"เสียวค่ะแด๊ดดี้ แด๊ดดี้เอามันมากเลยค่ะ กระแทกหม่ามี้แรงๆ เลยค่ะแด๊ดดี้ขา.."ผู้การหนุ่มชอบใจมาก ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าอ้อนเอ็นสุดๆมันคืออาวุธร้ายประจำกายของชมจันทร์!ได้ยินบ่อยเข้าแทบแตกอีกเหมือนกัน ในที่สุดเขาก็ต้านทานความออดอ้อนนี้ไม่ไหว"อ๊าาาา ใกล้เสร็จยังคะคนสวย" ถามพร้อมข
"ผู้การอย่าโกรธผมนะครับ""เรื่อง?""รับปากมาก่อนสิครับว่าผู้การจะไม่โกรธผม" "อืม!" มันทำให้เขาอยากรู้แล้วนี่ "...คุณนายก็เสียไปนานหลายปีแล้ว ผู้การยังคิดที่จะรักษาสัญญานั้นอยู่อีกหรือครับ" วันที่คุณนายเสียชีวิต เขาเป็นหนึ่งคนที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมด ประตูห้องนอนไม่ได้ถูกปิดสนิท เขาได้ยินเสียงสน
@20.00น."ยังไม่ขึ้นนอนอีกเหรอครับผู้การ"มือขวาคนสนิทของผู้การสันต์เดินเข้าไปทักเจ้านายเมื่อเห็นอีกฝ่ายนอนอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวริมสระน้ำ ทุกครั้งก่อนเข้านอนเขามักมาตรวจสอบความเรียบร้อยที่บ้านใหญ่เป็นประจำ เมื่อไม่มีอะไรผิดปกติเขาก็จะกลับที่พักของตัวเองไป เดินลัดเลาะไปทางด้านหลังหน่อยๆ ก็ถึงลูกน้อง
"วิทยาลัยคันคายจ้ะ""ที่เดิม?" ผู้การสันต์เลิกคิ้ว "จ้ะ""เรียนในตัวจังหวัดได้นะ ฉันส่งเธอเรียนได้" วิทยาลัยคันคายมีสอนแค่ระดับปวช.-ปวส.เท่านั้น เผื่อชมจันทร์คิดว่าเขาหวงเงินเขาไม่ต้องส่งเสียพ่อแม่เพราะที่บ้านทำธุรกิจ อีกอย่างเขาไม่มีลูกที่ต้องเลี้ยงดูก็มีแค่คนที่เขาอุปการะส่งเสียพอให้เงินมีทางอ
ร่างสูงใหญ่เดินไปหยุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด ตามองตัวเองในกระจกรั้งเสื้อออกไปทางด้านหลัง กายกำยำจึงปรากฏตรงหน้า ตั้งแต่เดินทางสายอาชีพตำรวจ เขาไม่เคยละเลยการดูแลตัวเองไม่เคยปล่อยให้ตัวเองอ้วน ถึงได้มีแผงอกล่ำ กล้ามแขนเป็นมัดๆ ส่วนหน้าท้องยังคงมีลอนสวยงามดึงเข็มขัดแบรนด







