บทที่ 9 ป่วย

"เฮีย...."

ชะเอมตื่นมาแล้วรับรู้ได้ว่าพื้นที่โดยรอบเงียบสนิท คนตัวเล็กทุบหัวตัวเองสองสามที เมื่อคืนไม่น่าดื่มเยอะเลย ตอนนี้ปวดหัวจนแทบจะระเบิดออกมาให้ได้ เปิดผ้าห่มขึ้นดูถึงรู้ว่าตัวเองใส่ชุดนอนแล้ว ส่วนข้างล่างเหมือนว่าจะถูกทำความสะอาดให้ด้วย

เอื้อมหยิบโทรศัพท์มาดูเวลาก็พอจะเข้าใจว่าเหตุผลที่ตื่นมาแล้วไม่เจออาเดลเพราะอะไร สายป่านนี้เขาน่าจะเข้าไปที่สนามแล้ว เพราะวันนี้มีนัดประชุมกับคนอื่นๆ เธอเอามือแตะที่หน้าผากตัวเองหลังตื่นเต็มตาแล้วรู้สึกได้ถึงอาการไม่สู้ดีนัก

ขอบตารู้สึกร้อนผ่าวทั้งลมหายใจที่ออกมาก็ร้อนมากด้วย มันบอกกับเธอได้ชัดเจนว่าเธอกำลังจะถูกอาการป่วยเล่นงานเข้าแล้ว พอพยุงตัวเองลุกขึ้นก็ได้แต่ทิ้งตัวกลับไปนอนอย่างเดิมเพราะเวียนหัวจนไม่สามารถลุกได้

ฝืนตัวเองลองดูอีกครั้งเพราะเธอรู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัวไปหมดเลยอยากอาบน้ำสักหน่อย แถมตามตัวยังมีกลิ่นเหล้าหึ่งอยู่ ยิ่งได้กลิ่นก็ยิ่งเวียนหัวเลยอยากจะกำจัดมันออกให้หมด

ขาเรียวหย่อนลงจากเตียงแล้วลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เธอจับนั่นจับนี่รอบข้างเพื่อประคองให้ตัวเองเดินไปได้ ก่อนจะทรุดลงที่พื้นอย่างห้ามไม่ได้ อ่า...ไม่น่าฝืนตัวเองเลย รู้สึกเหมือนจะไม่ไหวยังไงก็ไม่รู้

ตัดสินใจค่อยๆขยับไปที่เตียงแล้วหยิบโทรศัพท์มากดโทรออกหาอาเดลทันที ยอมกวนเขาให้เขารู้ว่าเธอป่วยยังดีกว่าปล่อยให้เขามารู้ทีหลังว่าเธอเป็นอะไรแล้วไม่ยอมบอก

(ตื่นแล้วหรอ เฮียออกมาสนาม อีกสักพักก็กลับแล้ว)

"เฮีย..."

(หนูเป็นอะไร ทำไมเสียงเป็นแบบนั้นละ)

"หนูรู้สึกเหมือนจะไม่สบายเลย ปวดหัวมาก เฮียช่วย...."

(ไม่เกิน 10 นาทีเฮียไปถึง)

เธอวางโทรศัพท์ลงบนที่เตียงแล้วเอาหน้าซุกข้างเตียงเอาไว้ ปวดหัวเกินกว่าจะขยับไปไหน ไม่มีแรงที่จะพยุงตัวเองขึ้นไปแล้วปล่อยให้ตัวเองหลับไปทั้งอย่างนั้น เพียงไม่นานอาเดลก็กลับมาตามคำบอก เขาตกใจแล้วเบิกตากว้างก่อนจะวิ่งเข้าไปดูเธอ

"หนู! เป็นยังไงบ้าง?"

ดวงตากลมพยายามลืมตื่นมามองเขาแต่คงทำได้อยากลำบาก ไอร้อนจากตัวแผ่ออกมาสัมผัสมือเขาแบบที่ไม่ต้องแตะหน้าผากดูก็รู้ว่าอีกคนกำลังมีไข้สูง อุ้มเธอขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วหายออกไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาพร้อมกับกาละมังใบเล็กและผ้าสำหรับเช็ดตัว

อาเดลถกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นให้เขาเช็ดตัวเธอได้ถนัด ทันทีที่ผ้าชุบน้ำแตะลงบนใบหน้าร้อนเห่อคนตัวเล็กก็ขมวดคิ้วแล้วขยับยุกยิกเพื่อหนี อาจจะเพราะความเย็นไปรบกวนเธอเข้า ถึงแบบนั้นเขาจะใจอ่อนหยุดเช็ดไม่ได้

"อดทนหน่อยนะ ไข้จะได้ลด"

เธอยังคงดิ้นส่ายหน้าไปมา สุดท้ายเขาก็ก้มลงหอมหน้าผากแล้วพูดปลอบประโลม หลังได้ยินเสียงแผ่วเบาของเขาข้างหูไม่นานคนตัวเล็กก็สงบลง 

อาเดลมองภาพตรงหน้าอย่างปวดใจ เขาไม่เคยชอบเวลาชะเอมป่วยเลยสักนิด ดูไม่มีชีวิตชีวาเอาซะเลย แถมสีหน้ายังแสดงออกถึงความทรมานอย่างเห็นได้ชัดด้วย

เขาเดินกลับมาหลังจากเอาทุกอย่างไปเก็บ เดินไปหยิบเจลลดไข้ในถุงที่แวะซื้อมาก่อนหน้าแล้วแปะที่หน้าผากเธอเอาไว้ ขยับเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วดึงอีกคนเข้ามากอดแน่นหวังคลายความหนาวของเธอลงบ้าง

"คนสวยของเฮีย หายไวๆนะครับ"

ก็อก ก็อก ก็อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น อาเดลเดินออกมาอย่างหัวเสียว่าใครกันที่มาเวลานี้ เขาอยากให้คนตัวเล็กได้พักผ่อน แต่ก็ดูเหมือนว่าจะมีคนมารบกวน แรงเคาะประตูที่ดังขึ้นเรื่อยๆยามที่เขาเดินไปเปิดมันช้าก็ยิ่ฃงชวนหงุดหงิดกว่าเก่า พอเปิดประตูไปก็ได้แต่เบิกตากว้างแล้วกั้นแขนไม่ให้คนที่มาเยือนอย่างไม่บอกกล่าวเข้าไปภายในห้อง

"คุณแม่พาแพมมาที่นี่ทำไม?"

"นี่ห้องแก ทำไมแม่จะมาไม่ได้"

"กลับไปเถอะ"

"ว่าไงนะ นี่แกไล่แม่หรอ!?"

"เอมไม่สบาย ผมอยากให้เอมพักผ่อน"

อาเดลแทบไม่อยากให้สองคนนี้มาเหยียบที่นี่ หรือแม้แต่พบเจอกับชะเอมเลยสักครั้ง เพราะมันจะเกิดเรื่องปวดหัวขึ้นทุกที แม่เขาชอบแพมแพมมาก เขาเองก็โตมากับน้อง แต่ทว่าเขาไม่เคยคิดกับอีกคนเกินเลยไปกว่านั้น ส่วนแม่ของเขาก็อยากให้เราสองคนคบหากัน และเขาก็ปฏิเสธทันทีตอนได้ยิน

"นังเด็กนั่นมันสำออยละสิ ไหนแม่จะเข้าไปดู!"

"ผมบอกว่าไม่ให้เข้า ไม่เข้าใจหรอ"

"แต่พี่เดลคะ แพมว่า..."

"แพมไม่ต้องพูด เป็นคนนอก ไม่ต้องมายุ่งหรอก"

ใครมาได้ยินเข้าก็คงว่าเขาใจร้ายที่พูดกับหญิงสาวที่แสนจะน่ารักแบบนี้ แต่ความจริงแล้วเขาก็แค่พูดตามตรง ไม่อยากอ้อมค้อมให้มันเสียเวลา แพมแพมต้องการอะไรจากเขาทำไมเขาจะไม่รู้ ยิ่งมีแม่คอยหนุนหลังแบบนี้แล้วอีกคนก็คงเดินหน้าเต็มที่ 

แต่มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น ในชีวิตเขาตั้งแต่มีคนตัวเล็กเข้ามา เขาก็ไม่เคยรู้สึกเลยว่าใครจะมาแทนที่เธอได้อีก คนที่เขาต้องการมีแค่ชะเอมคนเดียวเท่านั้น และไม่ว่าอะไรที่ทำให้อีกคนไม่สบายใจ เขาสามารถตัดมันออกไปจากชีวิตได้ทั้งนั้น

"ทำไมลูกพูดกับหนูแพมแบบนี้ น้องเสียใจนะ!"

"ผมไม่สนว่าใครจะเสียใจ คนเดียวที่ผมกลัวจะเสียใจมีแค่ชะเอม"

"อาเดล!!"

"คุณแม่อย่าคิดว่าคุณพ่อให้อภัย ให้กลับมาอยู่ด้วยกัน ผมจะต้องเชื่อฟังนะ ต่างคนต่างอยู่แล้วอย่ามายุ่งกับชีวิตผม เพราะแม่ไม่มีสิทธิ์"

"แต่แม่เป็นแม่แกนะ!"

"ตอนทิ้งไปไม่เห็นคิดแบบนี้เลยนี่ อย่าให้ผมหมดความอดทน ถ้าอยากอยู่ให้คุณพ่อเลี้ยงดูสุขสบาย ก็อย่ามายุ่งกับผมให้มากนัก"

"......"

"เพราะถ้าแม่ยังเอาแต่ยุ่งกับผมไม่เลิก แล้วยังเอาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาทำลายเรื่องของผมกับชะเอม"

"....."

"ผมจะทำให้เห็นว่าเด็กที่ไม่มีแม่คอยสั่งสอนมานาน มันทำอะไรได้บ้าง"

เขาปิดประตูลงเต็มแรงแล้วถอนหายใจ แม่เคยทิ้งเขาไปตั้งแต่เขาอายุสิบหกปี แล้วสุดท้ายหลังจากนั้นเพียงสามปีก็กลับมาขอคืนดีกับพ่อเขา และมาขอโทษเราสองคน ที่พ่อเขายอมให้กลับมาเพราะคิดว่ายังไงก็เป็นแม่ และคงจะดูแลเขาได้ดี ไม่อยากทำให้เขาขาดความรักจากแม่อีก

ตั้งแต่แม่กลับมาก็ดูแลทุกอย่าง ยอมรับว่าบางครั้งมันก็ดี แต่พออีกคนเข้ามายุ่มย่ามเรื่องที่เขาไม่อยากให้ใครมายุ่งอย่างเรื่องความรัก เขาก็ไม่อยากจะพบเจอแม่อีก 

คนตัวเล็กเคยเจอแม่เขาครั้งหนึ่ง แต่ด้วยความไม่ลงรอยนักเขาเลยไม่พาเธอไปพบกับแม่อีก และคิดว่ามันคงจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด เขาไม่อยากให้ชะเอมต้องเจ็บปวดเพราะคำพูดแสนทิ่มแทงใจของผู้เป็นแม่อีกแม้แต่ครั้งเดียว

"เฮีย"

"หนูลุกมาทำไม"

"หนูได้ยินเสียงดัง เฮียทะเลาะกับใคร"

อาเดลเดินปรี่เข้าไปหาแล้วประคองคนป่วยไว้ พยุงพาเดินไปที่เตียงนอน ใช้หลังมือแตะวัดไข้อีกรอบ ดูเหมือนว่าจะร้อนน้อยกว่าก่อนหน้านี้แล้ว แต่ก็ยังดูเพลียมากอยู่ดี

"ปวดหัวไหม?"

"นิดหน่อย เฮียเสียงานไหม หนูขอโทษนะที่โทรไปตาม"

"ไม่เป็นไรเลย ขอแค่หนูบอก เฮียต้องรีบมาอยู่แล้ว ถ้าไม่บอกสิถึงจะโกรธ"

"ทำไมเฮียดีกับหนูจัง"

"ก็หนูเป็นเมียเฮีย แล้วเฮียก็รักหนูมากที่สุดในโลกเลย"

ชะเอมหอมแก้มคนปากหวานไปหนึ่งที แล้วอีกคนก็หอมเธอกลับมา ความจริงเธอตื่นขึ้นมาตั้งแต่ได้ยินเสียงโวยวายช่วงแรก และได้ยินทุกประโยคที่อาเดลพูดคุยกับผู้เป็นแม่ ยอมรับว่าแอบดีใจที่เขาเลือกจะปกป้องความรักของเราขนาดนั้น แต่ก็แอบหวั่นใจเหมือนกันว่าคนตรงหน้าจะต่อสู้กับความต้องการของแม่ได้แค่ไหน

"หนูรักเฮียมากจัง"

"ป่วยแล้วอ้อนหรอหืม?"

อาเดลก้มหอมหัวแล้วพูดกับคนที่ขยับมาสวมกอดแล้วซบที่อกเขา ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้คนตัวเล็กถึงได้อ้อนเป็นพิเศษ แต่พอเห็นอีกคนอ้อนแบบนี้แล้วเขาก็อดที่จะโอบกอดไม่ได้ ชะเอมโหมดนี้ใช่ว่าจะได้เห็นบ่อยนัก

"นอนพักผ่อนดีไหม จะได้หายเร็วๆ"

"เฮียนอนกับหนูนะ อย่าไปไหน"

"ได้อยู่แล้ว คนสวยอยากให้ทำอะไร เฮียยอมทำตามบัญชาทุกอย่างเลย"

"งั้น....เรามาทำกันไหม?"

"ป่วยขนาดนี้ก็ยังไม่เข็ดหรอ เอาไว้หายเมื่อไหร่ โดนแน่ ครั้งนี้จะทำให้ป่วยไปสักเดือนเลยดีไหม"

"ถ้าป่วยขนาดนั้น เฮียจะอดทำเดือนหนึ่งเลยนะ"

"หึ แสบเอ้ย!"