CHAPTER 10 ไม่เข้าใจตัวเอง

อาหารหลากหลายถูกจัดวางเรียงรายเต็มโต๊ะ กลิ่นหอมยั่วยวนจนพรพระจันทร์ตาโต มือเล็กกำลังจะคว้าน่องไก่ชิ้นโตเข้าปากอย่างไม่เกรงใจใคร

“กินข้าวไม่เรียกเจ้าของบ้านหรือไง” เสียงทุ้มดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เธอชะงัก ก่อนจะเหลือบตามองเฟิ่งหวงที่เดินมานั่งลงข้างๆ อย่างถือวิสาสะ

“เป็นผีหรือไงต้องให้เรียกถึงจะโผล่มา” เธอสวนกลับทันควันแววตาแปลกใจไม่น้อย ในใจอดคิดไม่ได้ไม่ไปอยู่กับนางแบบนมโตที่ควงออกไปเมื่อกี้แล้วหรือไง

“ปากดีนะ” เฟิ่งหวงเลิกคิ้ว

“อยากกินก็หยิบๆ ไปสิคะ” หญิงสาวไม่สนใจอีกต่อไปกัดน่องไก่คำโตอย่างเต็มแรง น้ำมันเยิ้มจนขอบปากเลอะเทอะไปหมด

ชายหนุ่มมองภาพตรงหน้าอย่างเอือมระอา ตั้งแต่ท่าทางไม่สำรวม ไปจนถึงเสียงเคี้ยวที่ไม่เกรงใจ

“ไม่มีมารยาทเลยจริงๆ”

“อร่อยจะตาย ทำเป็นเรื่องมาก” เธอเงยหน้ามองเขาทั้งที่ปากยังเต็ม

ชายหนุ่มถอนหายใจ แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่ใบหน้าซื่อๆ นั้นนานกว่าที่ควรจะเป็น แปลกดีผู้หญิงคนอื่นพยายามทำตัวเรียบร้อยเพื่อเอาใจเขา แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับใช้ชีวิตเหมือนโลกนี้ไม่มีใครต้องเอาใจ

“ไก่นี่อร่อยมากเลยค่ะ” เธอพูดเสียงใสก่อนจะดูดนิ้วตัวเองอย่างไม่คิดอะไร แล้วหยิบน่องไก่อีกชิ้นวางลงในจานของเขาอย่างมีน้ำใจ

เฟิ่งหวงชะงักมองน่องไก่ในจาน แล้วเงยหน้ามองคนต้นเรื่องด้วยสีหน้าแทบกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ ขมับเต้นตุบๆ อย่างห้ามไม่ได้

‘โสโครกจริงๆ เกิดมาเป็นผู้หญิงทำไมไม่รู้จักรักสะอาดบ้างเลย’ เขาบ่นในใจ

“ใครสอนให้เธอทำแบบนี้” เขาถามเสียงเย็น

“ก็หนูจ๋าเห็นคุณยังไม่กินนี่คะ” เธอตอบหน้าตาไร้เดียงสา “หรือไม่อร่อย? ถ้าไม่อร่อยเดี๋ยวหนูจ๋ากินให้” พูดจบก็เอื้อมมือจะหยิบกลับไปหน้าตาเฉย

“พอแล้ว!” เขารีบห้ามเสียงเข้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ก็แค่น่องไก่เองค่ะ คุณลุง” เธอชะงักก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างไม่เข้าใจว่าเขาจะหัวเสียอะไรนักหนา

คำเรียกนั้นทำให้ชายหนุ่มหลับตาแน่น สูดลมหายใจลึก เขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อนไม่เสแสร้ง ไม่กลัว ไม่เกรงใจ และไม่คิดจะเอาใจเขาเลยสักนิด

“ห้ามเรียกฉันแบบนั้นอีก” เขาพูดเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบจ้องเธอเขม็ง

“แบบไหนคะคุณลุงเหรอน่ารักดีออก” พรพระจันทร์ยิ้มกวนๆ

“นั่นแหละห้ามเรียก” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้น เหมือนพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง

“แก่จริงๆ นะคะ แค่นี้ก็ยอมรับไม่ได้เห็นวัยรุ่นไหม เขายอมย้อมผมกันทั้งนั้นออกจะหล่อ” เธอเหลือบมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ฉันไม่ทำอะไรไร้สาระแบบนั้น” เขาตอบทันที แววตาแข็งกร้าว แต่แฝงความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด

วันถัดมาในห้องทำงานของเฟิ่งหวง ชายหนุ่มนั่งเอนหลังบนเก้าอี้ผู้บริหาร ไอแพดในมือเลื่อนภาพสีผมไปมาอย่างตั้งอกตั้งใจ สีแล้วสีเล่าจนคิ้วเข้มเริ่มขมวด

“กาแฟครับคุณหลง เอ๊ะ ดูอะไรอยู่ครับ” อี้เฉินวางแก้วกาแฟลง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นหน้าจอ

“นายว่าสีไหนสวย” เขายื่นไอแพดให้แบบไม่เงยหน้า

“เจ้านายจะไปทำสีผมเหรอครับ?” อี้เฉินรับไปดูดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า

“เพื่อนฉันจะไปทำ” เขาตอบทันควันน้ำเสียงเรียบแต่เร็วเกินไป

“คุณเสิ่นอยู่ต่างประเทศไม่ใช่เหรอครับ”

“อย่าถามเยอะ!” เขาหันมาค้อนดวงตาคมวาววับอย่างคนถูกจับได้

“ถ้าอย่างนั้นสีบลอนด์ก็ได้นะครับ เท่ดี” อี้เฉินรีบไอแห้งกลบเกลื่อน ก่อนจะเลื่อนดูรูปต่อ

“สีขาวนี่ไม่ใช่ผมหงอกเหรอวะ” เขาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

“เขาเรียกสีบรอนซ์ครับ วัยรุ่นทำกันเยอะ” ลูกน้องตอบกลั้นยิ้ม

“จะไม่ดูแก่ชราเหรอ” เขาถามเสียงต่ำเหมือนถามตัวเองมากกว่า

“ไม่เลยครับเข้ากับเจ้านายมาก” อี้เฉินตอบตามตรง

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งนิ้วเรียวยังเลื่อนหน้าจอไปมา ก่อนจะพึมพำเสียงเบา “ฉันบอกแล้วว่าเพื่อนฉันทำ”

“ครับให้ผมจองร้านไว้เลยไหม” อี้เฉินถามอย่างรู้งาน

“อืม” เขาตอบรับเสียงเบาสายตากำลังจ้องดูกล้องวงจรปิดผ่านมือถือ พรพระจันทร์เหมือนจะทำอะไรสักอย่าง เขานั่งมองแบบนี้มาเกือบหนึ่งชั่วโมง

พรพระจันทร์อยู่บ้านจนเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย ชีวิตคนมีเงินที่ไม่ต้องทำอะไรกลับน่าอึดอัดเกินกว่าที่คิด สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจออกมาเดินเล่น ปล่อยให้ตัวเองกลืนไปกับผู้คนบนถนน การกลับไปเป็นคนธรรมดายังจะสนุกกว่าอีก

“เดินดูคนบ้างดิวะ!”

น้ำเสียงหงุดหงิดดังขึ้นไม่ไกลจากที่เธอยืนอยู่ พรพระจันทร์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบขยับหลีกทางให้

“ขอโทษค่ะ” เธอตอบเป็นภาษาอังกฤษตามสัญชาตญาณ

ชายหนุ่มที่เกือบชนเธอหยุดกึก สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

“นักท่องเที่ยวเหรอ? หน้าตาสวยไม่น้อยนี่” เขายกยิ้มมุมปาก

“เสียมารยาทรู้ไหมคะ เราไม่รู้จักกันอย่ามามองแบบนี้” เธอขมวดคิ้วทันที ความไม่พอใจแล่นขึ้นมา

คำพูดตรงไปตรงมาทำให้เฉินลี่หมิงชะงัก เขาไม่ได้โกรธ กลับเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นวาบในอก ยิ่งมองนาน ใบหน้าของหญิงสาวยิ่งคุ้นตาอย่างน่าประหลาด ราวกับเคยเห็นมาก่อนนานมาแล้ว ในความทรงจำที่เลือนราง

“ขอโทษ แต่คุณเหมือนคนที่ผมรู้จักมาก” เขาพูดช้าลงน้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม

“คงไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเบือนหน้าหนี

“เดี๋ยวสิจะรีบไปไหน”

เฉินลี่หมิงเอ่ยเสียงหงุดหงิด ปกติไม่เคยมีใครกล้าเมินเขาแบบนี้มาก่อน มือหนาคว้าข้อมือเล็กไว้แน่นโดยไม่คิดอะไรให้มากความ

“ปล่อยนะ!” พรพระจันทร์ตกใจพยายามสะบัดแต่ไม่หลุด

“จับนิดจับหน่อยทำเป็นร้อง” เขาพูดยิ้มยียวน แต่ในใจกลับแปลกประหลาด ผู้หญิงตรงหน้าทั้งสวยทั้งน่ารักทว่าเขากลับไม่มีความรู้สึกอยากครอบครองเลยสักนิด ตรงกันข้ามความรู้สึกเหมือนอยากปกป้อง อยากมีน้องสาวแบบนี้ กลับผุดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

“ไม่ปล่อยใช่ไหม” เธอถามเสียงเย็นดวงตามองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว เห็นลูกน้องของเขายืนอยู่ไม่ไกลนัก

“ไม่ปล่อยแล้วจะทำไม” เฉินลี่หมิงตอบยังคงไม่รู้ตัวว่ากำลังเล่นกับอะไรอยู่

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! มีโรคจิตลวนลามผู้หญิง!” เสียงร้องดังลั่นเรียกความสนใจคนรอบข้าง ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง

ตุบ!

พรพระจันทร์แตะเข้าที่กลางเป้าของเขาอย่างแรงจนอีกฝ่ายจุกหายใจไม่ทัน มือรีบกุมเป้าไว้ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

“โอ๊ย…!”

ยังไม่ทันตั้งตัวหญิงสาวก็ฉวยโอกาสนั้นวิ่งหนีสุดแรง ทิ้งให้เฉินลี่หมิงนอนอึ้งอยู่กับพื้น ท่ามกลางสายตาของลูกน้องที่เริ่มแตกตื่น

เขาเงยหน้ามองแผ่นหลังเล็กที่หายลับไปในฝูงชน หัวใจกลับเต้นแรงอย่างประหลาดไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะความสนใจที่ไม่ควรเกิด

“ผู้หญิงบ้าอะไรวะ…”

“ให้ผมตามไปไหมครับ” เสียงลูกน้องถามด้วยความร้อนรน เฉินลี่หมิงยังคงนั่งกุมเป้ากางเกงสีหน้าไม่ดีนัก ทั้งเจ็บทั้งเสียหน้าในคราวเดียว

“ไม่ต้องพากูออกไปจากตรงนี้ก่อน”

ลูกน้องรีบประคองเขาลุกขึ้นท่ามกลางสายตาคนรอบข้างที่เริ่มซุบซิบ เฉินลี่หมิงรู้สึกเหมือนศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำ ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว กลับทำให้เขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ได้อย่างน่าอับอาย