ตอนที่ 8 เหมือนจะสำนึก

คีรินทร์มองแบงก์พันบึกใหญ่ที่ยื่นมาตรงหน้า แล้วมองหน้าเจ้านาย

“เสี่ยจะเอาอะไรครับ” ถามเพราะคิดว่าศิระใช้ให้ไป       ซื้อของ

“เอาไปซื้อข้าว อย่าเสือกมาใช้เมียกูอีก” คำตอบของเจ้านายทำให้คีรินทร์อมยิ้ม สั่งให้ลูกน้องขนเสื้อผ้ามาไว้ที่นี่ แสดงอาการหึงหวงจนออกนอกหน้า คุณเพียงทำอะไรไว้นะเจ้านายถึงได้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

“ที่เสี่ยให้ไว้คราวก่อนยังไม่หมดเลยครับ” ตอบอย่างเกรงใจ นอกจากเงินเดือนศิระยังให้เงินพิเศษกับเขาทุกเดือน

“ให้ก็เอาไปเถอะ ไปได้แล้ว ถ้ามีอะไรด่วนกูจะโทร. หาเอง” เสี่ยหนุ่มยัดเงินใส่มือคีรินทร์ มองตั้งแต่หัวจรดเท้า

คีรินทร์จัดว่าเป็นคนหน้าตาดี ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมดีกว่าปล่อยเอาไว้ ต่อไปนี้เขาคงไม่ให้ใครมาอยู่ใกล้เมียอีกแล้ว         ที่ทำงานมีครูหนุ่ม บ้านย่ามีเพื่อนบ้านที่ไว้ใจไม่ได้ รอบตัวเขา    ก็มีแต่คนหน้าตาดี จับขังไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันดีไหม จะได้ไม่ต้องหวาดระแวง

“พี่คินไปไหนคะ” เพียงขวัญถามเมื่อเห็นคีรินทร์ขับรถออกไปจากบ้าน

“ไปหาลูกหาเมียมันบ้างสิ” คำตอบของเสี่ยหนุ่ม ทำให้เพียงขวัญขมวดคิ้ว

“พี่คินมีเมียแล้วเหรอคะ ฉันไม่รู้เลย”

“จะเอาเมียไหนล่ะ จะได้บอกถูก ตั้งแต่หัวซอยยัน       ท้ายซอย เมียไอ้คินทั้งนั้น” ได้ทีก็ใส่ไฟคีรินทร์ชุดใหญ่ ต้องเผาให้สิ้นซาก เพียงขวัญจะได้เลิกสนใจมัน

“อย่าเอานิสัยตัวเองไปตัดสินคนอื่นสิคะ ผู้ชายไม่ได้      มักมากทุกคนหรอกค่ะ”

พูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้าน คีรินทร์อยู่กับเธอ       มานาน ทำไมเธอจะไม่รู้เรื่องส่วนตัวของเขา ที่ถามก็เพราะอยากรู้ว่าศิระจะตอบว่าอะไร เสี่ยหนุ่มเดาะลิ้นเมื่อถูกเมียด่า   คำก็มักมาก สองคำก็มั่ว พูดอย่างอื่นไม่เป็นหรือไง อย่างเขาไม่ได้เรียกว่ามั่ว แค่ดูแลให้ทั่วถึงเท่านั้นเอง ถึงจะแปลกใจที่ศิระไม่ไปไหน แต่เพียงขวัญก็ไม่ได้สนใจ

วันหยุดผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็หมดวัน ครูสาวทำงานได้งานตามเป้าหมาย บิดขี้เกียจอย่างเมื่อยล้า ปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเดินออกไปรับลมหน้าบ้าน ศิระนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะม้าหิน สีหน้าของเขาไม่ดีเท่าไร คงมีเรื่องให้คิดเพราะใกล้ถึงวันสมัครรับเลือกตั้งแล้ว

ข่าววงในแว่วมาว่าปีนี้มีผู้สมัครชิงตำแหน่งถึงสี่คน แต่ละคนไฟแรงทั้งนั้น นายกเก่าคงรักษาเก้าอี้ได้ยาก มีผลงานก็จริง แต่ชื่อเสียงก็เสียไม่น้อย เธอไม่อยากให้เขาเป็นหรอก นายก อะไรนั่น ยิ่งมีคนรู้จักเขามากเท่าไร เธอก็อับอายมากขึ้นเท่านั้น ไปทางไหนก็มีแต่คนเรียกครูเพียงเมียนายก ไม่อยากได้ยินคำนี้เลยจริง ๆ

มอเตอร์ไซค์เวฟ 125 เข็นมาจอดหน้าบ้าน เมื่อได้เวลาไปซื้อกับข้าว ศิระสั่งให้ลูกน้องเก็บของ แล้วเดินมาขวางหน้ารถเอาไว้ เมื่อเธอทำท่าจะขับมันออกไป

“ไปไหนเพียง” มือหนาจับหน้ารถ รอฟังคำตอบของเธอ

“ไปตลาดนัดค่ะ ถอยไปสิคะ” ไม่เข้าใจว่าเขาจะมาขวางทำไม ศิระพยักหน้ารับรู้

“ผมขับรถให้” เดินมาที่รถพร้อมกับทำอย่างที่พูด

“เสี่ยจะเอาอะไรคะ เดี๋ยวฉันซื้อมาให้”

ยังไม่ยอมขยับให้ที่เขา รถยนต์ก็มีถ้าเขาอยากไปจริง ๆ ขับรถยนต์ไปเองก็แล้วกัน

“อยากไปกับคุณ” นานแล้วที่เขาไม่ได้มาแถวนี้ ไปเดินเล่นดูนั่นดูนี่ก็ดี จะได้ถือโอกาสนี้ดูเสียงตอบรับจากชาวบ้านด้วย ถนน คู คลอง เขาพัฒนาให้ดีขึ้น ใช้งบตัวเองมากกว่างบหลวง คนในชุมชนจะได้อยู่กันอย่างสุขสบาย ถ้าไม่เทคะแนนให้เขา    ก็ใจดำเกินไปแล้ว ร่างบางขยับถอยหลัง เมื่อคนตัวใหญ่แทรกตัวเข้ามาด้านหน้า ถึงจะไม่เข้าใจว่าศิระทำเพื่ออะไร เขาคงวุ่นวายกับเธอไม่นาน เบื่อก็คงจากไป ลูกน้องมองตามเมื่อเจ้านายขับรถมอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าไป ใกล้ถึงวันลงสมัครเลือกตั้ง ความปลอดภัยของศิระคือสิ่งที่ต้องเฝ้าระวัง เพราะคู่แข่งมักจะหยอกล้อกันแรง ๆ เสมอ

มือหนาเอื้อมมาคว้ามือเล็กที่กำชายเสื้อของเขาเอาไว้    นิ้วยาวสอดประสานกับนิ้วเล็ก แล้ววางมือเธอไว้บนต้นขา หน้าอกอวบแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง เมื่อเขายึดมือเธอเอาไว้ หัวใจดวงน้อยเต้นคร่อมจังหวะ ช่วงนี้ถนนโล่งเพราะอยู่ห่างจากบ้านคน ใกล้ ๆ ถึงชุมชนค่อยดึงมือกลับ จะได้ไม่ตกเป็นเป้าสายตา รู้สึกดีที่มีเขา แต่ก็ไม่อยากทำตามหัวใจตัวเอง ต้องอยู่คนเดียวให้ชิน ไม่มีความดีให้จดจำ ความเลวของเขา เธอก็จะลืมมันไปเสีย ศิระกำมือเล็กเอาไว้ หัวใจอุ่นขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ความรู้สึกมากมายลอยเข้ามาในหัว พลาดที่ไม่เคยใส่ใจจน     ทำให้มันไกลออกไป อยากแก้ไขให้ดีขึ้น แต่ไม่รู้ว่าจะได้รับโอกาสนั้นไหม