บทที่ 5 ถ้าไม่เลิกทำงานนี้ เราเลิกกัน

"มันอยู่ไหน!?"

"ข้างบนค่ะ คิรินได้ยินเลขห้อง 421 แต่ไม่เห็นคนของเฮียมาเลยนะคะ หรือว่าจะโดนเก็บไปก่อนแล้ว"

อาเดลพยักหน้ารับทันทีแล้วเอ่ยปากสั่งให้อีกคนรออยู่ด้านล่าง เขาหันไปหาเพื่อนอย่างไม่พูดอะไรแต่ทั้งสองคนก็รู้ว่าต้องเดินตามเขามา ไม่ทันจะได้เข้าไปก็ถูกพนักงานวิ่งเข้ามารั้งเอาไว้แล้วสั่งห้ามขึ้นไป

"ไม่ได้นะคะ คนนอกเข้าไม่ได้ค่ะ"

"นี่นามบัตรผม ถ้ามีอะไรเสียหายจะรับผิดชอบเอง"

ฝากนามบัตรไว้ที่พนักงานแล้วรีบวิ่งขึ้นไปทันที คิรินคอยขวางพนักงานให้ เหลือบมองดูจนพวกของอาเดลขึ้นไปด้านบนกันหมด เธอเดินไปเดินมาอย่างร้อนใจ เมื่อกี้ถ้าไม่กลัวว่าจะเป็นอันตรายก็คงรีบรุดเข้าไปช่วยก่อนแล้ว ยังโชคดีที่อาเดลรับสายในทันทีที่โทรไปขอความช่วยเหลือ

ห้อง 421

ก็อก ก็อก ก็อก

"เคาะทำไมนัก....."

พอบานประตูเปิดออกกระบอกปืนในมืออาเดลก็ถูกส่งไปจ่อหัวมันทันที ออกแรงดันคนตรงหน้าให้เข้าไปภายในห้องแล้วพยักหน้าบอกกับลีโอให้ปิดประตูลง ผลักให้มันหันหลังเดินนำทางเขาไปจนไปถึงภายในโซนของห้องนอน ภาพคนตัวเล็กที่นอนมึนงงอยู่บนเตียงทั้งกระดุมเสื้อถูกปลดออกหมดจนเห็นเสื้อซับตัวบางด้านในทำให้เขาแทบคุมสติไม่อยู่

เดินมาเผชิญหน้าแล้วใช้กระบอกปืนตบเข้าไปเต็มแรงจนมันเซล้มลง ก่อนจะจ่อที่หัวอีกครั้งแล้วกระแทกไปอีกหลายรอบเพื่อระบายอารมณ์ อาเดลคาดหวังว่าสิ่งที่เขาทำจะระบายอารมณ์โกรธลงไปได้บ้าง แต่กลับไม่ใช่อย่างนั้นเลยสักนิด ไม่ว่าจะตบตีมันเท่าไหร่ อารมณ์โกรธในใจเขาก็ยังคงว้าวุ่นอยู่

"พี่....พี่อย่าทำผมเลย"

"ก่อนมึงจะยุ่งกับใคร คราวหลังมึงก็เช็คก่อนไหม คนที่มึงพาขึ้นห้องคือเมียกู!"

"มะ เมียหรอ? คือผมไม่รู้จริงๆครับ ก็เมียพี่รับงาน"

"ไหนมึงบอกกูมาซิ ว่ามึงจ้างเมียกูทำอะไร?"

ออแกนช่วยกระชากผมมันเพื่อให้หน้าเชิดขึ้น อาเดลขยับไปบีบคอมันไว้เพื่อรอฟังคำตอบ 

"กะ กินข้าว จ้างกินข้าวครับ"

"เหอะ กินข้าวหรอ"

อัก!!! หมัดหนักซัดเข้าที่หน้ามันอีกรอบ อาเดลลุกขึ้นถีบเข้าที่กลางอกก่อนจะกระทืบซ้ำไปหลายที่จนลีโอต้องมาดึงออกเพราะกลัวว่ามันจะตายซะก่อน เสียงเรียกแผ่วเบาของคนตัวเล็กทำให้เขาถอนหายใจหลับตาสงบสติอารมณ์ลงแล้วเดินไปหาเธอก่อน

"หนูไหวไหม?" 

ประคองชะเอมไว้ในอ้อมกอดแล้วสำรวจดู อาการของเธอทำให้เขาพอรู้ว่าคงโดนฤทธิ์ยาอะไรสักอย่างที่ทำให้มึนงง ผละเธอออกมาแล้วรีบติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อย มองดูข้อมือที่มีรอยแดงกับรอยช้ำตามแขนมันบ่งบอกกับเขาว่าเธอเองก็คงสู้สุดชีวิตเหมือนกัน

"ปล่อยผมเถอะพี่ คือ...คือเมียพี่อ่อยผมเองอ่ะ"

"เมียกูโดนวางยาจนมึนขนาดนี้ มึงจะบอกว่าเมียกูอ่อยคนอย่างมึงหรอ กูไม่ใชควายนะ!!"

เขายกปืนจ่อไปที่มันอีกรอบด้วยอารมณ์โกรธที่สุมอยู่เต็มอก แรงขยับยุกยิกของคนในอ้อมกอดทำให้เขาต้องก้มมองก่อน มือบางจับที่เสื้อของเขาราวกับว่ากำลังห้ามเขาเอาไว้ไม่ให้โมโหไปมากกว่านี้

ชะเอมรู้ดีว่าถ้าเขาโกรธจนขาดสติอะไรมันจะเกิดขึ้น อาเดลกัดฟันกรอดสงบสติอารมณ์ ทั้งที่ไม่อยากแสดงออกด้านนี้ให้อีกคนเห็นบ่อยแท้ๆ แต่เพราะมีแต่คนวอนตีนเขาอยู่แบบนี้ เขาถึงได้ห้ามใจไม่อยู่

"ไอลีโอ กูฝากทำให้มันหุบปากที ก่อนที่กูจะทนไม่ไหว"

"ได้ดิว่ะเพื่อนรัก" 

สิ้นเสียงตอบรับลีโอก็ซัดหมัดหนักเข้าที่ใบหน้ามันอยู่หลายครั้ง ก่อนจะจับที่คอแล้วออกแรงบีบจนมันสลบไป

อาเดลพยุงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นยืน เธอโซซัดโซโซพิงเขาอย่างอ่อนแรง ดูท่าแล้วคงจะเดินไม่ไหวแน่ ไม่รอช้าคนตัวสูงก็ช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มแล้วเดินไปที่รถทันที

บรรยากาศบนรถเงียบสนิท ชะเอมสลบซบที่อกเขาอยู่ อาเดลลูบมือบางไปมาแผ่วเบา ใช้มืออีกข้างลูบผมนุ่มแล้วก้มลงมาหอมหัวเธอในขณะที่เขายังคิดถึงแต่เรื่องเมื่อครู่ ยิ่งมองรอยแดงกับรอยช้ำตามตัวเธอซ้ำไปซ้ำมาแล้วก็ยิ่งโกรธ ตั้งแต่ตกลงคบกันเขาดูแลและทะนุถนอมเธอมาอย่างดี แล้วคนแบบมันกล้าดียังไงมาทำให้เธอเจ็บกัน

"คราวนี้มึงควรจะคุยกับเอมตรงๆได้แล้วนะ มึงดูดิ เหมือนที่กูกับไอลีโอพูดไว้รึเปล่าละ"

"กูเห็นด้วย มันอาจจะไม่ใช่ทุกครั้งที่โชคดีมาช่วยเมียมึงทันหรอกนะ ขนาดมึงส่งคนตามยังพลาดได้เลย"

"เดี๋ยวกูคุยกับเอมเอง"

คอนโดอาเดล

อาเดลดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้คนตัวเล็ก หลังจากพามาถึงห้องเขาก็ทายาให้แล้วคอยนั่งมองดูเธอไม่ห่าง มองเธออยู่สักพักแล้วลุกเดินไปเปิดลิ้นชักตรงหน้ากระจก หยิบของที่เขาไม่ได้คิดว่าจะได้ยุ่งกับมันอีกขึ้นมาแล้วออกไปที่ริมระเบียง

คาบมวนบุหรี่เอาไว้แล้วกดจดก่อนจะสูบแล้วพ่นควันขาวพวยพุ่งออกมา เขาเคยสูบบุหรี่หนักมากมาก่อน แต่ชะเอมไม่ค่อยชอบกลิ่นบุหรี่เท่าไหร่นัก เขาก็เลยค่อยๆตั้งใจจะเลิกมัน มีบ้างบางครั้งที่หยิบมันออกมาใช้ในยามที่เครียด แต่นี่ก็หลายเดือนมากแล้ว จนกระทั่งวันนี้ที่เขาอดไม่ไหวเพราะไม่สามารถลืมภาพที่เข้าไปช่วยเธอได้เลย

เขาสูบบุหรี่แล้วมองออกไปรอบนอก มัวแต่คิดเรื่องของชะเอมกับงานที่เธอทำอยู่จนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง กระทั่งแรงโอบกอดจากเรียวแขนเล็กทำให้เขาต้องรีบกดบุหรี่ลงที่เขี่ยแล้วใช้มือปัดป่ายควันตามอากาศให้กระจายออกไปบ้าง

"ฟื้นแล้วหรอ? ยังมึนอยู่ไหม?"

"หนูยังงงๆอยู่เลย ขอบคุณนะที่ไปช่วยหนู"

คนตัวเล็กขยับเข้ามากอดเขาอีกรอบ เอาหัวถูไถอกเขาไปมาอย่างออดอ้อน คงจะรู้มากกว่าว่าอาจจะโดนเขาดุกบเรื่องที่เกิดขึ้น ถึงได้ชิงอ้อนให้ใจอ่อนก่อน แล้วสุดท้ายเขาก็แพ้อีกตามเคย จากที่คิดไว้ว่าจะดุสักหน่อยกับกลายเป็นพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใยออกมาแทน

"รู้ไหมว่าเฮียตกใจขนาดไหนตอนคิรินโทรมาบอก ถ้าเฮียไปช่วยหนูไม่ทันละก็ เฮียไม่อยากจะคิดเลย"

"หนูพยายามสู้แล้วนะ เฮียดูสิ หนูเจ็บมาก"

เธอยกเรียวแขนสองข้างขึ้นมาให้เขาดูแล้วอ้อนตาแป๋ว อาเดลจับแขนเรียวลูบไปมาตามรอยช้ำหวังให้มันจางลงบ้าง เขาลูบไปที่แก้มเธอแล้วหอมลงบนหน้าผากปลอบประโลมเธอด้วย

"เฮียทายาให้แล้ว เดี๋ยวก็หาย"

"ทำไมเฮียทำหน้าแบบนั้นละ หนูไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องกังวลแล้วนะ"

มือเล็กแตะลงที่แก้มเขา คงจะเพราะเขาแสดงออกมากเกินไปจนทำให้เธอมองเห็นถึงความกังวล แต่จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่อในหัวเขาตอนนี้เอาแต่คิดเรื่องของเธอไม่ยอมหยุด 

"หนูเลิกรับงานเอ็นได้ไหม เฮียไม่อยากให้หนูไปทำแล้ว"

"เฮีย...."

"ตอนนี้เฮียหาเงินเองได้แล้ว ไม่ได้ใช้เงินแม่มาเลี้ยงหูแน่ หนูอยากได้เท่าไหร่ขอแค่บอก เฮียขอจะได้ไหม"

"เราเคยคุยเรื่องนี้กันไปแล้ว หนูไม่อยากให้ใครมาว่าหนูได้ ว่าหนูเกาะเฮียกิน"

"เงินก็เงินเฮีย หนูจะต้องสนใจคนอื่นไปทำไม"

ชะเอมนิ่งแล้วชะงักไป เธอไม่เคยลืมทุกคำพูดที่ใครต่อใครพูดถึงความไม่เหมาะสมของเธอกับเขา โดยเฉพาะคำพูดของผู้เป็นแม่ของอาเดล มันยังคงเจ็บปวดและฝังรากลึกอยู่ภายในใจของเธอ หลายครั้งที่เธอได้แต่คิดถึงมันแล้วเจ็บปวดจนต้องร้องไห้คนเดียว เพียงเพื่อไม่อยากให้อาเดลได้รับรู้ความรู้สึกแย่นั้นด้วยอีกคน

มันเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้เธอได้เงินมาเยอะมากที่สุด และยังไม่ต้องใช้เวลามาก เพราะยังไงเธอเองก็ต้องสนใจเรื่องเรียนด้วย 

ชะเอมไม่เคยอยากเอาความหนักใจที่เธอมีมาทิ้งไว้ให้เขาได้รับรู้ แม้กระทั่งเรื่องที่แม่เธอป่วยและต้องใช้เงินมากมายเพื่อเข้ารับการรักษา เธอรู้ดีว่าเงินที่แม่ของอาเดลจะมอบให้มันมากพอให้เธอใช้รักษาแม่ของเธอได้สบาย แต่นั่นมันแลกมากับการที่ว่าเธอจะต้องเสียหัวใจของเธอไปด้วย

เธอก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากยืนได้ด้วยตัวเอง และยังมีเขาอยู่ในชีวิต อยากเป็นผู้หญิงที่ดูเหมาะสมกับเขาอย่างไม่เป็นที่กังขา แต่คนเราเลือกเกิดไม่ได้ ชาติตระกูลก็เปลี่ยนไม่ได้ และมีเพียงแค่เงินเท่านั้นที่เปลี่ยนทุกอย่าง แต่เงินนั้นจะต้องเป็นเงินที่เธอหามาได้ด้วยตัวเอง ไม่งั้นก็จะเป็นอย่างที่แม่ของอาเดลเคยพูดไว้ "เธอไม่มีวันยืนได้ด้วยตัวเอง ถ้าไม่มีลูกชายฉันคอยเลี้ยงดูอยู่แบบนี้"

"หนูอยากทำ เฮียให้หนูทำเถอะนะ หนูสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดี"

"คิดว่าจะดูแลตัวเองยังไง ดูอย่างวันนี้สิ"

"หนูดูแลตัวเองได้"

"ถ้ายังยืนยันจะทำแบบนี้อยู่ เราก็เลิกกัน"

"นี่ เฮียบอกเลิกหนูหรอ"

"เหมือนที่หนูเคยขู่จะเลิกเพื่อให้เฮียยอมให้หนูทำไง แต่ครั้งนี้เฮียก็จะใช้บ้างเหมือนกัน ถ้าหนูไม่เลิกทำงานนี้ ก็เลิกกัน"

อาเดลทำใจแข็งเดินเบี่ยงตัวจะเข้าด้านใน เขาแอบวูบไหวไปพักใหญ่ว่าครั้งนี้จะได้ผลไหม แล้วสุดท้ายเธอก็กอดเขาเอาไว้ สัมผัสได้ถึงใบหน้าน่ารักที่ซุกลงที่แผ่นหลังเขา ก่อนเสียงสะอื้นจะทำให้เขารีบหันไปหาเธอทันที

หยดน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้มเธอทำเอาเขาทำตัวไม่ถูก ได้แต่ดึงมากอดไว้แล้วลูบหัวเธอเพื่อปลอบ ก่อนประโยคที่เธอพูดมาทั้งสะอึกสะอื้นจะเล่นงานให้หัวใจเขาปวดหนึบ ไม่ได้อยากจะทำให้คนตัวเล็กร้องไห้ แต่ถ้าไม่ทำแบบเธอก็คงไม่ยอมทำตามที่เขาบอก

"ก็ได้ ฮึก หนูไม่ทำก็ได้ เฮีย ฮึก อย่าเลิกกับหนูได้ไหม"

"ไม่เลิกก็ไม่เลิกสิ หนูจะร้องไห้ทำไม"

"เฮียจะทิ้งหนู ฮึก ไม่รักหนูแล้วหรอ?"

"เพราะเฮียรักหนูมากต่างหาก ถึงได้ทำแบบนี้ ไม่รู้หรอว่าเฮียปวดใจแค่ไหนเวลาเห็นหนูไปนั่งกินข้าว หรือดูหนังกับผู้ชายคนอื่น"

"......"

"ต่อไปไม่ต้องทำแล้ว เฮียจะเป็นคนให้เงินหนูใช้เอง หนูใช้ได้เท่าที่หนูต้องการ เข้าใจไหม"

"อื้ม แต่เฮียไม่เลิกกับหนูแล้วใช่ไหม?"

"ครับ ไม่ร้องแล้วนะ"

เขากอดเธอแล้วโยกไปมาให้คนตัวเล็กหยุดร้องไห้ แต่เธอก็ไม่หยุดสะอึกสะอื้นเสียที อาเดลได้แต่ยิ้มออกมายามที่ได้เห็นภาพนี้ ชะเอมภายนอกอาจจะดูเหมือนเป็นผู้หญิงมั่นใจ ไม่ยอมใคร แต่สำหรับตอนที่อยู่กับเขาแล้ว เธอมักจะขี้ออนแล้วก็ขี้แงมาก

เพียงแค่เขาดุหน่อยก็น้ำตาไหลออกมา แล้วสุดท้ายก็เป็นเขาที่ต้องกอดโอ๋ไป แล้วก็ดีกัน เราไม่เคยทะเลาะกันจนเป็นเรื่องใหญ่เลยสักครั้ง เพราะเขาไม่เคยปล่อยให้เธอนอนร้องไห้ได้จนข้ามคืนสักที ก็รักมากขนาดนี้ จะให้ทำยังไงได้