Masukเมื่อชายหนุ่มเข้ามาในห้องนอน เขาก็กดโทรออกหาแฟนสาวทันที
ตู๊ด~ "ค่ะปัถย์" "คืนนี้คุณเตรียมตัวให้พร้อมนะ พรุ่งนี้ผมจะพาคุณมาอยู่กับผมที่บ้าน" "คุณขออนุญาตเมียแต่งคุณแล้วเหรอคะ" "ผมไม่เคยคิดว่าเขาเป็นเมียนะเพลง คุณอย่าพูดแบบนั้นสิ" "แล้วจะให้เพลงเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าอะไรดีคะปัถย์" "เขาชื่อเมล" "เพลงคงไม่เรียกชื่อเขาหรอกค่ะ เพราะไม่ได้สนิทกัน แล้วก็ไม่มีวันที่จะสนิทด้วย" "ผมแล้วแต่คุณ คุณจะเรียกอะไรก็เรื่องของคุณ" "คืนนี้คุณมานอนกับเพลงได้ไหมคะ...เพลงไม่อยากนอนคนเดียว...เพลงรู้สึกแปลกๆค่ะ ปกติคุณนอนกอดเพลงทุกคืน เพลงไม่ชินเลยค่ะถ้าจะต้องนอนคนเดียว" พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เสียงอ่อนเสียงหวานอย่างที่เคยทำเป็นประจำ จนชายหนุ่มต้องใจอ่อน "ก็ได้ คืนนี้ผมจะไปนอนกับคุณ" สุดท้ายเขาก็ใจอ่อนเพราะเสียงออดอ้อนของแฟนสาว "รีบมาเร็วๆนะคะปัถย์ ตอนนี้เพลงอยาก...มากเลยค่ะ คืนนี้เพลงจะทำให้ปัถย์ถึงใจเลยค่ะ" "อืม งั้นแค่นี้ก่อนนะ" พูดจบ นิ้วหนาก็รีบกดวางสายแล้วออกไปจากห้องนอน ก่อนจะไปเคาะประตูเรียกหญิงสาวที่อยู่อีกห้อง ก๊อก! ก๊อก! แกร็ก! "มีอะไรคะ" คนตัวเล็กที่อยู่ในชุดนอนเปิดประตูออกมาแล้วเอ่ยถามยังร่างสูงที่ยืนอยู่ "คืนนี้ฉันจะไปนอนคอนโดกับเพลงนะ" "ตามสบายค่ะ..." เรียวปากชมพูบอกด้วยสีหน้าราบเรียบแววตานิ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "...อันที่จริงการที่คุณจะไปไหน หรือไปนอนกับใคร คุณไม่จำเป็นต้องมาบอกเมลหรอกค่ะ" "ที่ฉันต้องบอกเธอก่อน เพราะฉันอยากให้เกียรติเธอ" "เหรอคะ คุณคิดว่าการที่คุณมาบอกเมลว่าจะไปนอนกับผู้หญิงอื่นในวันแต่งงานวันแรกเป็นการให้เกียรติกันเหรอคะ" ที่จริงเธอก็ไม่ได้อะไรแล้ว แต่คำว่าให้เกียรติจากริมฝีปากหนาที่เอ่ยออกมาทำให้เธอรู้สึกจุกอยู่ในอก เพราะสิ่งที่เขาทำไม่ได้ให้เกียรติเธออย่างที่ปากพูด ดังนั้น เธอจึงแกล้งย้อนถามกลับไป "ใช่ แล้วฉันจะบอกเธอเอาไว้นะว่าเพลงไม่ใช่ผู้หญิงอื่น แต่เพลงเป็นแฟนฉัน ส่วนเธอนั่นแหละที่เป็นผู้หญิงอื่น" เขาเริ่มมีอารมณ์ขุ่นเคืองที่เธอยอกย้อนกลับมา "ถ้าคุณให้เกียรติเมลอย่างที่คุณพูดจริง งั้นคืนนี้คุณก็อย่าไปหาแฟนสิคะ แล้วก็อย่าพาแฟนของคุณมาอยู่ที่นี่ด้วย" เธอพูดท้าทายเขากลับไปอย่างลืมตัวด้วยอารมณ์เคืองขุ่นเช่นกัน "ฉันจะไปนอนกับเพลง แล้วพรุ่งนี้ฉันจะพาเพลงเข้ามาอยู่ที่นี่กับฉันแล้วก็นอนกับฉันในห้องของฉันที่เธอไม่มีวันที่จะได้เข้าไปเหยียบ แล้วฉันจะเตือนเธอเอาไว้อีกอย่างนะ ว่าห้ามเอาเรื่องที่ฉันกับเพลงเป็นแฟนกันไปบอกพ่อกับแม่ฉันหรือว่ากับใคร แล้วก็ห้ามบอกว่าเพลงมาอยู่กับฉันที่นี่" "เมลไม่บอกหรอกค่ะ ถ้าบอกไปแล้วทำให้ท่านไม่สบายใจ แล้วอีกอย่างเมลก็ไม่ทำในสิ่งที่พ่อแม่ไม่สบายใจด้วยค่ะ" "ฉันรู้ว่าเธอหลอกด่าฉันอยู่" "เมลแค่เตือนคุณค่ะ" "เธอมีสิทธิ์อะไรมาเตือนฉัน" "..." หญิงสาวหลุบตาลงพลางเม้มริมฝีปากแน่นอย่างผู้แพ้พูดไม่ออก มันก็จริงอย่างที่เขาพูดว่าเธอไม่มีสิทธิ์อะไร "บอกฉันมาสิ ว่าเธอมีสิทธิ์อะไร" เจ้าของใบหน้าหล่อแสยะยิ้มถามด้วยสีหน้าและแววตาท้าท้ายคนตัวเล็กที่กล้ามาเตือนเขา "ไม่ค่ะ เมลไม่มีสิทธิ์อะไร" เรียวปากบางส่ายหน้าบอกโดยที่ไม่ได้มองไปยังใบหน้าหล่อที่ยืนอยู่ "ทีหลังก็อย่าลืมสถานะตัวเองว่าตัวเองเป็นแค่ลูกหนี้ของพ่อฉันเท่านั้น เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น แล้วอย่าคิดนะว่าจะมาเป็นเมียของฉัน" "ค่ะ เมลขอโทษค่ะคุณปัถย์ ทีหลังเมลจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว" สิ้นเสียงหวานบอก ร่างสูงก็ผละออกไปจากตรงนั้น พลางสาวเท้าลงบันไดไปยังชั้นล่าง ก่อนจะไปขึ้นรถแล้วขับออกไปยังคอนโดที่แฟนสาวรออยู่ คอนโด ติ๊ด แกร็ก หมับ! ทันทีที่ประตูคอนโดเปิดเข้ามา หญิงสาวที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว กระโจนเข้าสวมกอดแฟนหนุ่มตัวสูงทันทีเมื่อเขาเปิดประตูเข้ามา "เพลงคิดถึงคุณจังเลยค่ะ" "ไม่ได้เห็นหน้าผมไม่ถึงวัน คุณก็คิดถึงผมแล้วเหรอ" เขาสวมกอดเธอตอบพลางเอ่ยกับเธอ "ตลอดหนึ่งปีที่เราอยู่ด้วยกันมา ไม่มีวันไหนเลยนี่คะที่เราจะไม่ได้เห็นหน้ากัน" "ผมก็มาให้คุณเห็นแล้วนี่ไง" "เราไปเข้าห้องนอนกันเถอะค่ะปัถย์ คืนนี้เพลงจะทำให้ถึงใจเลยค่ะ" พูดจบ ทั้งสองก็พากันเข้าไปในห้องนอนที่เขาทั้งสองนอนร่วมกันมาหนึ่งปีแล้ว บ้านปัถย์ ตอนเย็น รถเก๋งคันหรูของปัถย์แล่นเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหลังใหญ่ หรือเรียกอีกอย่างว่าเรือนหอ โดยมีแฟนสาวนั่งมาด้วยกัน พร้อมกับเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวจำนวนมากมาย ล้วนแล้วแต่มีราคาแพงทั้งนั้น ซึ่งทุกอย่างปัถย์เป็นคนซื้อให้ทั้งหมด ในขณะที่รถจอดสนิท เมลที่กลับมาจากทำงานด้วยรถประจำทาง เดินเข้ามาภายในบริเวณบ้านก็เห็นเขากับแฟนสาวลงจากรถพอดี เมื่อเห็นเช่นนั้น เธอก็สาวเท้าเข้าไปด้านในด้วยท่าทีปกติไม่ได้สนใจคนทั้งสอง เธอจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของเขา เพราะเธอไม่มีสิทธิ์ และไม่ได้เป็นอะไรกับเขา หน้าที่ของเธอคือตื่นเช้ามาก็ออกไปทำงาน กลับบ้านมาตอนเย็น รอนับวันเวลาให้ครบหนึ่งปี แล้วเธอจะได้ออกไปจากบ้านหลังนี้ "วันนี้ทำอะไรกินคะพี่มะลิ" เสียงของเมลเอ่ยถามแม่บ้านวัยสามสิบปลายๆขึ้นเมื่อเข้ามาภายในห้องครัว "พี่ทำไว้หลายอย่างเลยค่ะคุณเมล คุณเมลจะทานเลยไหมคะ เดี๋ยวพี่จะตั้งโต๊ะให้" "เมลจะทานในครัวค่ะ" "ทำไมไม่ออกไปทานที่โต๊ะอาหารกับคุณปัถย์ล่ะคะคุณเมล" "เมลว่าเมลทานในนี้ดีกว่าค่ะ" ขณะที่เมลกับมะลิยืนคุยกันอยู่นั้น มะลิก็หันไปเห็นเจ้านายกับหญิงสาวเดินเข้ามาภายในบ้าน ดังนั้นเธอจึงเอ่ยถามขึ้น "แล้วคุณปัถย์พาใครมาด้วยคะคุณเมล" มะลิเอ่ยถามเมลเมื่อเห็นหญิงสาวเข้ามาในบ้านพร้อมกับเจ้านายของตัวเอง "แฟนคุณปัถย์ค่ะ" ใบหน้าใสหันไปมองคนทั้งสองแล้วหันมาตอบแม่บ้านที่ยืนอยู่ตรงหน้า "คุณปัถย์มีแฟนด้วยเหรอคะ พี่ไม่ยักรู้มาก่อนว่าคุณปัถย์จะมีแฟน" "เรื่องที่คุณปัถย์มีแฟนยังไม่มีใครรู้หรอกค่ะพี่มะลิ แล้วพี่มะลิก็ห้ามไปบอกคุณลุงคุณป้าเด็ดขาด" "คุณปัถย์สั่งห้ามไม่ให้คุณเมลบอกเหรอคะ" "ค่ะ" "คุณปัถย์พาแฟนมาอยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ" "ใช่ค่ะ" "ทำไมคุณปัถย์ถึงทำแบบนี้คะ ทั้งที่ตัวเองแต่งงานกับคุณเมลแล้ว" "แค่แต่งไปตามหน้าที่ค่ะพี่มะลิ" "ถึงจะแต่งไปตามหน้าที่ก็เถอะค่ะ แต่คุณปัถย์ก็ไม่ควรพาผู้หญิงอื่นเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้นะคะ" "ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนอื่นค่ะพี่มะลิ แต่เขาเป็นแฟนของคุณปัถย์ คำว่าผู้หญิงคนอื่นควรใช้กับเมลน่าจะเหมาะที่สุด" "พี่ล่ะสงสารคุณเมลจริงๆเลยค่ะ ที่ต้องมาทนเห็นสามีตัวเองอยู่กับผู้หญิงอื่น" มะลิเอ่ยพลางรู้สึกสงสารหญิงสาว เพราะมะลิก็รู้ว่าพ่อของเธอถูกฟ้องล้มละลายแล้วมาเสียชีวิต โดยที่ไม่มีอะไรเหลือไว้ให้ลูกสาวของตัวเองเลย มะลิรู้ทุกเรื่อง เนื่องจากก่อนหน้านี้เธอเป็นคนใช้อยู่บ้านพ่อแม่ของปัถย์ ก่อนที่แม่ของปัถย์จะบอกให้เธอย้ายมาทำงานที่นี่4 ปีต่อมา"คุณพ่อขา ดูสิคะว่าชุดของน้องมายด์สวยไหม" เสียงแหลมของลูกสาววัยสามขวบเศษเอ่ยถามผู้เป็นพ่อที่นั่งทำงานอยู่ ทันทีที่เห็นลูกสาว ปัถย์ก็ไม่รอช้ารีบลุกจากเก้าอี้มาอุ้มลูกสาวตัวเล็กพลางหอมแก้มป่องอมชมพูของหนูน้อย แล้วไปนั่งลงบนเก้าอี้โดยให้เด็กน้อยนั่งอยู่บนตัก แล้วก้มมาพูดกับลูก"ชุดของน้องมายด์สวยมากเลยครับ""ชุดนี้น้องมายด์เลือกเองเลยนะคะคุณพ่อ" ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยหน้าขึ้นไปพูดกับคุณพ่อใบหน้าหล่อ"ลูกสาวพ่อเลือกเก่งมากเลยครับ""คุณพ่อขา น้องมายด์อยากได้ตุ๊กตาหมีค่ะ""ได้เลยลูก เดี๋ยวตอนเย็นพ่อจะพาไปซื้อนะคะ""น้องมายด์อยากได้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ๆค่ะคุณพ่อ""น้องมายด์จะเอาตัวใหญ่แค่ไหนคะ""ตัวใหญ่เท่าคุณแม่ได้ไหมคะคุณพ่อ""ได้เลยลูก พ่อจะซื้อให้น้องมายด์นะคะ"ในขณะที่สองพ่อลูกคุยกันอยู่นั้น คุณแม่ยังสวยที่อุ้มท้องหกเดือนก็เปิดประตูเข้ามา แล้วเดินมายังสองพ่อลูกที่นั่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น"น้องมายด์อ้อนจะเอาอะไรจากคุณพ่ออีกแล้วใช่ไหมคะ""น้องมายด์อยากได้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ๆค่ะคุณแม่""ตุ๊กตาหมีของน้องมายด์ก็มีหลายตัวแล้วนะลูก""แต่น้องมายด์อยากได้น้องหมีตัวใหญ่ๆนี่คะคุณแม่ เพื่อนของน้องมายด
เมื่อกลางกายของเธอเข้ามาอยู่ชิดกับริมฝีปากหนา เขาก็ไม่รอช้าที่จะแลบลิ้นออกมาเลียปุ่มกระสันแล้วลามเลียขึ้นลงไปทั่วร่องรักสีหวาน"ซี้ดด อ๊า" เสียงใสหลุดเสียงครางออกมาเมื่อกลางกายของตัวเองโดนลิ้นร้อนตวัดเลียด้วยความนุ่มนวล พลางอ้าขาออกให้กว้างขึ้นแล้วขยับสะโพกเข้าออกตามอารมณ์ความเสียวซ่านที่เกินจะทัดทาน เนื่องจากห่างหายเรื่องนี้มานาน เธอจึงมีความต้องการมาก จึงปล่อยอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่ไม่กักเก็บเอาไว้แผล่บ! แผล่บ! แผล่บ!"อ๊า อื้อ" ส่งเสียงครางไปพลาง สะโพกสวยก็ขยับโยกเข้าหาลิ้นร้อนไปพลางด้วยจังหวะเนิบนาบ"เลียรัวๆเลยค่ะ เมลเสียว ซี้ดด" สิ้นเสียงหวานบอก ริมฝีปากหนากับลิ้นร้อนก็ทั้งดูดทั้งเลีย ทั้งดุนดันลิ้นเข้าไปในร่องรักของคนที่อยู่ด้านบนอย่างถี่รัว เพราะรู้ว่าเธอจะถึงจุดสุดยอดแล้วจ๊วบ! แผล่บ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!"อ๊า คุณปัถย์ อื้อ ซี้ดด" เสียงหวานส่งเสียงครางออกมา พลางสะโพกงามงอนก็โยกเข้าหาลิ้นร้อนที่กำลังตวัดเลียสองกลีบของตัวเองให้เร็วขึ้นกว่าเดิม เพราะตอนนี้เธอไม่ไหวแล้ว อยากจะปลดปล่อยความต้องการออกมาเต็มที"เร็วอีก เมลใกล้แล้ว"แจ๊ะ! แจ๊ะ!จนกระทั่ง"ซี้ดด อ๊า อ๊า" เสียงครางหลุดออกมาพร้อ
ปัถย์มายืนรอเมลอยู่หน้าห้องน้ำหญิงอยู่พักหนึ่ง ก็เห็นว่าเธอเดินออกมา เมื่อเห็นดังนั้น เขาก็ไม่รอช้าก้าวเท้าเข้าไปหาแล้วสวมกอดร่างบางด้วยความคิดถึงจนบอกไม่ถูกหมับ!"คิดถึงจัง" พูดพลางฝังจมูกลงไปบนศีรษะเล็กสวยที่มีกลิ่นหอมไม่เปลี่ยนไปจากเดิม พร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมเข้าเต็มปอดด้วยความคนึงหา แทนที่เธอจะผลักเขาออก แต่เธอก็ลืมตัวยืนนิ่งให้เขากอดอยู่อย่างนั้น เพราะเธอก็คิดถึงอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นจากเขาอยู่เหมือนกัน"เรากลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมเถอะนะเมล เธออย่าห่างฉันไปไหนเลยนะ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ""คุณปัถย์คะ มายืนกอดกันหน้าห้องน้ำแบบนี้ ไม่อายคนที่เดินผ่านมาเห็นเหรอคะ""ยืนกอดเมียตัวเอง จะอายทำไม""แต่เมลอายนะคะ ปล่อยเมลเถอะค่ะ เมลจะไปหาโรส" พูดพลางมือบางผลักร่างหนาออกจากตัวเอง แต่ทว่าเขายังกอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ก่อนจะเอ่ย"กลับไปอยู่บ้านกับฉันนะ กลับไปอยู่เรือนหอของเรา""เรือนหอหลังนั้นเหรอคะ""ไม่ใช่หลังนั้น แต่เป็นหลังใหม่ที่ฉันซื้อไว้เกือบเดือนแล้ว เพื่อที่จะพาเธอไปอยู่ด้วยกัน""ทำไมคุณถึงต้องซื้อบ้านหลังใหม่ด้วยคะ""ฉันยกบ้านหลังนั้นให้กับผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว ฉันไม่อยากกลับไปอยู
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ปัถย์ออกมาจากคอนโดของเมล แล้วกลับมาอยู่คอนโดของตัวเอง หลายวันที่ผ่านมานี้ ปัถย์คิดถึงเมลมาก รู้สึกโหยหาอยากเห็นหน้าเธอเหมือนใจจะขาด แต่เขาจำต้องแข็งใจไว้ไม่ไปปรากฏตัวให้เธอเห็น บังคับตัวเองว่าไม่ให้โทรหาเธอ ทั้งที่ใจจริงอยากโทรหาเธอ อยากได้ยินเสียงเธอมากแค่ไหนก็ตาม แต่เขาต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ เขาอยากให้เธอลองอยู่กับตัวเองสักพัก เพราะช่วงสามเดือนที่ผ่านมาเขาอาจจะทำอะไรผลีผลามกับเธอจนเกินไป จนเธอปรับตัวและปรับใจไม่ทันกับการใช้ชีวิตในการเป็นสามีภรรยากันส่วนเมลนั้น หลังจากที่ปัถย์ย้ายออกไปจากคอนโดของเธอแล้ว เธอมีความรู้สึกใจหวิวๆแปลกๆ รู้สึกใจหายเมื่อกลับมาถึงคอนโดโดยไร้เงาของร่างสูง คิดถึงเขาเมื่อยามที่ต้องอยู่คนเดียว แต่เธอคิดว่ามันคงเป็นความเคยชิน ที่ตลอดในระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา เธอกับเขาอยู่ใกล้ชิดกันเกือบตลอดเวลา และคิดว่าพอเวลาผ่านไปมันคงจะชินไปเองกับการต้องอยู่แบบนี้"เป็นไง นั่งใจลอยคิดถึงคุณปัถย์อยู่เหรอ" เสียงของโรสเอ่ยถามเมลขึ้น เมื่อเข้ามาในห้องทำงานแล้วเห็นเมลนั่งใจลอยอยู่"ก็มีบ้าง" ตอบด้วยท่าทีเซ็งๆ ไม่กะปรี้กะเปร่าเหมือนก่อน
หนึ่งเดือนต่อมาสองเดือนแล้วที่ปัถย์มาอยู่กับเมล และความรักที่เขามีให้เธอนั้นก็เพิ่มขึ้นทุกวัน เขาหวังที่จะให้เธอรักเขาตอบ เพราะฉะนั้นเขาจึงทำทุกอย่าง เพื่อให้เธอประทับใจในตัวเขาแล้วก็รักเขา"เธออยากไปเที่ยวต่างประเทศไหม" คนตัวสูงที่กำลังสวมกอดเจ้าของร่างบอบบางอยู่บนเตียงนอนเอ่ยถามขึ้นด้วยความเอาอกเอาใจหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอด"เมลเคยได้ยินคุณพูดว่าคุณไม่ชอบไปเที่ยวต่างประเทศนี่คะ""ใช่ ฉันไม่ชอบไปเที่ยวต่างประเทศ แต่ถ้าเธออยากไป ฉันก็จะพาเธอไป""ทำไมคุณต้องฝืนใจทำในสิ่งที่คุณไม่ชอบด้วยล่ะคะ""เพราะฉันรักเธอไง แล้วถ้าสิ่งไหนที่เธอชอบหรือต้องการ ต่อให้ฉันต้องฝืนใจทำ ฉันก็ยอม""ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกค่ะคุณปัถย์ เดี๋ยวคุณจะไม่เป็นตัวของตัวเองนะคะ ถ้าต้องฝืนใจทำอะไรเพื่อเมล""ฉันจะฝืน แล้วฉันก็ยอมทำเพื่อเธอทุกอย่าง ไม่ว่าเธอต้องการจะให้ฉันทำอะไร เธอก็บอกฉันมาได้เลยนะ""ทำไมคุณถึงต้องทำขนาดนี้คะ""ฉันกลัวว่าเธอจะไม่รักฉัน""ถ้าเมลจะรักคุณ ต่อให้คุณไม่ทำอะไรเลย เมลก็จะรักคุณค่ะ คุณอย่าพยายามทำอะไรเพื่อเมลเลยนะคะ เพราะมันจะเหนื่อยเปล่าๆ""ฉันจะไม่ละความพยายาม ฉันจะทำแบบนี้ต่อไปจนกว่าเธอจะบอ
ร้านอาหารแห่งหนึ่งวันนี้ปัถย์พาเมลมาทานข้าวในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง แต่เมื่อเข้ามาภายในร้านก็เจอกับเพลงและผู้ชายคนหนึ่ง น่าจะเป็นรุ่นน้องของเธอนั่งกินข้าวกันอยู่ เมื่อปัถย์กับเมลเห็นเช่นนั้นก็เดินเลี่ยงไปหาโต๊ะที่ห่างออกไป โดยมือหนาจับมือเรียวของเมลที่ยืนอยู่ข้างๆแล้วพาเดินไปนั่งยังโต๊ะอาหาร แล้วจัดการสั่งอาหารมาทาน เมื่อทานเสร็จ เมลก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ"คุณปัถย์คะ เมลขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ""ไปเถอะ ฉันจะรอออกไปพร้อมกับเธอ""ค่ะ" ว่าแล้ว หญิงสาวก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปด้านเพลงเมื่อจัดการจ่ายค่าอาหารเรียบร้อยแล้ว เพลงก็เอ่ยเรียกแฟนหนุ่มรุ่นน้องที่นั่งอยู่ตรงข้าม"แดน" "อะไรเหรอพี่เพลง""แดนไปรอพี่ในรถก่อนนะ พี่จะไปทักทายเจ้านายเก่าสักหน่อย""เขานั่งอยู่ตรงไหนเหรอ""คนนั้นไง" เพลงบอกชายหนุ่มพลางหันไปทางที่ปัถย์นั่งอยู่"ได้ งั้นผมจะออกไปรอพี่ที่รถก่อนนะ" พูดจบ แฟนหนุ่มรุ่นน้องก็ออกไปจากร้านอาหาร แล้วไปสตาร์ทรถนั่งรอในรถซึ่งเพลงเป็นเจ้าของเมื่อแฟนหนุ่มออกไปจากร้านแล้ว เพลงก็ลุกออกจากเก้าอี้แล้วสาวเท้าไปยังโต๊ะที่เจ้าของใบหน้าหล่อนั่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยถาม"คุณมากับใครคะ
รถหรูของปัถย์ขับเคลื่อนเข้ามาในซอยทางเข้าบ้านในเวลาเกือบสองทุ่ม ในขณะนั้นเอง สายตาคมก็บังเอิญหันไปเห็นร่างบางคุ้นเคยเดินอยู่บนฟุตบาท โดยมีแสงไฟส่องทางสลัวๆไม่ได้สว่างนัก เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาจึงชะลอรถให้ช้าลงพร้อมกับส่องไฟสูงหวังให้คนตัวเล็กที่เดินอยู่ได้มองเห็นทางได้ชัดขึ้น"ทำไมถึงขับช้าลงล่ะคะปั
สามเดือนต่อมาผ่านมาแล้วสามเดือน ที่เมลมาอาศัยอยู่กับเขาในฐานะ...ลูกหนี้ของพ่อเขา เขาเคยบอกกับเธอแบบนั้น สามเดือนที่ผ่านมา อะไรๆก็เหมือนเดิม ตื่นเช้ามาเขาก็ออกไปทำงานพร้อมกับแฟนสาว ส่วนเธอก็นั่งรถประจำทางไปทำงานอย่างเช่นเคย เมลยังคงรับประทานอาหารในครัวเหมือนเดิม เขากับเธอไม่มีเรื่องหรือความจำเป็นที
"คุณปัถย์ไม่ได้เป็นสามีของเมลหรอกค่ะ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน เพราะเราสองคนไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน""แล้วเมื่อคืน...""คุณปัถย์กับเมลนอนคนละห้องกันค่ะพี่มะลิ""เมื่อคืนคุณปัถย์ไม่ได้นอนบ้านใช่ไหมคะ เพราะตั้งแต่เช้ามาพี่ก็ไม่เห็นคุณปัถย์เลย""คุณปัถย์เขาไปนอนคอนโดกับแฟนค่ะ""คุณเมลต้องเข้มแข็งเอาไว้
แนะนำตัวละครปัถย์ อายุ 32 ปีเจ้าของใบหน้าหล่อ สูง 185 เซนติเมตร เป็นเจ้าของบริษัทผลิตเครื่องชูกำลังรายใหญ่และขายดีอันดับหนึ่งของประเทศ รวมทั้งส่งออกไปขายต่างประเทศเมล อายุ 24 ปีเธออาศัยอยู่กับพ่อแค่สองคนตั้งแต่จำความได้ และไม่เคยรู้ว่าแม่เป็นใคร พ่อถูกฟ้องล้มละลายจนสิ้นเนื้อประดาตัว แม้แต่บ้านก






![Inbox ร้อนรัก [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
