3 ไม่สนใจ

"คุณปัถย์ไม่ได้เป็นสามีของเมลหรอกค่ะ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน เพราะเราสองคนไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน"

"แล้วเมื่อคืน..."

"คุณปัถย์กับเมลนอนคนละห้องกันค่ะพี่มะลิ"

"เมื่อคืนคุณปัถย์ไม่ได้นอนบ้านใช่ไหมคะ เพราะตั้งแต่เช้ามาพี่ก็ไม่เห็นคุณปัถย์เลย"

"คุณปัถย์เขาไปนอนคอนโดกับแฟนค่ะ"

"คุณเมลต้องเข้มแข็งเอาไว้นะคะ พี่จะคอยเป็นกำลังใจให้ค่ะ"

"เมลไม่เป็นไรค่ะพี่มะลิ เพราะเรื่องคุณปัถย์กับแฟน เมลก็ไม่ได้เก็บเอามาคิดอยู่แล้ว เขาก็อยู่ส่วนของเขา เมลก็อยู่ส่วนของเมล เมลไม่ได้อะไรกับเรื่องนี้เลยค่ะ เมลแค่อยู่ทำหน้าที่ของเมลเท่านั้นก็พอค่ะ"

"งั้นคุณเมลก็ทานข้าวเถอะค่ะ" ว่าแล้ว สาวใช้ผู้ใจดีจึงจัดการตักอาหารใส่จานให้หญิงสาว จากนั้นเมลก็นั่งทานไป แต่ในขณะเดียวกันนั้น ปัถย์ก็เดินเข้ามากับแฟนสาวก่อนจะเอ่ย

"พี่มะลิ เดี๋ยวยกกับข้าวไปวางบนโต๊ะให้ด้วยนะครับ สองที่นะครับพี่มะลิ" เรียวปากหนาบอกกับสาวใช้พลางเหลือบไปมองยังร่างบางที่กำลังนั่งก้มหน้าทานข้าวอยู่เงียบๆ

"ได้ค่ะคุณปัถย์"

"ผมขอด่วนเลยนะครับ เพราะเพลงหิวแล้ว"

"พี่จะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะคุณปัถย์" สิ้นเสียงสาวใช้รับคำ คนตัวสูงก็ออกไปจากห้องครัวพร้อมกับแฟนสาวที่เกาะแขนของเขาไม่ยอมปล่อย

"ดูจากท่าทางแล้ว แฟนของคุณปัถย์น่าจะชอบเอาอกเอาใจคุณปัถย์น่าดูนะคะ" เมลที่นั่งทานข้าวอยู่ เมื่อได้ยินมะลิเอ่ยขึ้นจึงละจากจานข้าวแล้วยิ้มให้กับแม่บ้านสาวอ่อนๆ ก่อนจะก้มลงไปทานข้าวต่อจนเสร็จ

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว เมลก็ออกจากครัวแล้วสาวเท้าขึ้นไปยังชั้นสอง โดยผ่านโต๊ะอาหารที่ชายหนุ่มกับแฟนสาวนั่งทานข้าวกันอยู่ ขณะนั้นเองสายตาคมของปัถย์ก็มองตามหญิงสาวที่เดินผ่านหน้าเขาไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมารับประทานอาหารต่อ

"เขาทำงานอยู่ที่ไหนเหรอคะปัถย์" เพลงเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเมลขึ้นไปยังชั้นสองแล้ว

"พ่อเคยบอกผมว่าเขาทำงานบริษัทน่ะ"

"ทำแผนกไหนเหรอคะ"

"เห็นพ่อบอกว่าทำแผนกบัญชี"

"บริษัทอะไรเหรอคะ"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาทำอยู่บริษัทไหน เพราะผมก็ไม่ได้อยากสนใจเรื่องของเขาอยู่แล้ว"

"คุณสนใจเฉพาะเพลงคนเดียวเท่านั้นใช่ไหมคะ"

"ใช่ ผมมีคุณอยู่แล้ว ผมไม่ไปสนใจคนอื่นหรอก..."

"...ทานข้าวต่อเถอะ แล้วจะได้รีบเข้าห้องไปอาบน้ำกัน"

"ค่ะ" จากนั้น ทั้งสองก็รับประทานกันต่อ เสร็จแล้วก็พากันไปเข้าห้องนอน

ด้านเมล

"เมลคิดถึงพ่อจังเลยค่ะ" เรียวปากบางพึมพำพลางมองรูปของพ่อที่เคยถ่ายด้วยกันตั้งแต่เธอยังเด็กจนถึงตอนโต

วันต่อมา

เมลที่จะออกไปทำงานลงมาถึงยังชั้นล่าง ก็เห็นว่าเขากับแฟนสาวนั่งทานข้าวกันอยู่ เมื่อเห็นเช่นนั้น ร่างบางก็เดินเลี่ยงเข้าไปในครัวเพื่อเข้าไปทานข้าว

"พี่มะลิคะ"

"อ้าวคุณเมล มานั่งเลยค่ะ กับข้าวของคุณเมลพี่เตรียมไว้ให้แล้ว" พูดจบ มะลิก็หยิบอาหารที่เตรียมไว้ให้กับหญิงสาวเอามาวางลงบนโต๊ะที่หญิงสาวนั่งอยู่

"ขอบคุณค่ะพี่มะลิ" ว่าแล้ว หญิงสาวก็จัดการทานข้าวอย่างเร่งรีบเพราะกลัวว่าจะไปทำงานสาย

"ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะคุณเมล เดี๋ยวข้าวติดคอนะคะ"

"เมลต้องรีบค่ะพี่มะลิ เมลกลัวไปทำงานสายค่ะ" พูดไปเรื่อยมือก็ตักข้าวเข้าปากไปด้วย

"คุณเมลขอติดรถไปกับคุณปัถย์ด้วยสิคะ จะได้ไม่ต้องไปทำงานสาย บริษัทที่คุณเมลทำงานอยู่ ถึงก่อนบริษัทของคุณปัถย์ไม่ใช่เหรอคะ"

"ค่ะ แต่เมลไม่อยากรบกวนเขาค่ะ เมลไปเองดีกว่า"

"ถ้าคุณเมลไม่กล้าบอกคุณปัถย์ งั้นให้พี่ไปบอกคุณปัถย์ให้เอาไหมคะ"

"อย่าค่ะพี่มะลิ เมลอยากไปเองค่ะ เมลไม่อยากไปกับเขา แล้วอีกอย่างแฟนเขาก็นั่งไปด้วย"

"ถ้าแฟนคุณปัถย์ไม่นั่งไปด้วย แสดงว่าคุณเมลก็นั่งรถไปกับคุณปัถย์ได้ใช่ไหมคะ"

"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ต่อให้แฟนเขาไม่นั่งไปด้วย เมลก็ไม่ไปกับเขาหรอกค่ะ"

"ทำไมล่ะคะคุณเมล"

"เมลไม่อยากเข้าไปวุ่นวายกับเขาค่ะ เมลอยากอยู่แบบนี้มากกว่า"

"ถ้าเกิดว่าคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายรู้เข้า คุณปัถย์คงโดนดุแน่ๆเลยค่ะ"

"พี่มะลิอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณลุงคุณป้านะคะ เมลขอร้อง ถ้าคุณลุงคุณป้ารู้เรื่องนี้ ท่านทั้งสองคงไม่สบายใจแน่ค่ะ"

"พี่ไม่บอกหรอกค่ะ"

"ขอบคุณค่ะพี่มะลิ" ว่าแล้ว หญิงสาวก็ทานข้าวต่อ เมื่อเธอนึกอะไรขึ้นได้ เธอจึงเอ่ยถามขึ้น

"กับข้าวยังเหลือไหมคะพี่มะลิ"

"คุณเมลถามทำไมเหรอคะ"

"เมลอยากจะเอาไปกินที่ทำงานตอนกลางวันค่ะ คือเมลไม่อยากออกไปซื้อกินข้างนอกค่ะ" ความเป็นจริงเธออยากประหยัดค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน เธออยากเก็บไว้ใช้จ่ายในยามจำเป็น และเธออยากเก็บไว้ตอนที่เธอออกจากบ้านหลังนี้ไปแล้ว เพื่อเป็นค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ดังนั้นเธอจะต้องรัดเข็มขัดตัวเอง เพราะเธอกลัวการที่ไม่มีอะไรเลย เหมือนกับที่พ่อกับเธอเคยเจอมาแล้ว บางวันไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท เพราะต้องนำเงินไปจ่ายดอกเบี้ยหมด สุดท้ายก็กลายเป็นบุคคลล้มละลาย แม้แต่บ้านที่เคยอาศัยอยู่ก็โดนยึด จนต้องออกไปอยู่ในห้องเช่าเล็กๆกันสองคนพ่อลูก เนื่องจากพ่อของเธอทำธุรกิจแล้วเจ๊งจนเป็นหนี้สินเกินตัว

"ได้ค่ะคุณเมล เดี๋ยวพี่จะเอาใส่กล่องให้นะคะ" รับคำเสร็จ มะลิก็จัดการเอาอาหารใส่กล่องแล้วนำมาวางไว้ตรงหน้าของหญิงสาว และไม่กี่นาที เมลก็ทานข้าวเสร็จ จากนั้นเธอก็ออกไปจากห้องครัว ซึ่งเป็นจังหวะที่ชายหนุ่มกับแฟนสาวเดินไปขึ้นรถพอดี ก่อนที่เธอจะเร่งสาวเท้าออกไปจนพ้นบริเวณบ้าน