ตอนที่ 7 ฝากปลาย่างไว้กับแมว

“จะรีบลุกไปไหน วันหยุดไม่ใช่เหรอ” เสี่ยหนุ่มถาม   เสียงพร่า ใบหน้าก้มต่ำลงมาเรื่อย ๆ มือที่ค้ำอกแกร่งสั่นขึ้น    เมื่อต้านน้ำหนักของเขาไม่ไหว ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่

“ชินแล้วค่ะ ตื่นเวลานี้ทุกวัน เสี่ยก็ลุกเถอะ กลับบ้าน      ได้แล้ว”

บอกด้วยความหวังดี เพราะมือถือของเขาสั่นทั้งคืน      เสี่ยหนุ่มมองตาครูสาว เมื่อถูกไล่ซ้ำ ๆ

ไม่มีความประชดอยู่ในน้ำเสียง เพียงขวัญคงลืมไปแล้วว่านี่คือบ้านของเขา ตากลมโตหลบตาคมเข้ม เมื่อถูกจ้องมอง แต่งงานก็แยกกันอยู่มาตลอด เธอชินเสียแล้ว ศิระอยู่ที่ไหน     ใช้ชีวิตกับใคร คือเรื่องที่เธอไม่อยากรับรู้ ตำบลนี้แคบ ต่อให้    ปิดหูปิดตาแต่ก็ไม่เคยรอดพ้น เพราะมีผู้หวังดีส่งข่าวให้รู้      บ้านของเขาผุดขึ้นเหมือนดอกเห็ด พอใจลูกสาวบ้านไหนก็ให้  ทั้งบ้านทั้งรถ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ครูสาวก็ถอนหายใจออกมา    เมียหลวงอย่างเธอจะรู้สึกอะไรได้ มาก่อนได้หน้ามาช้าได้ใจ   คือเรื่องจริงที่เจอมากับตัว

“เพียง...” เมื่อเห็นแววไหววูบในดวงตาคู่เศร้า ศิระก็       รู้สึกผิด

“ปล่อยค่ะ”

คำพูดที่ค้างไว้ถูกกลืนลงคอ เมื่อเพียงขวัญหยัดกาย      ลุกขึ้น ใช้ผ้าห่มคลุมตัวแล้วก้าวลงจากเตียง ศิระหลีกทางให้   ตาคู่คมมองตามหลังภรรยาไปจนลับตา เพียงขวัญเป็นคนไม่พูด เขาก็ไม่เคยถาม ระยะห่างกลายเป็นความห่างเหินจนเข้าหน้ากันไม่ติดเสียแล้ว

ครืด~ ครืด~

มือหนาเสยผมขึ้นลวก ๆ หยิบมือถือขึ้นมาดู สองร้อยสายกับพันข้อความ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครส่งมา เสี่ยหนุ่มถอนหายใจแล้วกดโทร. ออก

“ไปส่งณาราด้วย วันนี้กูจะอยู่กับเมีย”

วางมือถือไว้ที่เดิม แล้วเดินมาเปิดตู้เสื้อผ้า ตาคมเข้มกวาดมองไปตามเสื้อผ้าที่อั  ดแน่นจนเต็มตู้ ถอนหายใจอีกรอบ เพราะไม่มีเสื้อผ้าหรือของใช้ของเขาเลยสักชิ้น เสื้อยืดสักตัวก็  ไม่มี เพียงขวัญกำจัดมันออกไปจนหมด

“ไม่มีเสื้อผ้า ก็แก้ผ้าแม่งเลย ร้ายนักนะเพียง เสื้อยืดสักตัวก็ไม่มี!”

โมโหให้คนในห้องน้ำ ใจคอจะตัดกันจริง ๆ ใช่ไหม มือถือเครื่องหรูถูกหยิบขึ้นมาต่อสาย

“ให้คนไปขนเสื้อผ้าที่บ้านแม่มาไว้บ้านเมียกูด้วย” สั่งแล้วก็ต้องโมโห เมื่อคนสนิทถามกลับมาว่าจะให้เอาไปไว้ที่บ้านเมียคนไหน เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ เมียเขามีแค่เพียงขวัญคนเดียวเท่านั้น

เพียงขวัญปรายตามองคนที่นั่งบนเตียง ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง คิดถูกแล้วที่หยิบเสื้อผ้าไปใส่ในห้องน้ำ ไม่อย่างนั้นคงได้อับอายอีก เพราะศิระเอาแต่จ้องมองจนเธอร้อนไปทั้งตัว

ครูสาวชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดิน เมื่อเห็นสายตาของ      ใครบางคน วันนี้การมองของเขาเปลี่ยนไป เพราะเธอเห็นแววล้อเลียนปนอยู่ในนั้น

“ไม่ได้เป็นแบบที่พี่คิดหรอกค่ะ เสี่ยแค่มานอน” พูดจบก็อยากกัดลิ้นตัวเองตาย จากที่ล้อแค่สายตา แต่ตอนนี้คนที่      อยู่ตรงหน้ากลับยิ้มเสียอย่างนั้น

“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยครับ”

“แต่พี่ยิ้ม” ร้อนตัวจนถูกจับได้

“ก็แค่ยิ้ม” คีรินทร์เถียง

“พี่คินล้อเพียง” ว่าให้อย่างแสนงอน เมื่อถูกล้อเลียน

“เปล่าครับ ผมดีใจที่เห็นคุณเพียงมีความสุขก็แค่นั้นเอง”

“วันนี้พี่คินพูดมากนะคะ หาข้าวเช้าทานเองก็แล้วกัน”

พูดจบก็สะบัดหน้าหนีแล้วเดินเข้าครัวไป คีรินทร์หัวเราะตามหลัง เมื่อเห็นนายสาวอายจนหน้าแดง เมื่อคืนเสี่ยมาค้างที่นี่ เพียงขวัญคงมีความสุขมาก ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มหุบลงเมื่อนึกถึงสถานะของตัวเอง เสี่ยสั่งให้เขามาเฝ้าเธอ สี่ปีแล้วที่เขาทำหน้าที่อย่างแข็งขัน แม้หัวใจจะเริ่มทรยศก็ตาม     ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์เขามีเธอทุกช่วงเวลา จนเธอกลายเป็น    ส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว ‘เมียเสี่ย’ คือของต้องห้าม และมันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป

“พี่คินนะพี่คิน ปล่อยให้อดข้าวดีไหม”

ทำได้แค่คิด สุดท้ายครูสาวก็เติมข้าวเปล่าลงกระทะ      อีกถ้วย เช้านี้เธอทำข้าวผัดไข่ ก็ต้องทำเผื่อคีรินทร์เหมือนเดิม ร้านอาหารตามสั่งอยู่ไกล ถ้าไม่ทำให้คีรินทร์จะไปกินที่ไหน วันนี้เธออยู่บ้าน เขาก็ไม่ออกไปไหน เสี่ยสั่งให้มาเฝ้า คีรินทร์ก็เฝ้าจริง ๆ จนกลายเป็นเงาของเธอไปแล้ว

กลิ่นหอมของข้าวผัดสองจานที่วางอยู่บนโต๊ะ ทำให้     เสี่ยหนุ่มยกมือลูบท้อง ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้าง เพียงขวัญ     ใส่ใจทุกรายละเอียดจริง ๆ รู้ว่าเขาไม่กินอาหารรสจัด จึงผัด     ข้าวผัดไว้รอ น่ารักที่สุด... นั่งอย่างมีความสุข แล้วจัดการกับ  ข้าวผัดในจาน หน้าตาที่ดูน่ากินอยู่แล้ว เมื่อบวกกับรสชาติที่   ถูกปาก แป๊บเดียวข้าวผัดร้อน ๆ ก็หมดจาน ตาคมเข้มมองข้าว  ที่เหลืออีกจาน

“ขอสองช้อนนะเพียง” เขาเป็นคนตัวใหญ่เลยกินเยอะ เธอตักให้พูนจานก็จริงแต่ยังไม่อิ่ม ถ้าได้มะนาวหน่อยต้นหอมนิดคงอร่อยกว่านี้

“ทำอะไรคะ” คำถามที่ดังมาจากข้างหลัง ทำให้มือที่กำลังตักข้าวผัดหยุดชะงัก

“ผมยังไม่อิ่ม เลยจะแบ่งของคุณอีกสักช้อน”

เพียงขวัญอ้าปากค้าง มองจานข้าวตาปริบ ๆ วางจานผักเคียงไว้บนโต๊ะ แล้วเดินมาหาเขา

“ทานเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันทำใหม่” เธอลืมเขาไปเลย ข้าวที่ทำไว้เป็นของคีรินทร์ พูดไปก็เท่านั้นเพราะเขากินมันไปแล้ว

“เพียงกินเถอะ ผมไม่กินแล้ว” พูดเสียงอ่อย เรียกคะแนนสงสารอีกนิด เผื่อเมียจะใจอ่อนขึ้นมาบ้าง

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันต้องทำให้พี่คินอยู่แล้ว คุณทานเถอะ”

พูดจบก็เดินกลับเข้าไปในครัว ข้าวผัดที่แสนอร่อยฝืดคอขึ้นมาทันที เมื่อศิระรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอทำไว้ให้ใคร เลือดในกายพลุ่งพล่าน ทำไมต้องทำอาหารให้มันกิน แค่นั้นยังไม่พอ...      เขาได้ยินเต็มสองหู เพียงขวัญเรียกมันว่าพี่ หมอนั่นอายุเท่าเขาและเป็นลูกน้อง เรียกมันว่าพี่ทำไม

“ไอ้คิน!”

ชื่อคีรินทร์หลุดออกจากปากหนา กรามแกร่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขากำลังฝากปลาย่างไว้กับแมวใช่ไหม ไตรภพว่าน่ากลัว ยังไม่ได้ครึ่งถ้าเทียบกับคีรินทร์ เพราะสองคนนี้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา