บทที่ 4 มีคนเอาเมียกูไป

"จัดการเละขนาดนี้เลย พวกมึงคันตีนกันหรอว่ะ"

"ก็มึงบอกเองว่าทำอะไรก็ทำ มึงเคลียให้ไง"

อาเดลถอนหายใจแล้วส่ายหัวกับสิ่งที่ลีโอพูด จะไม่ให้เขาบ่นพวกมันได้ยังไง ดูจากรายงานที่ลูกน้องคนสนิทมารายงานแล้วฝั่งสกายมันเละเทะน่าดู เกือบจะโดนตำรวจรวบเข้าแต่ก็โชคดีที่ส่งคนไปเคลียมาได้

แค่เห็นชื่อพ่อเขาก็ไม่มีใครกล้าจัดการอะไรต่อแล้ว อิทธิพลมืดนี่น่ากลัวจนจะบ้า แต่ถึงอาเดลจะรู้ว่ามีอำนาจพอที่จะจัดการได้ทุกเรื่อง แต่ก็ไม่เคยเอาไปใช้ในทางที่ผิดหรอก ถ้าคนพวกนั้นไม่ได้ก่อเรื่อง

"แล้วนี่มึงไม่ต้องไปรับเมียหรอว่ะ จะเย็นแล้วนะ"

ออแกนยกนาฬิกาเรือนหรูขึ้นดู ปกติเวลานี้มันน่าจะต้องรีบออกไปรับชะเอมแล้ว แต่กลับยังนั่งนิ่งอยูไม่ได้ดูรีบร้อนอะไร

"วันนี้ชะเอมมีงาน"

"มึงนี่ก็ใจกว้างมากเนอะ ยอมให้เมียรับงานเอ็นผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้"

"กูไม่ได้ใจกว้างหรอก แต่ตกลงกันไว้แล้ว"

 1 ปีก่อน

"พี่ไม่คิดว่านี่จะเป็นครั้งแรกของน้อง ขอโทษที่รุนแรงนะครับ" 

อาเดลทั้งพูดทั้งหอมแก้มปลอบประโลมคนในอ้อมกอดเขาตอนนี้ เธอเป็นเด็กเอ็นที่เขาถูกแนะนำต่อมาอีกทีเมื่อสองเดือนก่อน ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาจ้างเธอมาแค่ดูหนังด้วย เขาก็ถูกเธอเล่นงานหัวใจเข้าอย่างจัง แทบจะไม่เป็นสุขเลยหลังจากที่เราแยกกันไป 

หลังจากนั้นเขาจ้างงานเธอแทบนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งกินข้าว ดูหนัง หรือแม้แต่ไปเที่ยวต่างจังหวัดเป็นเพื่อน หญิงสาวตัวเล็กที่หน้าตาน่ารักมองยังไงก็ไม่มีวันเบื่อ แต่ก็แฝงไปด้วยความดื้อรั้น ใบหน้ายู่ยามไม่พอใจที่เขาถือวิสาสะจับมือหรือโอบเอวแบบนั้นเป็นสิ่งที่เขาชอบมองมากที่สุด ยิ่งรู้จักก็ยิ่งน่าค้นหาจนไม่สามารถลืมได้ลง

แต่ระหว่างเราไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น จนกระทั้งเมื่อคืนนี้ เขาจ้างเธอมานั่งเป็นเพื่อนดื่ม คนชั่วร้ายอย่างเขาก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าคืนนี้จะต้องรวบหัวรวบหางให้ได้ แล้วแผนการมอมเหล้าก็เริ่มขึ้น จนกระทั่งเขาได้เธอมาครอบครองอย่างที่หวัง 

พอบทรักของเราจบลง เขาคิดว่าเขาก็คงแยกย้ายจากเธอได้แต่มันกลับไม่ใช่อย่างนั้น อาเดลลุ่มหลงคนตัวเล็กมากกว่าเก่า เขาชอบยามที่อีกคนส่งเสียงครางอย่างสุขสมอยู่ใต้ร่างเขา แล้วยิ่งไปกว่านั้น แทบไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะได้เป็นคนแรกที่ครอบครองเธอ 

ผู้หญิงที่รับงานเอ็นกับผู้ชายไปทั่ว แต่ยังรักษาความบริสุทธ์มาได้จนตอนนี้ มันทำให้เขายิ่งอยากค้นหาในส่วนลึกของใจเธอมากขึ้นอีก อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่ใครต่อใครเข้าใจกัน

"พี่ตั้งใจมอมเหล้าหนูใช่ไหม"

"พี่ยอมรับ"

"คนนิสัยไม่ดี!"

"แต่พี่จะรับผิดชอบน้องทุกอย่างเลยนะ ถ้าน้องไม่รังเกียจที่จะรับ"

"พี่จะมารับผิดชอบอะไรหนู ฮึก หนู ฮึก มันก็แค่เด็กเอ็นคนหนึ่ง พี่มองหนูไม่มีค่าไง ถึงได้ทำกับหนูแบบนี้ ฮืออออ"

อาเดลรีบรวบตัวเธอเข้ามากอดแน่น เขาไม่เคยพบกับความรู้สึกผิดขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ให้ตายเถอะ น้ำตาของผู้หญิงในอ้อมกอดเขาทำให้เขาใจเต้นตุบตับจนปวดหนึบไปหมด 

"มันไม่ใช่แบบนั้นเลย"

"......."

"เอาแบบนี้ไหม มาเป็นเด็กพี่"

"เด็กพี่หรอ?"

"ใช่ เป็นเด็กพี่คนเดียว หลังจากนี้ไม่ว่าน้องอยากจะได้อะไร พี่ให้ได้หมด ขอแค่ไม่รับงานเอ็นแล้ว ทำให้กันได้รึเปล่า"

อาเดลพูดบอกเธอไปแบบนั้น อย่างน้อยถ้าคิดจะมาเป็นคนของเขาแล้ว ก็ควรจะเลิกยุ่งกับคนอื่นซะ เพราะเขาขึ้นชื่อเรื่องหวงของมากที่สุด

"พี่มีเงินให้หนูใช้เยอะไหม"

"รู้แค่ว่าเงินพี่ไม่มีวันหมดก็พอ"

"งั้นก็ได้ หนูตกลง"

5 เดือนต่อมา

"จะรีบเดินไปไหน ขอเฮียดูหน้าหนูหน่อย"

อาเดลวิ่งตามคนที่วิ่งหนีเขาเข้าไปในห้องนอน พอเห็นว่าชะเอมไม่ยอมหยุดเขาก็เลยรีบรวบตัวเอาไว้ ไม่พูดอะไรมากแต่เลือกที่จะโอบกอดเธอแทน ปล่อยให้ความอบอุ่นของเขาช่วยทำให้เธอใจเย็นลงแล้วค่อยผละออกมามอง

แก้มนุ่มปรากฏเป็นรอยมือสีแดงที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บไปด้วย วันนี้อาเดลบังเอิญไปเจอแม่ของเขาที่ห้างตอนพาคนตัวเล็กไปทานมื้อเย็น แล้วดูเหมือนว่าแม่จะไม่ชอบเธอเท่าไหร่นัก แล้วเอ่ยปากสั่งให้เธอเลิกยุ่งกับเขาในทันที แต่เพราะชะเอมไม่ใช่คนยอมคนก็เลยเถียงไป สุดท้ายก็เลยถูกฝ่ามือของแม่เขาตบเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง

"เฮียขอโทษแทนแม่ด้วยนะ"

"ต่อไปนี้เฮียไม่ต้องมาให้เงินหนูแล้ว หนูไม่อยากทำตัวเป็นภาระเหมือนที่แม่เฮียบอก"

"ถ้าไม่ให้แล้วหนูจะเอาเงินที่ไหนใช้?"

"หนูจะกลับไปรับงาน"

"งานเอ็นอ่ะนะ เฮียไม่อนุญาต"

"งั้นเราก็คงต้องเลิกกัน"

อาเดลหยุดนิ่งไปพักใหญ่ เขาไม่ได้เตรียมใจหรือแม้แต่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้ออกมา ไม่ได้รู้สึกโกรธที่ชะเอมมาบอกเลิกกัน แต่กลับรู้สึกหวิวในใจมากกว่า เขาไม่มีวันยอมเสียชะเอมไปเด็ดขาด สำหรับคนตรงหน้าในตอนนี้ เขาสามารถพูดออกมาได้เต็มปากว่าเขารักเธอ 

ชะเอมมองคนที่นิ่งไปแล้วได้แต่ก้มหน้า ความเจ็บบนใบหน้าในตอนนี้ยังไม่เท่าความเจ็บในใจที่เธอพยายามกักเก็บมันเอาไว้ คำพูดแสนทิ่มแทงของแม่เขาที่บอกว่าเธอไม่คู่ควรมันยังคงดังก้องอยู่ในหัว บวกกับคำพูดของคนอื่นที่เธอได้ยินมาตลอดตั้งแต่มีอาเดลเข้ามาอยู่ในชีวิตก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกแย่มากกว่าเก่า เธอไม่มีอะไรเหมาะสมกับเขาเลย ไม่มีเลยสักนิด

เงินที่ใช้จ่ายในทุกวันนี้ก็เป็นของเขา แม้แต่ค่าเทอมก็ยังเป็นเขาที่จ่ายให้ นับตั้งแต่เขาบอกให้เธอเลิกรับงาน เธอก็ไม่มีรายได้จากไหน จนพึ่งมารู้เอาวันนี้ว่าสุดท้ายก็ถูกผู้คนมองว่าไม่มีค่าพอที่จะเดินข้างเขา 

"ทำไมหนูถึงมาบอกเลิกเฮียแบบนี้"

"แล้วเฮียอยากเลิกไหม?"

"เฮียไม่เคยคิดอยากจะเลิกกับหนูเลยแม้แต่วินาทีเดียว"

"งั้นก็ปล่อยให้หนูทำงาน ถือว่าหนูขอร้องได้ไหม"

"แต่เฮียไม่อยากให้หนูทำนี่ เฮียไม่อยากเห็นหนูยุ่งกับผู้ชายคนอื่น"

"มันเป็นงานเดียวที่หนูทำได้ แล้วก็หาเงินได้เยอะที่สุดเพื่อให้พอจะใช้จ่าย หนูไม่อยากถูกมองว่าเอาแต่เกาะเฮียกินอีกแล้ว ปล่อยให้หนูทำได้ไหม"

"........"

"ถ้าเฮียไม่ตกลง เราก็จบกันตรงนี้ หนูจะไปเ็บเสื้อผ้า"

เธอหันหลังเตรียจะเดินหนีแต่สุดท้ายก็ถูกเขาโอบกอดเอาไว้ ชะเอมรู้สึกได้ถึงใบหน้าที่ก้มลงมาซบแผ่นหลังของเธอ เธอเองก็รู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างกัน เธอไม่ได้อยากสูญเสียเขาไป แต่ทว่าระหว่างเรามันดูเหมือนจะมีอุปสรรคมากขึ้นทุกที

"เฮียยอม....ยอมแล้วก็ได้ แต่หนูสัญญาได้ไหมว่าจะไม่เผลอใจให้ลูกค้าคนไหน แล้วก็ไม่รับเกินเลยไปกว่าดูหนังหรือกินข้าวด้วย"

สุดท้ายแล้วอาเดลก็แพ้แล้วยอมตบปากรับคำออกไป ผู้ชายที่มีทุกอย่างพร้อมอย่างเขา ถ้าใครมาเห็นในตอนนี้คงไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องยอม แต่มีเพียงแค่เขาเท่านั้นที่รู้ดีอยู่ในใจ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งไหนที่เธอขอ เขาไม่เคยแม้จะขัดใจเลยสักครั้ง

เพียงเพื่อให้ชะเอมอยู่กับเขา เขาสามารถให้ได้ทั้งนั้น แม้เรื่องนี้จะเป็นเรื่งยากเพราะเขาเป็นคนขี้หวงมาก แต่ก็จะเป็นอีกครั้งที่เขายอมให้ตามที่เธอขอ เพียงเพื่อรักษาเธอเอาไว้ในชีวิตชองเขา....ชีวิตที่ไม่อาจก้าวเดินต่อไปได้อีกถ้าไม่มีเธออยู่ข้างๆกัน

"หนูสัญญา หนูไม่มีวันเผลอใจให้ใคร หนูรักแค่เฮียคนเดียว"

"เฮียก็รักหนูมากเหมือนกัน"

"ไอเดล!!"

เสียงเรียกของออแกนทำอาเดลสะดุ้งตกใจหลุดออกมาจากภวังค์ พอตอบเพื่อนไปเขาก็ได้แต่คิดถึงอดีตของเราสองคนขึ้นมา สุดท้ายในตอนนี้เขาก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากตามห่วง ตามดูแล หรือแม้แต่ตามจัดการพวกลูกค้าที่มาลุ่มล่ามกับเธอเกินกว่าข้อตกลงการจ้าง

"กูแค่ไม่อยากทะเลาะกับเอม กูเชื่อว่าเอมจะไม่หักหลังกู"

"พวกกูรู้ว่าเมียมึงไว้ใจได้ กูเองก็เห็นมาตลอดว่าเอมเป็นคนแบบไหน แต่พวกผู้ชายที่จ้างเมียมึงอ่ะ จะไว้ใจได้สักแค่ไหนกันเชียว"

อาเดลคิดตามที่ลีโอบอก มันก็จริงอย่างที่เพื่อนเขาว่า เขาอาจจะรู้สึกหงุดหงิดบ้างที่ชะเอมต้องไปกับผู้ชายคนอื่น แต่ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรเธอเท่าไหร่นัก เพราะเขาไว้ใจเธอมาก และเธอก็ทำตัวให้เขาไว้ใจมาตลอด คนตัวเเล็กจะคอยอัพเดตเขาเป็นระยะว่าอยู่ที่ไหน กับใคร แล้วทำอะไรบ้าง 

"กูส่งคนคอยตามดูอยู่ห่างๆ คิดว่าไม่น่าพลาด....." 

สายเรียกเข้าดังขึ้นขัดจังหวะเขา ชื่อหน้าจอแสดงเป็นชื่อของคิรินยิ่งทำให้เขาได้แต่ขมวดคิ้วสงสัย เพื่อนขอคนตัวเล็กโทรหาเขาในเวลาแบบนี้ คงไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องหรอกใช่ไหม

"อะไรนะ!! คิรินส่งโลเคชั่นมาให้เฮียที เดี๋ยวเฮียจะส่งให้คนแถวนั้นไปช่วยก่อน แล้วมีอะไรช่วยติดต่อมาเป็นระยะนะครับ"

"เกิดอะไรขึ้นว่ะมึง?" 

หันไปมองลีโอที่ลุกขึ้นมาถามสลับกับออแกนที่ทำหน้าเป็นกังวลไปด้วยอีกคน ทั้งที่คิดไว้แล้วว่าคนที่ส่งไปตามดูเธอจะไม่พลาด แต่สุดท้ายก็พลาดจนได้

"ไอเจ๋ง!! มึงอยู่ไหน!!"

"ครับเฮีย เรียกซะดัง คิดถึงเจ๋งหรอ"

"ไม่ใช่เวลาเล่น! มึงไปในห้องเก็บของส่วนตัวกู แล้วหยิบปืนมาให้กูที ขอกระบอกเก็บเสียงกับลูกปืนมาเผื่อด้วย"

"มึงจะเอาปืนไป

ทำอะไรไอเดล" อาเดลพยักหน้าสั่งลูกน้องแล้วถอนหายใจก่อนจะหันตอบออแกนไป

"มีคนเอาเมียกูไป ถ้ามันแตะต้องเมียกูแม้แต่ปลายเล็บ" 

"......"

"กูฆ่ามันแน่"