CHAPTER 9 ไม่ใช่เพื่อนเล่น

“คุณลุงมีธุระอะไรอีกไหมคะ” คำถามใสๆ แต่เจตนาไม่ใสเอาเสียเลย ทำให้เฟิ่งหวงชะงักไปเสี้ยววินาที

“คุณลุง?” เขาทวนเสียงต่ำ

“ก็คุณแก่แล้ว เรียกลุงก็ไม่ผิดนี่คะ” พรพระจันทร์พูดหน้าตาเฉย ก่อนจะเอียงคอทำหน้าล้อเลียนอย่างจงใจเส้นเลือดขมับของคนถูกเรียกว่าลุงเต้นตุบๆ ควันแทบพุ่งออกหู

“พรพระจันทร์ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของเธอ” เขากัดฟันพูด ความอดทนใกล้ถึงขีดจำกัด

        “แต่งตัวก็เชยใส่สูททั้งวัน คุณไม่เบื่อชีวิตตัวเองหรือไงคะ แล้วไหนจะชอบลากผู้หญิงขึ้นเตียงอีกมันดูน่าเบื่อมาก” หญิงสาวยักไหล่ไม่สะทกสะท้าน การใช้ชีวิตของเธอกับเขาแตกต่างกันมาก

“ไม่ต้องมาสอนฉัน อย่าเข้ามาที่นี่อีก” เขาสวนกลับทันควัน ก่อนจะจ้องเธอเขม็ง

        “แต่คุณน้าอนุญาตแล้วนะคะ หนูจ๋าจะทำ” หญิงสาวยกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปาก

ประโยคสั้นๆ นั้นเหมือนตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ชายหนุ่มกำหมัดแน่น เขาเพิ่งรู้ตัวว่าผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่คิด และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือเธอกล้าท้าทายเขา ต่อหน้าเขาโดยไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

“ฉันไม่ให้เธอทำงานที่นี่” เขาพูดเสียงเย็น ก่อนจะพูดประโยคถัดมาอย่างจงใจ “หรืออยากจะกลับไปทำงานที่ซ่องก็เชิญ”

คำพูดนั้นเหมือนมีดคมกริบ พรพระจันทร์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น

“หน้าตาก็หล่ออยู่หรอกนะคะ แต่ทำไมพูดจาสุนัขไม่รับประทานเลย” เธอบ่นเสียงดังพอให้เขาได้ยินชัด

“นี่…” เขาขยับจะสวนกลับ

“คุณจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ แต่ทำไมต้องเอาอดีตมาทำร้ายกันด้วย คนที่ทำงานแบบนั้นพวกเขามีทางเลือกมากเหรอคะ” เธอหันมาจ้องตรงๆ แววตาไม่ยอมแพ้

เฟิ่งหวงเงียบไปทันทีคำพูดของเธอเหมือนตบหน้าเขาเบาๆ แต่ชัดเจนเขาโตแล้ว รู้ดีว่าการขุดคุ้ยอดีตคนอื่นมาเหยียบย่ำ ไม่ได้ทำให้ตัวเองสูงส่งขึ้นเลย

บรรยากาศในห้องตึงเครียดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะถอนหายใจอย่างหงุดหงิด

“เอาอย่างนี้ ฉันให้เงินเธอไปอยากไปทำอะไรก็ไปซะ” เขาพูดเสียงราบเรียบ

มือหนายื่นแบล็กการ์ดออกมาตรงหน้าเธอ ราวกับปิดจบทุกอย่างด้วยเงิน พรพระจันทร์มองการ์ดใบนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มบางๆ

“คุณพูดแล้วนะคะ”

“อืม” เขาตอบสั้นๆ ไม่มองหน้า

“ตบหัวแล้วลูบหลัง” หญิงสาวไม่รีรอรีบคว้าแบล็กการ์ดใบนั้นไว้ทันที เงินอาจไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิตเธอ แต่ในตอนนี้มันคือทางรอดเดียว

“ขอบคุณนะคะ”

หญิงสาวยกมือไหว้อย่างสุภาพ ปลายนิ้วแนบอกตามมารยาทไทย แต่จังหวะนั้นกลับพอดีกับตำแหน่งที่เฟิ่งหวงยืนอยู่ใกล้เกินไป ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากแผงอกเขาไม่ถึงคืบ

ประตูห้องทำงานเปิดออกในเสี้ยววินาทีเดียวกันลูกน้องสองคนที่ก้าวเข้ามาหยุดชะงัก ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาบรรยากาศแข็งค้าง

“ไม่มีอะไร ออกไปก่อน” เขาทำหน้าไม่ถูกไปชั่วขณะ ก่อนจะกระแอมเบาๆ กลบเกลื่อนลูกน้องรีบก้มหน้าถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่

พรพระจันทร์ลดมือลงยิ้มบางๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก่อนจะหันหลังเดินออกไปอย่างสบายใจ

“หนูจ๋าไปก่อนนะคะคุณลุง”

แต่แทนที่จะกลับบ้านหญิงสาวกลับกดลิฟต์ลงไปชั้นล่าง พรพระจันทร์ยืนมองตู้กดเงินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วเสียบบัตร กดเงินออกมาแลกเป็นชิปกองเล็กๆ

อยากรู้สักครั้งว่าคนรวยเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร ในเมื่อโชคชะตาพาเธอมาอยู่ตรงนี้แล้ว ก็ขอลองสัมผัสโลกของเขาดูสักหน่อย

เธอเลือกนั่งโต๊ะบาคาร่าแบบสุ่ม วางชิปลงไปอย่างไม่คิดมาก ครั้งแรกชนะไม่ว่าจะเล่นกี่ครั้งเธอชนะตลอด หญิงสาวชะงักมองกองชิปตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

“ฟลุ๊กมั้ง…” เธอพึมพำกับตัวเอง

แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนโต๊ะเปลี่ยนเกม หรือแม้แต่หลับตาแทงแบบมั่วๆ ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมเธอชนะทุกครั้ง

ลูกค้ารอบข้างเริ่มหันมามองบางคนจ้องเขม็งราวกับไม่เชื่อสายตา ดีลเลอร์เองยังแอบมองเธออย่างแปลกใจ

ในห้องดูกล้องวงจรปิดเฟิ่งหวงที่เพิ่งกลับเข้ามานั่งดูรายงาน ชะงักทันทีเมื่อเห็นภาพจากจอหนึ่งหญิงสาวร่างเล็กที่เขาคิดว่าออกไปแล้ว กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะพนันชิปกองโตวางเรียงอยู่ตรงหน้า

“อี้เฉิน”

“ครับ”

“ลงไปจัดการ แล้วเอาตู้นั้นถ่วงทะเลทิ้งซะ!” เขาชี้ไปที่ร่างเล็กผ่านหน้าจอทีวี

“เอาทิ้งเลยเหรอครับ” อี้เฉินถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ แต่พอมองเห็นกองโตที่วางอยู่ใกล้ๆ กันเขาถึงกับพูดไม่ออก

“มันทำให้ฉันขาดทุน” เขาบ่นพึมพำไล่ลูกน้องออกไปจัดการทันที ซินแสบอกผู้หญิงคนนั้นจะมาเสริมดวง แต่แบบนี้ไม่น่าจะเสริมดวงน่าจะพาชีวิตเขาฉิบหายมากกว่า

“หนูจ๋ากำลังสนุกเลยค่ะ” พรพระจันทร์หยุดเล่นทันทีเมื่อลูกน้องของเฟิ่งหวงเดินมาบอกว่าตู้พัง วันหลังคงกลับมาเล่นใหม่ไม่ได้แล้ว

“ผมว่ากลับก่อนดีกว่าครับ” เจียห่าวพูดน้ำเสียงสุภาพ

“กลับก็ได้ค่ะ”

พรพระจันทร์กำลังก้าวขึ้นรถ สายตาเหลือบไปเห็นชายร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวสวยในชุดราตรีหรู เธอชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที และเขาเองก็เห็นเธอเช่นกัน

“Hi คุณลุงจะไปไหนเหรอคะ” เธอเป็นฝ่ายทักก่อน น้ำเสียงสดใสราวกับไม่ได้มีอะไรค้างคา

“ใครเหรอคะคุณหลง” นางแบบสาวรีบหันไปถามเขาทันทีน้ำเสียงหวานแต่แฝงความสงสัย และความไม่พอใจ

“เด็กรับใช้ที่บ้าน” เขาตอบสั้นๆ อย่างไม่ใส่ใจ

“แย่จังนะคะ พูดแบบนี้ไม่น่ารักเลย” คิ้วของพรพระจันทร์ขยับขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆ

“มีอะไร” เขาถามเสียงเรียบสายตาคมกริบจับอยู่ที่เธอ

“ไม่มีค่ะเที่ยวให้สนุกนะคะคุณสามี บ๊ายบาย” พรพระจันทร์ยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย เธอโบกมือให้เขาอย่างร่าเริง แล้วรีบขึ้นรถปิดประตูลงโดยไม่หันกลับมาอีก

ชายหนุ่มยืนมองรถที่แล่นออกไป ความรู้สึกบางอย่างกระตุกวาบในอก คำว่าคุณสามีที่เธอพูดด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้หวานไม่ได้ออดอ้อน แต่กลับติดอยู่ในหัวเขาอย่างน่าประหลาด

“คุณหลงคะ หมายความว่ายังไงที่ผู้หญิงคนนั้นเรียกคุณ” หญิงสาวข้างกายเรียกเบาๆ

        “คุณจะไปไหมถ้าไม่ไปผมจะให้ลูกน้องไปส่งคุณ” เขาพูดเสียงเรียบ น้ำเสียงราบจนจับอารมณ์ไม่ออก

“ไปสิคะ แต่คืนนี้คุณต้องอยู่กับเจียลี่นะคะ” เธอออดอ้อน ไม่คิดจะปล่อยโอกาสหลุดมือ

ในหัวมีเพียงความหวังหากได้ขึ้นเตียงกับเขาและผูกมัดได้สักอย่างเงินทองชื่อเสียง ทุกอย่างอาจเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

“ผมนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงแขนออกอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด

“อะไรนะคะ…” เจียลี่เบิกตาไม่พอใจชัดเจน เสียงหวานเมื่อครู่กลายเป็นแข็งกระด้าง

เขาหันไปมองเธอ สีหน้าเย็นชาอย่างที่คนในวงการคุ้นเคยดี เขาจะพูดแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

“ลูกน้องของผมจะให้ค่าเสียเวลากับคุณ” คำพูดนั้นเหมือนตัดบทสนทนาอย่างไร้เยื่อใย

เจียลี่ยืนค้างอยู่ตรงนั้นกำมือแน่นด้วยความอับอายและคับแค้น ขณะที่เฟิ่งหวงเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาแม้แต่นิดเดียว