4 สะท้อนใจ

สามเดือนต่อมา

ผ่านมาแล้วสามเดือน ที่เมลมาอาศัยอยู่กับเขาในฐานะ...ลูกหนี้ของพ่อเขา เขาเคยบอกกับเธอแบบนั้น สามเดือนที่ผ่านมา อะไรๆก็เหมือนเดิม ตื่นเช้ามาเขาก็ออกไปทำงานพร้อมกับแฟนสาว ส่วนเธอก็นั่งรถประจำทางไปทำงานอย่างเช่นเคย เมลยังคงรับประทานอาหารในครัวเหมือนเดิม เขากับเธอไม่มีเรื่องหรือความจำเป็นที่จะต้องคุยกัน ต่างคนต่างอยู่เหมือนกับว่าไม่ได้อยู่ในบ้านหลังเดียวกัน เดินสวนกันก็ไม่ได้มองหน้าหรือพูดคุยกัน จนกลายเป็นความเคยชินของทั้งสองคนไปเสียแล้ว

บริษัท

ในขณะที่ปัถย์กำลังนั่งทำงานอยู่นั้น ก็มีสายจากพ่อที่โทรเข้ามา

ครืด~

"ครับพ่อ"

"ว่างๆพาหนูเมลมาเจอพ่อกับแม่บ้างสิปัถย์ สามเดือนแล้วนะที่ปัถย์ไม่ได้เข้ามาบ้านเลย"

"ช่วงนี้ผมงานยุ่งมากเลยครับพ่อ ไม่ค่อยมีเวลาปลีกตัวไปไหนเลยครับ กลับบ้านก็ค่ำมืดทุกวันเลย" เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น เพราะเขาไม่อยากไปไหนมาไหนกับเธอ และไม่ได้อยากเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ ถ้าให้เขาไปคนเดียวน่ะได้ แต่ถ้าต้องพาเธอนั่งรถไปด้วย เขาก็ไม่อยากไป

"ถ้าลูกยุ่งก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าช่วงไหนว่างๆ ลูกก็พาหนูเมลมาเที่ยวที่บ้านบ้างนะ"

"ได้ครับพ่อ เอาไว้ผมว่างแล้วผมจะเข้าไปนะครับ"

"ได้ลูก งั้นแค่นี้ก่อนนะลูก"

"ครับ" จากนั้น นิ้วหนาก็กดวางสาย

"พ่อคุณโทรมาเหรอคะปัถย์"

"อืม พ่อบอกให้ผมพาลูกหนี้ไปหาท่านที่บ้านบ้าง เพราะตั้งแต่แต่งงานผมก็ไม่ได้เข้าไปบ้านเลย"

"ทำไมคุณถึงไม่เข้าไปล่ะคะ" แสร้งถาม เพราะเธออยากรู้เหตุผลของเขา

"ถ้าไม่ติดเพราะว่าให้พาลูกหนี้นั่งรถไปด้วย ผมก็ไปได้อยู่หรอก แต่พ่อบอกว่าให้พาเขาไปด้วยนี่แหละ ผมจึงไม่อยากไป"

"อ๋อค่ะ" เธอรู้สึกดีใจที่ได้ยินแฟนหนุ่มพูดออกมาแบบนั้น เพราะนั่นเท่ากับว่าเขาไม่ได้หวั่นไหวกับผู้หญิงคนนั้น

ตอนเย็น

"ปัถย์คะ ก่อนกลับบ้านเพลงอยากแวะห้างก่อนค่ะ ปัถย์พาเพลงไปได้ไหมคะ"

"ได้สิ วันนี้คุณอยากซื้ออะไรเหรอ"

"เพลงอยากได้กระเป๋าค่ะ คุณซื้อให้เพลงนะคะ"

"ได้ งั้นเราไปกันเถอะ" พูดจบ ทั้งสองก็พากันเดินออกไปจากห้องทำงาน

ด้านเมล

"วันนี้เธออย่าเพิ่งกลับบ้านได้ไหมเมล"

"ทำไมเหรอโรส"

"วันนี้ฉันอยากชวนเธอไปห้างน่ะ ฉันอยากไปซื้อกระเป๋าใบใหม่ เธอไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะเมล"

"อืม...ก็ได้" เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบตกลงไป เพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านหลังนั้น เธอก็ไม่ได้ออกไปห้างสรรพสินค้าเลย นอกจากมาทำงานแล้วกลับบ้าน

"งั้นเราไปกันเถอะเมล" ว่าจบ สองสาวก็ออกไปจากออฟพิศแล้วไปขึ้นรถหน้าบริษัท

ห้างสรรพสินค้า

ร้านกระเป๋า

"เมล เธอว่าใบนี้สวยไหม" โรสหยิบกระเป๋าแบรนด์หรูขึ้นมาดูก่อนจะถามความคิดเห็นจากเมล

"สวยดี สีก็สวยด้วย"

"แล้วเธอล่ะ ไม่คิดจะเปลี่ยนกระเป๋าใบใหม่บ้างเหรอ ฉันเห็นเธอใช้แต่ใบนี้มาเกือบสองปีแล้วนะ"

"ไม่ดีกว่า เราว่ามันไม่จำเป็นสำหรับเราหรอก"

"เธอจะประหยัดอะไรนักหนาเมล เงินเดือนในแต่ละเดือนเธอก็เอามาซื้อบ้างเถอะ"

"เงินเดือนในแต่ละเดือน เราต้องเก็บไว้ใช้จ่ายในยามจำเป็นน่ะ ถ้าสิ่งไหนที่เราคิดว่าไม่จำเป็น เราก็จะไม่ซื้อ" เรียวปากบางบอกพลางยิ้มบางๆให้กับเพื่อนสาว

"ฉันล่ะเห็นใจเธอจริงจริ๊ง ขนาดข้าวเที่ยงเธอก็เอามาจากบ้าน"

"อะไรที่ประหยัดได้เราก็อยากประหยัดน่ะ เพราะเวลาที่ไม่มีเงิน เราก็ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครเหมือนกัน ในชีวิตเราตั้งแต่เกิดมา เรามีแต่พ่อคนเดียวเท่านั้นที่เลี้ยงดูเรามา พ่อเป็นทุกอย่างสำหรับเรา ในเมื่อพ่อไม่อยู่แล้ว เราก็จะต้องพึ่งพาตัวเอง"

"ฉันเข้าใจเธอนะเมล เพราะเธอเคยเจอกับการไม่มีมาแล้ว..." โรสรู้เรื่องของเมลทุกอย่าง เพราะเมลเคยเล่าให้ฟังว่า พ่อเธอถูกฟ้องล้มละลาย แม้แต่บ้านก็ไม่มีที่จะให้ซุกหัวนอน

"...ฉันอยากซื้อให้เธอสักใบนะเมล แต่เงินฉันมีไม่พอน่ะสิ"

"ไม่เป็นไรหรอกโรส เธออย่าลำบากเลย เราพอใจกับกระเป๋าใบนี้ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ใหม่ก็ตาม"

"เธอก็หาแฟนสักคนสิเมล เผื่อว่าจะได้ช่วยหาเงินให้เธอใช้ เธอจะได้ไม่ต้องหาอยู่คนเดียวไง"

"เราอยากพึ่งตัวเองมากกว่า เราไม่อยากพึ่งคนอื่น"

ในขณะที่เมลกับโรสคุยกันอยู่นั้น ปัถย์ที่ช่วยเลือกกระเป๋าให้แฟนสาว ซึ่งไม่ไกลจากพวกเธอ เขาได้ยินการสนทนาทั้งหมดที่สองสาวคุยกัน และเขาก็เพิ่งรู้วันนี้นี่เองว่าเธอต้องประหยัดถึงขนาดเอาข้าวจากบ้านมากินที่ทำงาน เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขารู้สึกสะท้อนใจ สายตาคมมองไปยังกระเป๋าสะพายของเธอจึงเห็นว่าผ่านการใช้งานมานานแล้วอย่างที่เพื่อนเธอพูดจริงๆ เมื่อเห็นแบบนั้น เขาจึงรู้สึกจุกอยู่ในอกพลางลำคอตีบตันขึ้นมาในทันใด

"ปัถย์คะ เพลงอยากได้ใบนี้ค่ะ"

"อืมเอาสิ เท่าไหร่ล่ะ" ใบหน้าหล่อละสายตาจากร่างเล็กที่ยืนเลือกกระเป๋าอยู่กับเพื่อน เมื่อได้ยินเสียงแฟนสาวพูดขึ้นจึงหันกลับมาสนใจแฟนสาวต่อ

"แปดหมื่นค่ะ" จากนั้น เธอก็บอกพนักงานขายเพื่อเอาใบใหม่แกะกล่อง ก่อนจะไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์คิดเงิน โดยเมลกับโรสก็ยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อรอจ่ายเงินด้วยเหมือนกัน ซึ่งเมลเองก็หันไปเห็นเขากับแฟนสาวเดินมายังเคาน์เตอร์ที่เธอยืนอยู่ แต่ทว่าเธอก็หันกลับมาทำสีหน้าให้เป็นปกติ ทำเหมือนกับว่าเขาและเธอไม่เคยรู้จักกัน ซึ่งเขาเองก็มีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนกัน

"ของคุณ12,000 บาทค่ะ" เสียงของพนักงานคิดเงินบอกกับโรส

"นี่ค่ะ" ว่าแล้ว โรสก็ยื่นเงินให้กับแคชเชียร์ ก่อนที่สองสาวจะพากันเดินออกจากร้านไป