สร้อย

ในระหว่างที่ออกเดินทางทุกอย่างดูปกติเหมือนไม่มีอะไร แต่เสือหาญนั้นเป็นคนขับรถจึงมองบรรยากาศรอบ ๆ ที่มีแต่ป่าไม้บนพื้นดินที่มีรอยรถผ่านไปมาเหมือนปกติ

แต่ตรั้งนี้เสือหาญดันบังเอิญเหลือบตามองไปยังพื้นดินที่แห้งละเอียด ดวงตาเพ็งเล่งเห็นสิ่งผิดปกติจึงรีบเหยียบเบรคกะทันหันในขณะที่เพื่อนทั้งสองกำลังดื่มกาแฟ

"ร้อน ๆ.." การหยุดเบรคกะทันหันทำให้แก้วกาแฟที่ถืออยู่สาดกระเด็นใส่เสื้อสันขวานและไอ้กระบาน

"พี่หาญ เป็นอะไร"

เสือหาญยังไม่ทันตอบอะไรรีบเปิดประตูรถออกไปข้างนอก หยดเลือดแดงเข้มบนพื้นดินลากยาวไปยังในป่า ในขณะนั้นไอ้สันขวานกับไอ้กระบานลงรถมามองลงพื้นดินตามเสือหาญ

"พี่เสือหาญ หรือว่า.."

ทั้งสามคนมองหน้ากันก็รู้ทันทีว่ามีโจรกำลังปล้นผู้คนที่ผ่านทาง ทันใดนั้นเสือหาญได้สะกดรอยตามหยดเลือด

เมื่อเดินไปตามเรื่อย ๆ ได้เจอกับพวกเสือใบลูกน้องของมัน5 คน กำลังเล็งปืนจ่อหัวผู้บริสุทธิ์ พวกเขาได้แต่ยกมือไหว้ร้องขอชีวิต แต่พวกมันกลับยิงข่มขู่

ปัง! ปัง!

"อย่าๆ ฉันไม่มีเงินจริงๆ" น้ำเสียงร้องแทบขาดใจ....เหลือบมองขาข้างขวาถูกยิงทั้งที่ยังมีสติ

"กูไม่เชื่อ" มันหัวเราะยิ้มมุมปากในมือถือผ้าเช็ดปืนที่เปื้อนฝุ่นเผยรอยยิ้มที่น่ากลัวออกมาจนน่าขนลุก

ปัง! ปัง! กระสุนไร้ที่มาเล็งทะลุศรีษะตามมาด้วยลูกที่สอง

ปัง! ปัง! ....จนถึงห้านัด

เลือดสาดกระเด็นพุ่งกระฉูดใส่ชาวบ้านที่ถูกมัด เสือหาญที่เฝ้ามองอยู่หลังต้นไม้กำลังจะเผยตัวแต่ดันมีคนมาฆ่าพวกมันเสียก่อน

และคนคนนั้นกำลังปรากฎตัวออกมา

"พี่เสือหาญ...นั้น"

สันขวานกระชอบเบา ๆ บอกเสือหาญว่านัันคือจ่าแฉล้ม

"ใจเย็น" ไอ้กระบานจะเดินเข้าไปหาแต่ถูกเสือหาญยกฝ่ามือห้ามไว้ได้ทันเวลาจึงได้บอกให้ไอ้กระบานนั้นอย่าใจร้อน

"พวกเดรฉาน ฆ่ายังไงก็ไม่หมดสักที"

จ่าแฉล้มปลดลูกกระสุนออกนำปืนเก็บไว้ด้านหลังแล้วรีบเข้าไปช่วยชาวบ้านที่ถูกมัดและอีกคนที่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกยิง

"ไม่เป็นไรแล้ว" จ่าแฉล้มปลอบใจในขณะที่กำลังแก้มัดเชือก

"อย่าขยับ"

ชายใส่หน้ากากจ่อปืนอยู่ด้านหลังกระชิบส่งเสียงเบา ๆ ท่ามกลางป่าทึบที่ไม่มีคนเหลืออยู่

มันล็อกคอจอมขวัญลูกสาวของจ่าแฉล้มเป็นตัวประกัน ผ้าสีขาวคาดปากไว้ไม่ให้เธอนั้นส่งเสียงดัง

จ่าแฉล้มค่อยๆว่างผู้บาดเจ็บนั่งเอนหลังใต้ต้นไม้ใหญ่

"ส่งของมีค่ามา"

มันถือจ่อข้างขมับจอมขวัญจ่าแฉล้มกลัวพลาดท่าจึงเล่นตามเกมส์ของมันไปก่อน ในวินาทีนั้นจ่าแฉล้มได้ส่งสัญญานให้จอมขวัญ

"อ๊าก ....นางสารเลว"

จอมขวัญใช้ข้อศอกกระแทกไปที่ท้องน้อยแล้วเธอสบัดตัวสุดแรงเพื่อวิ่งมาหาจ่าแฉล้มในวินาทีนั้นลูกปืนในกระบอกจ่าแฉล้มก็ลั่นไกล ปัง! ปัง !ยิงไปโดนไหล่ซ้ายของโจรชั่ว

"พ่อค่ะ " จอมขวัญรอดมาอย่างปลอดภัยเธอส่งเสียงเรียกพ่อด้วยความดีใจ

"กลับบ้านกัน" หลังจากนั้นพ่อลูกได้เดินออกจากป่าหนาทึบพร้อมกับชาวบ้านที่บาดเจ็บโดยที่จ่าแฉล้มยังไม่รู้ตัวว่าเสือหาญนั้นแอบมองอยู่ไม่ไกล

แต่จอมขวัญบังเอิญทำสร้อยคอหล่นไว้ที่พงหญ้าเสือหาญจึงรีบเก็บมันขึ้นมาดูเสือหาญนำผ้าปักของตนออกมาแล้วเก็บสร้อยเส้นนี้เอาไว้กับตัว

"แม้ๆ สร้อยเส้นนี่มันช่างน่ามอง"

ไอ้สันขวานพูดลอยคอยมองหันหน้าไปทางอื่น ทำปากทำตาล้อเลียนอยู่ห่าง

"จะอะไรก็คนกำลังมีความรัก" ไอ้กระบานหัวเราะกล่าวเสริม

"อย่ามั่ว"

เสือหาญตอบกลับพร้อมกลับส่ายหน้าเดินออกจากป่าไปก่อนเพื่อน

พระอาทิตย์ตกดินแสงสีเริ่มเลือนหาย นกกลางคืนส่งเสียงร้องไม่หยุดหย่อน ลมกระโชกต้นไม้สั่นยามหน้าแล้ง ฝนโปยปรายลงมาอย่างช้า ๆ ฝีเท้าขอความช่วยเหลือวิ่งมาหาอย่างเร่งรีบ

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย? "

เสียงร้องตะโกนขาดเป็นห้วงๆ ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบในหมู่บ้าน

เสือหาญรีบออกจากบ้านพร้อมกับปืนคู่ใจเขาเร่งฝีเท้าไปตามจุดที่เสียงนั้นจะมาถึง

เสือหาญรีบออกจากบ้านพร้อมกับปืนคู่ใจเขาเร่งฝีเท้าไปตามจุดที่เสียงนั้นจะมาถึง แล้วเสียงนั้นเริ่มใกล้เขามาเรื่อยๆ ทุกคนในหมู่บ้านต่างซุ่มดูอยู่ห่างๆ

"มีใครอยู่ไหม" เสียงตะโกนลากยาวร้องเรียกด้วยความหวังอันน้อยนิด

"มีอะไร" เสือหาญกล่าวเสียงเข้ม

กึก! กลไกปืนดังขึ้น

ชายเสื้อดำหยุดนิ่งอย่างว่าง่าย เขายกมือขึ้นคุกเข่าลงชาวบ้านที่หลบซ่อนอยู่ทยอยเดินออกจากมุมมืดพวกเขาล้อมชายแปลกหน้าไว้คอยจ้องมองไม่กระพริบตา

แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรชายผู้นั้นก็สลบไปเพราะได้รับบาดเจ็บที่หน้าท้องและศีรษะ เสือหาญและพวกพ้องจึงแบกชายร่างใหญ่ไปให้หมอประจำหมู่บ้านนั้นรักษา

หมอเฒ่าใช้มีดกรีดหน้าท้องแล้วใช้เหล็กคีบลูกกระสูนที่ฝั่งลึกทิ้งลงที่ขันเหล็ก เสือหาญหยิบมันขึ้นมาดูก็พบว่ากระสํนรุ่นนี่มีแค่นายพลยศใหญ่ที่ใช้กัน