LOGIN"วิทยาลัยคันคายจ้ะ"
"ที่เดิม?" ผู้การสันต์เลิกคิ้ว
"จ้ะ"
"เรียนในตัวจังหวัดได้นะ ฉันส่งเธอเรียนได้" วิทยาลัยคันคายมีสอนแค่ระดับปวช.-ปวส.เท่านั้น เผื่อชมจันทร์คิดว่าเขาหวงเงิน
เขาไม่ต้องส่งเสียพ่อแม่เพราะที่บ้านทำธุรกิจ อีกอย่างเขาไม่มีลูกที่ต้องเลี้ยงดู
ก็มีแค่คนที่เขาอุปการะส่งเสียพอให้เงินมีทางออก หยิบยื่นโอกาสให้กับคนอื่น และช่วยเหลือสังคมอยู่เสมอเป็นสิ่งที่เขาชอบทำ
"ชมอยากอยู่ใกล้ตากับยายจ้ะ"
"อืม ตามใจ"
ทั้งคู่นั่งทานข้าวต่อเงียบๆ โดยไม่มีใครพูดอะไรกัน กระทั่งคนตัวเล็กอิ่มก่อน ไม่รู้ว่าต้องรอเขาไหม จึงนั่งรอเงียบๆ
"อิ่มแล้วก็ไปเถอะ"
ชมจันทร์พยักหน้าแล้วลุกจากเก้าอี้ มือเรียวหยิบจานข้าวตัวเองเตรียมเอาไปเก็บด้วย
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่บ้านมาเก็บ"
ชมจันทร์พยักหน้าช้าๆ วางลงที่เก่า ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเงียบๆ พอถึงเตียงนอนทิ้งตัวอย่างปล่อยตัวปล่อยใจ
ที่นี่ดูสุขสบายก็จริง แต่เธอคิดถึงบ้านมาก คิดถึงสองตายาย ว่าแล้วโทรหาสักหน่อยนอนหรือยัง
(โหลๆ)
"ตา ยาย!" ชมจันทร์โบกมือผ่านกล้อง ดี๊ด๊าดีใจเมื่อพบว่าตากับยายยังไม่นอน
(เป็นไงบ้างลูก เอ็งกินข้าวยังไอ้ชม)
"กินเสร็จแล้วจ้ะยาย เมื่อกี้นี้เลยจ้ะ แล้วตากับยายล่ะจ๊ะกินหรือยัง"
(กินแล้ว)
ชมจันทร์พยักหน้ายิ้มๆ เธอรู้ว่าสองตายายไม่กินมื้อค่ำดึกกัน เธอก็ถามไปอย่างนั้นเอง
"คิดถึงตากับยายจังเลยจ้ะ" ชมจันทร์น้ำตาซึม คิดถึงไออุ่นจากคนที่บ้าน อยากกอดอยากหอมตากับยาย ตั้งแต่เล็กจนโตเธอทำบ่อยจนชิน ให้อายใครไม่อายหรอก เธอชอบ
(เออ..คิดถึงก็อดทนลูก เพื่ออนาคตของตัวเอง เอ็งต้องมีชีวิตอยู่ต่ออีกหลายปี ไม่เหมือนตากับยายมันแก่แล้ว จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้)
"ยายอย่าพูดอย่างนั้นสิจ๊ะ ไม่งั้นชมกลับบ้านนะ" ยายเธอชอบพูดแต่เรื่องความตายทุกที คิดไม่ออกหากถึงวันนั้นจริงๆ เธอจะทำใจได้ไหม
(เอ้..ไอ้นี่ แค่เล่าให้ฟังว่าไม่ต้องห่วง ดูแลตัวเองให้ดี ดูแลเอาใจใส่ผู้การด้วยนะลูก นี่ถ้ามีเวลาหน่อยยายจะสอนวิธีดูแลเอาใจใส่ผัวให้เอ็ง ผู้การสันต์จะได้รักได้หลงเอ็ง) เอ่ยแล้วขำออกมา
ชมจันทร์หน้าเจื่อนลงไปนิด กระนั้นแสร้งทำเป็นยิ้มต่อ
"สมัยนี้ดูในโซเชียลได้จ้ะยาย เดี๋ยวชมค้นหาดูว่าวิธีเอาใจผัวเขาทำแบบไหน"
(วะ! ไอ้ชมนี่มันได้ใจยายมันจริงๆ เลยฮ่าๆ)
ชมจันทร์อมยิ้ม คุยกับตายายอยู่นานสองนาน ทำความคิดถึงพอทุเลาลงไปบ้าง
พอยายเธอบอกว่าจะไปดูละครหลังข่าว เธอจึงวางสายและไปนั่งทำงานที่ต้องส่งอาจารย์อาทิตย์หน้า
"สนุกจังเลยค่ะ อากรณ์สอนชมว่ายน้ำทุกวันได้ไหมคะ""ได้ครับ" เพราะผู้การสันต์บอกมาแล้วว่าให้เขาพาชมดาวว่ายน้ำทุกวันจนกว่าจะเป็นชมดาวเรียนว่ายน้ำราวหนึ่งชั่วโมงแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดไปทั่วทั้งบริเวณนี้"สนุกจังเลยค่ะอากรณ์""ขึ้นได้แล้วค่ะ" ผู้การสันต์พลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู หกโมงเย็นแล้ว ชมดาวต้องรีบขึ้นไปอาบน้ำเดี๋ยวจะถึงเวลาเข้านอน"ชมยังสนุกอยู่เลยค่ะแด๊ดดี้""ชมดาว"เด็กน้อยยู่หน้า คนสวยเซ็ง"พรุ่งนี้อาพามาว่ายน้ำอีกนะครับ ส่วนวันนี้พอแล้วนะ ว่ายนานเกินไปเสี่ยงไม่สบายครับ เผลอๆ อาจต้องไปโรงพยาบาลฉีดยา""ฉีดยาด้วยเหรอคะ!" ชมดาวตกใจกลัว"ใช่ครับ เวลาไม่สบายต้องโดนฉีดยา" "ไม่เอาค่ะ ชมดาวส่ายหัวรัวๆ" เธอไม่ชอบหมอ ไม่ชอบโรงพยาบาล ไม่ชอบโดนฉีดยามากๆ มันเจ็บ"งั้นขึ้นบ้านกันนะครับ ไปอาบน้ำเข้านอน""อากรณ์ไปส่งชมหน่อยสิคะ ชมเมื่อยค่ะ" เด็กน้อยออดอ้อน อยากให้อากรณ์อุ้มไปส่งด้วย"อาตัวเปียกครับขึ้นบ้านไม่ได้ ให้แด๊ดดี้อุ้มขึ้นไปนะครับ"ชมดาวยู่หน้า แต่ยอมพยักหน้าออกมาเด็กน้อยถูกคนเป็นพ่ออุ้มขึ้นจากสระน้ำ มิวายมองกลับหลังโบกมือให้อาของเธอกรณ์อมยิ้ม พลางโบกมือกลับ แล้วเด
@คฤหาสน์"อากรณ์ขา!!!" ชมดาวตะโกนเรียกคุณอาของเธอเมื่อกลับถึงบ้าน สองแขนอ้ากว้างให้อีกฝ่ายอุ้ม เธอคิดถึงอากรณ์ที่สุดในบรรดาอาๆ ทุกคน เพราะอากรณ์คือคนเดียวที่อยู่ติดบ้านไม่ได้ตามติดแด๊ดดี้กรณ์รีบนั่งยองๆ ลงด้านล่างรับหลานสาวขึ้นมาแนบอก ชมดาวก็หอมแก้มเขาทันทีกรณ์ชะงักไป มองหน้าเจ้านายตัวเองอัตโนมัติ เขารู้ว่าผู้การสันต์ต้องไม่โอเคแน่นอนเมื่อได้เห็นภาพแบบนี้"ต่อไปไม่หอมอานะคะคนดี" กรณ์รีบเตือนชมดาว เขาต้องไม่เพิกเฉยต่อสิ่งที่ผิด"ทำไมคะ" ชมดาวทำหน้าสงสัย เธอทำอะไรผิด เธอคิดถึงอามากนะ พอเจอหน้าก็อยากหอมเหมือนแด๊ดดี้กับหม่ามี้"มันไม่เหมาะค่ะรู้ไหม""ไม่เหมาะยังไงคะ" ชมดาวเอียงคอถามด้วยความสงสัย"เราเป็นผู้หญิง อาเป็นผู้ชายค่ะ""แล้วผู้หญิงกับผู้ชายหอมแก้มกันไม่ได้เหรอคะ""ไม่ได้ค่ะ" "งั้นชมก็หอมแก้มแด๊ดดี้ไม่ได้สิคะ" หันไปมองหน้าพ่อตัวเอง "เสียใจด้วยนะคะแด๊ดดี้ขา.. อากรณ์บอกผู้หญิงไม่ควรหอมแก้มผู้ชายค่ะ""เกี่ยวอะไรกับแด๊ดดี้คะ" ผู้การสันต์ทำหน้างง ไม่หอมไอ้กรณ์น่ะถูกแล้ว เพราะมันเป็นคนอื่น ส่วนเขาเป็นพ่อ"ก็แด๊ดดี้เป็นผู้ชายไงคะ อากรณ์บอกไม่ให้หอมค่ะ""อาหมายถึงผู้ชายคนอื่นค่ะ" กร
ชมจันทร์ฉีกยิ้มออกมา เขยิบเข้าไปกอดสามีกลับ จังหวะที่อีกฝ่ายลูบผมของเธอลงไปหาแผ่นหลังพาให้อบอุ่นใจตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกันมา ไม่เคยมีเรื่องไหนกระทบจิตใจให้รู้สึกไม่ดีสักนิดกับการเป็นภรรยาของผู้การสันต์ เพราะนับวันเธอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีค่าสำหรับเขามากเขาทำให้เธอดูโตขึ้น โตที่ไม่ใช่ทางด้านร่างกาย แต่มันคือสิ่งที่เขาขาดไม่ได้ในทุกวันเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตเขา"ขอบคุณที่ดีกับหม่ามี้ขนาดนี้นะคะ ขอบคุณที่รักหม่ามี้ สัญญาว่าจะไม่ทำให้แด๊ดดี้ผิดหวังที่ปักธงเลือกหม่ามี้มาเป็นเมียค่ะ""ไม่เคยผิดหวังอยู่แล้ว" เพราะไม่เคยคาดหวังว่าชมจันทร์ต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ เขารักที่เธอเป็นเธอ "เฮ้อออออ...ลาบแซ่บของหนู" เด็กหญิงชมดาวทำหน้าบูดบึ้ง เธอหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว พ่อกับแม่ยังต้องมาสวีทกันอีกชมจันทร์ผละออกจากอกของสามี มองหน้าเขายิ้มๆ"หม่ามี้รีบไปบอกแม่ครัวทำอาหารให้ลูกก่อนนะคะ แด๊ดดี้จะรับจากที่นี่เลยไหมคะ หรือจะกลับไปกินที่บ้าน" เพราะผู้การสันต์ดูแลตัวเองดี รวมทั้งเรื่องอาหารการกิน แม่บ้านที่นั่นจะยั้งมือในเรื่องการปรุงอยู่พอสมควรส่วนเธอ บางมื้อก็ทานที่นี่ ของโปรดเธอคือเมนูอีสานนี่"กินที่นี่ก
@ลาบแซ่บผู้การสันต์"หม่ามี้ขาาาาา!!!" เด็กตัวเล็กเรียกคนเป็นแม่เสียงดังเมื่อเจอหน้า สองแขนอ้าออกให้อีกฝ่ายอุ้มชมจันทร์ยิ้มกว้างรับลูกสาวมาแนบอก หอมแก้มซ้ายขวาให้ชื่นใจ ลูกสาวเธอน่ารักมาก ชมดาวไม่ต่างจากตุ๊กตามีชีวิต ใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโต ขนตาแพงอนยาวไม่ต่างจากเธอเมื่อตอนเป็นเด็กแต่ในรูปเธอมอมแมมกว่ามาก เสื้อผ้าสวยๆ ก็ไม่มีใส่อย่างเช่นลูกสาวในตอนนี้"คิดถึงหม่ามี้ที่สุดในโลกค่ะ" "หม่ามี้ก็คิดถึงหนูค่ะ หิวไหมคะลูก""หิ๊วหิวค่ะ หิวที่สุดในโลกเลยค่ะ" เอามือลูบพุงน้อยๆ ของตัวเอง ทุกครั้งหลังเลิกเรียนเธอจะได้มาที่นี่เกือบทุกวัน แม่ก็จะให้เชฟทำอาหารให้กิน"หิวอะไรดีคะวันนี้""หิวผู้ชายค่ะอุ๊ย!" ชมดาวเอามือปิดปากตัวเองแล้วหัวเราะคิกคักออกมา ชมจันทร์หลุดขำ ลูกสาวเธอในแต่ละวันไม่รู้ไปเอาที่ไหนมาพูด มองไปยังใบหน้าของสามีอย่างขอความเห็น ทว่าฝ่ายนั้นกลับไม่ขำอย่างเธอ ชมจันทร์ค่อยๆ คลายยิ้มลง"หนูแค่ล้อเล่นใช่ไหมคะชมดาว" ชมจันทร์ถามลูกสาว เพราะไม่อยากให้สามีกังวล ผู้การสันต์หวงชมดาวมาก เขาหวงเธอเท่าไหร่ พอมีลูกคูณไปอีกร้อยเท่าพันเท่า"พูดเล่นค่าาาา" เด็กน้อยทำท่าดี๊ด๊าออกมาชมจันทร์ฉีก
@หนึ่งเดือนต่อมา"แด๊ดดี้ขาาาา!" เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งสะพายกระเป๋าออกมาจากโรงเรียนหาคนเป็นพ่อ ในแต่ละวันเธอต้องลุ้นว่าใครมาจะมารับหลังเลิกเรียนบางวันก็แด๊ดดี้ บางวันก็หม่ามี้ แต่ไม่ว่าใครมารับเธอก็ดีใจทั้งนั้นผู้การสันต์นั่งยองๆ ลงด้านล่าง อุ้มเด็กตัวเล็กวัยเตรียมอนุบาลขึ้นแนบอก หอมแก้มซ้ายขวาจมจมูกจะจมหายลงไปในแก้มนุ่มอยู่แล้ว"คิดถึงแด๊ดดี้ที่สุดเลยค่ะ" สองแขนป้อมๆ โอบกอดคอ เอียงใบหน้าซบไหล่ของคนเป็นพ่ออ้อนๆ"แด๊ดดี้ก็คิดถึงหนูค่ะ""งั้นให้ชมลาออกไปนอนอยู่บ้านดีไหมคะ"ผู้การสันต์หลุดขำออกมา หอมลงบนแก้มนุ่มแรงๆ อีกครั้งเพราะมันเขี้ยวแต่ละวันกว่าจะมาเรียนได้ ชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูด ปวดหัว ปวดท้อง ตัวร้อน แต่ในที่สุดก็โดนคนเป็นแม่จับอาบน้ำแต่งตัวมาโรงเรียนจนได้ ส่วนชมจันทร์ก็ไปดูแลกิจการร้านอาหารต่อ บอกอยู่บ้านเฉยๆ ผัวจะหาเลี้ยงเองก็ไม่ยอม ความรู้ที่เรียนมาต้องได้ใช้"ลาออกไม่ได้ค่ะ แด๊ดดี้จ่ายค่าเทอมหนูแพงมากนะคะ""แพงเท่าไหร่คะ""หลักแสนเลยค่ะ"ชมดาวทำหน้าครุ่นคิด หลักแสนคืออะไร "แปลว่ากี่บาทคะ"ผู้การสันต์ล้วงธนบัตรสีเทาออกมาจากกระเป๋าแบรนด์ดังใบหนึ่งให้ลูกสาวดู"หลักแสนเท่านี้เองเ
"แด๊ดดี้ขา.." ชมจันทร์มองหน้าสามียั่วๆ สามีเธอทำหน้ามาแบบนี้กำลังลุ่มหลงเธออยู่ใช่ไหม ติดกับดักความสวยในวัยยี่สิบสองปีของเธอแล้วสิ"หม่ามี้น่าเอาสุดๆ เลยรู้ตัวไหมคะ""แด๊ดดี้ก็น่ากินสุดๆ ค่ะ"จบประโยคคนทั้งคู่โน้มใบหน้าเข้าหากันอัตโนมัติราวกับแม่เหล็กดึงดูด แต่ความสูงของชมจันทร์ทำให้ผู้การสันต์ต้องอุ้มอีกฝ่ายลอยขึ้นเหนือพื้นถึงจูบได้ถนัดชมจันทร์รุกจูบกลับทันที ปล่อยให้สามีประคองเธอเหนือท่อนเอ็น ถึงแม้จะจุกมากขนาดไหนแต่เธอก็สู้อยู่แล้ว"อื้อแด๊ดดี้.." ชมจันทร์ผละจูบออกเมื่อจูบเขาจนตัวเองหายใจหายคอแทบไม่ทัน ใบหน้าสวยบิดเบ้เพราะซ่านสยิวมาก"เสียวไหมคะคนสวย" ผู้การสันต์ถามน้ำเสียงแหบพร่า มองใบหน้าของเมียไม่วางตัวขาวๆ เนียนๆ แต่พอโดนรังแกกลับกลายเป็นสีชมพูแก้มสาวก็เนียนเปล่งปลั่ง ริมฝีปากหวานชุ่มฉ่ำดังผลเชอร์รี่"เสียวค่ะแด๊ดดี้ แด๊ดดี้เอามันมากเลยค่ะ กระแทกหม่ามี้แรงๆ เลยค่ะแด๊ดดี้ขา.."ผู้การหนุ่มชอบใจมาก ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าอ้อนเอ็นสุดๆมันคืออาวุธร้ายประจำกายของชมจันทร์!ได้ยินบ่อยเข้าแทบแตกอีกเหมือนกัน ในที่สุดเขาก็ต้านทานความออดอ้อนนี้ไม่ไหว"อ๊าาาา ใกล้เสร็จยังคะคนสวย" ถามพร้อมข
ชมจันทร์ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าไม่เจออีกคนนอนข้างๆ เขาตื่นเช้ามากจนเธอรู้สึกอายเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นเดินลงข้างล่าง ว่าจะถามคนในบ้านก็ไม่เจอใครสักคนจึงเดินออกไปหน้าบ้าน เจอหน้าคนสวนพอดีจึงรีบถามเผื่อฝ่ายนั้นรู้เห็น"ลุงจ๊ะ ลุงเห็นผู้การไหมจ๊ะ""ผู้ออกการไปวิ่งกับลูกน้องครับ""อ๋อ"
@21.00น.ร่างสูงพลิกตัวไปมาเพราะนอนไม่หลับ คงเพราะเขาเคลิ้มหลับไปบนรถเมื่อตอนเย็นทำให้ตอนนี้ไม่ง่วง กะลงไปเดินสูดอากาศด้านล่าง แต่ทางผ่านที่จะลงบันไดคือห้องของใครบางคน เพราะความเงียบในเวลาค่ำคืนทำให้เขาได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเล็ดลอดออกมา ได้ยินไม่ชัดว่าพูดอะไร แต่คงสนุกน่าดูถึงมีเสียงหัวเราะคิกค
@หนึ่งสัปดาห์ต่อมาใกล้ถึงช่วงสอบปลายภาคชมจันทร์มีติวสอบหลังเลิกเรียน มีคนที่เป็นหัวกะทิภายในห้องอาสาติวให้เพื่อนบางคนก็อยู่รอติว บางคนก็เลือกที่จะกลับบ้าน แต่สำหรับชมจันทร์ที่ไม่ได้มั่นใจตัวเองมากนักเลือกอยู่ติวต่อส่งข้อความหาคุณหรั่ง ไม่นานฝ่ายนั้นโทรกลับมา"จ้ะคุณหรั่ง วันนี้ชมกลับช้าหน่อยนะจ
"ว้าย!" ชมจันทร์เกือบล้มหงายหลัง ถ้าไม่มีมือหนารีบคว้าเอวบางเอาไว้ จนร่างกายของเราทั้งคู่แนบชิดสนิทกัน"เป็นไรไหม" ผู้การสันต์ถามด้วยความเป็นห่วง"มะ..ไม่จ้ะ!" ชมจันทร์หัวใจจะวาย ค่อยๆ ผละออก จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่"มีอะไร" เดินตามเขาขนาดนี้คงมีเรื่องอยากคุย"ผู้การโกรธชมหรือจ๊ะ""โกรธเรื่อง?" "



![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



