ตอนที่5

กรวิชโทรหาฉัตรฑริกาแต่ไม่มีคนรับสายเดินลงบันไดมาข้างล่างพวกคนรับใช้พากันเดินเข้าบ้านมาพอดี พอเห็นหน้าเขาก็ทำหน้าตกใจ บางคนมือไม้อ่อนทำถุงอาหารที่อยู่ในมือหล่นตุ๊บ

" คะคุณกร คุณกลับมาแล้วเหรอคะ"

" เอ่อ คุณกรกลับมานานแล้วเหรอคะ"

" ก็นานพอที่จะรู้ว่าไม่มีใครสักคนอยู่ในบ้านนั่นแหละ"

" คือ คือว่าพวกฉันไปตลาดมากันค่ะ"

" ไปตลาด ต้องไปด้วยกันทั้ง5คนเลยเรอะ นี่ใจคอจะทิ้งบ้านไปไม่มีใครอยู่เฝ้าบ้านสักคนรึไง ถ้ามีขโมยเข้ามาก็คงยกเค้าไปหมดแล้ว"

" ไม่เป็นแบบนั้นหรอกค่ะ หมู่บ้านนี้ปลอดภัยไม่เคยมีประวัติว่ามีขโมยมาก่อน"

" ใช่ค่ะคุณกร"

เห็นสายตาดุดันที่กรวิชมองมาพวกคนรับใช้ก็ไม่กล้าพูดมากอีก ต่างพากันก้มหน้ารับผิดหลายวันที่ผ่านมาฉัตรฑริกาไม่อยู่ กรวิชก็ไม่อยู่ นายไม่อยู่พวกคนรับใช้อย่างพวกเธอก็เริงร่า ฉัตรฑริกาไม่รู้ไปไหน ก่อนไปบอกกับพวกเธอว่ากรวิชไปต่างประเทศอีกหลายวันกว่าจะกลับ ให้พวกเธออยู่กันแบบสบายๆอยากทำอะไรก็ทำ วันนี้พวกเธอจึงพากันไปตลาดซื้อของอร่อยมากินกัน ใครจะไปคิดว่ากรวิชจะกลับมาวันนี้แถมกลับมาตอนที่พวกเธอออกไปพร้อมกันอีก

" ฉัตรไปไหนได้บอกไหม"

" ไม่ได้บอกค่ะ"

" ออกไปตั้งแต่เช้าหรือพึ่งออกไป"

" คุณฉัตรไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้วค่ะไม่รู้ว่าไปไหน เธอไม่ได้บอก"

" ว่ายังไงนะ"

" คุณฉัตรออกจากบ้านตั้งแต่4วันก่อนที่คุณกรไม่กลับมานั่นแหละค่ะ เห็นว่าเอาพวกกระเป๋าแบรนด์เนมกับเครื่องประดับไปขายแล้วก็ไม่กลับมาเลยค่ะ"

กรวิชขมวดคิ้ว เอากระเป๋าเครื่องประดับไปขายอย่างนั้นเหรอ มิหน่าห้องถึงดูโล่งๆ เธอคงโละของเก่าเพื่อซื้อของใหม่มาแทนสินะ แต่เสื้อผ้าของเธอหล่ะที่หายไปหรือว่าเธอจะไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อน อืม คงใช่ 

" แล้วภาพแต่งงานของฉันหายไปไหน ทั้งภาพใหญ่ที่แขวนบนผนังแล้วก็ภาพเล็กที่วางอยู่หัวเตียงด้วย"

พวกคนรับใช้มองหน้ากันก่อนที่คนหนึ่งจะตอบ

" คุณฉัตรโยนทิ้งจนแตกกระจายแล้วค่ะแล้วก็เอาภาพมาฉีกจนขาด พวกฉันเก็บไปทิ้งถังขยะแล้ว"

กรวิชตกใจถามเสียงดัง

" ว่ายังไงนะ "

เขาส่ายหน้าไม่อยากจะเชื่อว่าฉัตรฑริกาจะทำลายภาพงานแต่ง เธอชอบภาพนั้นมากโดยเฉพาะใหญ่ที่แขวนบนผนัง เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะทำลาย แต่พอนึกถึงเหตุการณ์หลายวันก่อนที่บริษัทที่เธอเห็นเขาอุ้มอลิสาเขาก็ถอนหายใจ เธอคงโกรธเรื่องนี้เลยทำลายภาพ

"ช่างเถอะ เธอคงงอนฉันอยู่ถ้าทำลายข้าวของแล้วเธอรู้สึกดีขึ้นก็ช่างเธอ"

ไว้วันหลังเขาค่อยให้ทางสตูดิโอปริ้นต์ภาพออกมาใส่กรอบให้ใหม่

" คุณฉัตรกับคุณกรทะเลาะกันเหรอคะ มิหน่าหล่ะวันนั้นเธอกรีดร้องลั่นบ้านแล้วก็ทำลายข้าวของจนเละเทะเลย"

" อืมช่วงนี้ฉันยุ่งอยู่กับงานไม่มีเวลาให้เธอเธอเลยงอนหน่ะ"

" ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรลืมวันครบรอบแต่งงานนะคะ คุณฉัตรอุตส่าห์ลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง ยังอบเค้กด้วยตัวเองอีกเธอเปิดยูทูปดูแล้วทำตาม เธอตั้งใจมากเลยนะ"

" ใช่ค่ะยังตกแต่งสถานที่เองจัดดอกไม้ประดับไฟ ลูกโป่ง ทำเองทุกอย่างไม่ให้พวกเราช่วยเลย"

" คืนนั้นพวกเราได้ยินเสียงโครมครามพอออกมาดูก็เห็นคุณฉัตรอาละวาดทำลายข้าวของที่ตั้งใจจัดมาทั้งวัน ที่แท้เป็นเพราะคุณกรติดงานเลยมาไม่ทันฉลองนี่เอง"

ได้ฟังที่พวกคนรับใช้พูดกรวิชก็รู้สึกผิด วันนั้นเขาลืมจริงๆว่าเป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่3ของเขากับฉัตรฑริกา พอคุยงานกับลูกค้าเสร็จอลิสาบอกว่าเป็นวันเกิดเธอไม่ได้อยากได้ของขวัญอะไร แค่อยากให้เขาไปกินข้าวเย็นเป็นเพื่อนเธอ เขาเลยพาเธอไปกินที่ร้านอาหารสั่งเค้กมาให้เธอแล้วก็ให้คนจุดพลุดอกไม้ไฟสวยๆให้เธอดูร้อยกว่าดอกก็แค่นั้นเอง พอกลับมาถึงบ้านเห็นสภาพข้าวของเละเทะเขาถึงรู้ตัวว่าลืมวันครบรอบแต่งงาน ก็มันลืมไปแล้วให้ทำไง เขาก็บอกแล้วว่าจะชดเชยให้วันหลัง

" คุณฉัตรคงโกรธคุณกรมากเลยนะคะคราวนี้"

" เธอก็งี่เง่าเอาแต่ใจตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้วพวกเธอยังไม่ชินอีกเหรอ"

" แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งนะคะ"

" ไม่เหมือนยังไง เธอก็แค่อยากให้ฉันง้ออยากให้ฉันเอาใจ"

" แต่ คุณฉัตรเธอไปพร้อมกระเป๋าเดินทางนะคะ ฉันเห็นเธอเก็บเสื้อผ้าข้าวของไปหมดแล้วด้วย"

" เธอแค่เรียกร้องความสนใจหน่ะ อยากให้ฉันตามไปง้อ ทำเป็นหนีออกจากบ้าน แต่ที่จริงไปเที่ยว ป่านนี้คงไปลั้นลาอยู่ที่ไหนสักแห่ง"

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ในใจของเขากลับร้อนรุ่มกระสับกระส่าย

" แล้วคุณไม่ไปง้อเธอเหรอคะ นี่ก็หลายวันแล้วนะ"

" ใช่ค่ะคุณกร ปล่อยไว้นานไม่ดีนะคะ"

" หึ ฉันเหมือนคนว่างมากเหรอ ฉันไม่มีเวลาหรอก ในเมื่อไปเองได้ก็กลับมาเองได้ "

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเขารีบหยิบขึ้นมาดูแต่พอเห็นรายชื่อคนที่โทรมาก็ผิดหวัง

" มีอะไร"

" เอ้า ต้องมีอะไรถึงโทรหาได้เหรอวะ กูคิดถึงมึง อยากได้ยินเสียงมึงเลยโทรหา "

ปลายสายหัวเราะครืนเครงบ่งบอกว่าอยู่กันหลายคน

" กูไม่มีอารมณ์มาฟังมึงพูดไร้สาระแค่นี้แหละ"

" เฮ้ยๆเดี๋ยวๆอย่าพึ่งวาง กูมีเรื่องอยากบอกมึงเกี่ยวกับเมียมึง แต่ไม่รู้ว่ามึงอยากรู้รึเปล่า เอแต่จะว่าไปเวลาที่ฉัตรไปไหนทำอะไรมึงก็ไม่เคยสนใจอยู่แล้วนี่หว่า"

" มึงอยากบอกอะไรก็บอกมา"

"ก็ไม่มีอะไร๊ กูแค่เห็นเธอนั่งกินชาบูหัวเราะคิกคักกับไอ้หนุ่มหน้าใสสูงยาวขาวโปร่งยังกับพระเอกซีรีย์จีน"

" มึงส่งโลเคชั่นมาให้กูเดี๋ยวนี้เลย"

พริบตาเดียวกรวิชก็มายืนอยู่ที่ร้านชาบู เขากวาดสายตามองแป๊บเดียวก็เจอฉัตรฑริกานั่งอยู่มุมหลังสุดของร้าน เธอคีบเนื้อให้ชายคนที่นั่งตรงข้าม เขาไม่เห็นหน้าชายคนนั้นเพราะนั่งหันหลังอยู่

" เป็นไง ร้านนี้น้ำจิ้มอร่อยไหม"

" อร่อยมากครับ"

" นี่เป็นร้านประจำของฉันกับเพื่อนเลยนะนายกินเยอะๆ เอ้านี่"

ฉัตรฑริกาคีบเนื้อหมูให้ชานนท์ เธอนัดให้กัญญาพาเด็กฝึกงานที่ช่วยเธอส่งโรงพยาบาลวันนั้น มาที่ร้านชาบูเพื่อเลี้ยงขอบคุณ กัญญาก็มาด้วยแต่กินไปได้สักพักสามีโทรตามจึงขอตัวกลับก่อน เธอจึงอยู่กับเด็กฝึกงานที่ชื่อชานนท์สองคน กินไปคุยกันไปก็สนุกดี 

" คุณฉัตรกินไอติมไหมครับเดี๋ยวผมไปตักให้"

" อืมเอาสิ แต่ฉันไปกับนายด้วยดีกว่า ฉันเลือกรสแล้วนายเป็นคนตัก"

กำลังจะลุกจากโต๊ะก็เจอกรวิชยืนจ้องมองด้วยสีหน้าไม่พอใจอยู่