ตอนที่4

ฉัตรฑริกากลับถึงบ้านด้วยความอ่อนเพลียก็นอนหลับไป ตื่นมาอีกทีก็เย็นแล้ว เธอลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น แล้วเก็บเสื้อผ้าของใช้บางส่วนใส่กระเป๋า ที่เหลือก็ให้คนใช้เก็บใส่ถุงดำออกไปทิ้ง เธอหยิบโทรศัพท์มากำลังจะกดโทรหามานิตา แจ้งเตือนเฟสก็ขึ้นมา กดเข้าไปดูเป็นภาพที่อลิสาแท็กกรวิช ภาพมือสองคนกุมมือกัน เขียนโพสต์ว่า อังกฤษหนาวมาก แต่มือที่กุมอยู่ทำให้อบอุ่น 

เธอยิ้มขมขื่น ก่อนหน้าเขาส่งข้อความบอกว่ามีงานด่วนต้องไปต่างประเทศ นี่เหรอคืองานด่วนของเขา เธอกดโทรหามานิตา

" มิ้นท์ฉันมีของฝากแกขายหน่อย"

พอวางสายจากเพื่อนสนิทแจ้งเตือนเฟสก็เด้งขึ้นมาอีก เธอกดเข้าไปดูยังคงเป็นอลิสาที่แท็กกรวิช คราวนี้มีทั้งภาพและคลิปภาพที่อลิสากับกรวิชช่วยกันปั้นตุ๊กตาหิมะ คลิปที่อลิสาเล่นสกีหิมะโดยมีกรวิชคอยประคับประคองอยู่ใกล้ๆ พออลิสาทำท่าจะล้มกรวิชก็รีบเข้าไปกอด ทั้งสองยิ้มแย้มหัวเราะอย่างมีความสุข เธอแค่นหัวเราะทั้งน้ำตานึกถึงก่อนหน้า เธอเคยขอให้เขาพาเธอไปเล่นสกีหิมะหลายครั้งแต่เขาก็ปฏิเสธบอกว่าไม่ว่าง เธอบอกอยากเล่นหิมะกับเขาอยากให้เขาปั้นตุ๊กตาหิมะด้วยกัน เขาก็บอกว่าไร้สาระ เขาไม่ทำอะไรเด็กๆแบบนั้นหรอก แล้วตอนนี้ที่เขากำลังทำอยู่หล่ะคืออะไร สำหรับเธอเขาไม่ว่างไร้สาระ แต่กับอลิสาเขาว่างเสมอเต็มใจและดูจะมีความสุขมากด้วย นี่สินะคนที่รักกับไม่รักมันต่างกันแบบนี้นี่เอง แต่งงานมาสามปีเธอกับเขายังไม่เคยไปฮันนีมูนกัน ไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันสองต่อสอง ทุกครั้งที่เธอชวนเขาจะพูดคำคลาสสิคเสมอ ผมไม่ว่าง 

เธอเดินไปหยุดอยู่ตรงรูปแต่งงานใบใหญ่ใส่กรอบสีทองที่ติดอยู่บนผนัง ก่อนจะลากเก้าอี้มาขึ้นเหยียบปลดภาพลงมาแล้วทุ่มลงพื้น เพล้ง กรอบรูปแตกกระจาย คนใช้ที่พึ่งลากถุงดำออกไปนอกห้องตกใจพากันวิ่งเข้ามาดู

" คุณฉัตร "

" คุณฉัตรไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ"

คนใช้เข้าไปหาฉัตรฑริกาที่ก้มลงเก็บภาพแต่งงานขึ้นมา

" กรอบรูปแขวนอยู่ดีๆทำไมถึงตกลงมาได้เดี๋ยวฉันจะให้คนเอาไป"

แคว่ก สาวใช้พูดไม่ทันจบก็อ้าปากตกตะลึงเมื่อฉัตรฑริกาฉีกภาพแต่งงานดัง แคว้กแคว้ก จนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย 

" ฮ่าฮ่าฮ่า "

เห็นฉัตรฑริกาหัวเราะราวคนเสียสติคนรับใช้พากันสะกิดกันชวนออกไป 

หลังจากเอากระเป๋าแบรนด์เนมและเครื่องประดับไปฝากขายที่ร้านของมานิตา เธอก็โทรให้ทนายจัดการเรื่องหย่า ก่อนจะขับรถไปโรงพยาบาลตามเวลานัดเพื่อทำแท้ง 

" แหวนวงนี้สวยมากเลยนะ เเกดูสิแหวนเพชรรูปหัวใจเหมือนแหวนแต่งงานเลยอ่ะแต่คงไม่ใช่หรอก ใครจะเอาแหวนแต่งงานมาขายกัน"

" ทำไมจะไม่มีหล่ะ ก็คนที่หมดรักแล้วไง คนที่เลิกกับแฟนหรือหย่ากันแล้วจะเก็บไว้ทำไมหล่ะแหวนแต่งงานหน่ะ ก็ขายสิ"

ได้ยินพนักงานคุยกันมานิตาก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดี

" ขอฉันดูแหวนที่พวกเธอพูดกันหน่อย"

" อุ้ยคุณมิ้นท์ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ นี่ค่ะแหวน"

มานิตารับแหวนมาดู เธอจำได้ว่าแหวนวงนี้เป็นแหวนแต่งงานของฉัตรฑริกา เธอจะจำไม่ได้ได้ยังไงในเมื่อฉัตรฑริกาเป็นคนออกแบบเอง ตอนที่ออกแบบเธอก็อยู่ด้วย

" คนที่เอาแหวนวงนี้มาเป็นผู้หญิงหน้าตาสวยๆมีขี้แมงวันเล็กๆตรงจมูก สูงประมาณนี้นมใหญ่ๆผมสีน้ำตาลยาวถึงเอวใช่ไหม"

" ใช่ค่ะ นอกจากแหวนวงนี้แล้วยังมีเครื่องประดับกับกระเป๋าพวกนี้อีก เธอบอกว่ามาฝากขาย ได้คุยกับคุณแล้ว"

" อืมเพื่อนฉันเอง"

มานิตากดโทรหาฉัตรฑริกาแต่ไม่มีคนรับสาย

กรวิชมาถึงอังกฤษก็พาอลิสาไปเล่นหิมะอย่างที่เธอขอ พรุ่งนี้เช้าเขามีนัดคุยงานกับสตีฟนักลงทุนที่มีชื่อ เขาตั้งใจว่าคุยงานเสร็จจะกลับเลย วันนี้มีเวลาจึงพาอลิสาเที่ยวเล่น อลิสาจูงมือเขาพาไปนั่งกระเช้าชมวิว เธอดูตื่นตาตื่นใจมาก เห็นเธอยิ้มมีความสุขเขาก็อดยิ้มตามไม่ได้

ฉัตรฑริกานอนอยู่บนเตียง พยาบาลถือเครื่องไม้เครื่องมือเข้ามา

" พร้อมไหมคะ อยากเปลี่ยนใจไหม"

" ไม่เปลี่ยนใจค่ะ ทำเลย"

เธอหลับตาลง ในเมื่อตัดสินใจจะหย่าก็ไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีก แม่ขอโทษนะ หนูมาผิดที่ผิดเวลา กลับไปโลกเดิมของหนูก่อนนะ กรวิช ในเวลาที่คุณกำลังสนุกสนานกับชู้รัก เป็นเวลาเดียวกันกับที่ลูกของคุณกำลังจากไป ลูกของคุณที่คุณเฝ้ารอมานานถึงสามปี ทั้งกินยาหาหมอทำทุกวิธีเพื่อให้ได้เขามา ตอนนี้เขากำลังจากคุณไปแล้ว

กรวิชรู้สึกใจหายแปลกๆรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจเกิดความกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูกภาพที่ฉัตรฑริกาผลักเขาออกด้วยท่าทีรังเกียจ ภาพที่เธอหัวแตกเลือดไหลมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อผุดขึ้นมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหิมะที่โปรยปรายลงมา หรือเพราะใจของเขากำลังฟุ้งซ่าน ถึงทำให้เขาหนาวสะท้านจนสั่นไปทั้งตัว 

มานิตากับอรวีนั่งอยู่ข้างเตียงมองดูฉัตรฑริกาที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียง ก่อนหน้าพยาบาลโทรมาบอกว่าฉัตรฑริกาตกเลือดมากอยู่ที่โรงพยาบาล จึงโทรบอกญาติ คนที่ฉัตรฑริกาให้โทรหาก็คือมานิตา พอมานิตารู้เรื่องก็โทรหาอรวีแล้วรีบพากันมาที่นี่

4วันผ่านไปกรวิชก็กลับมาที่บ้าน ที่จริงเขาตั้งใจจะกลับหลังคุยงานเสร็จ แต่อลิสาเกิดป่วยเพราะผิดอากาศจึงเป็นไข้หวัด ต้องแอดมิทโรงพยาบาล เขาจึงต้องเลื่อนเวลากลับออกไป พอเธอหายเขาก็รีบกลับไทยทันทีส่งเธอที่คอนโดเสร็จก็รีบบึ่งรถมาบ้านเลย 

ก้าวขาเข้าไปในบ้านทุกอย่างก็เงียบจนผิดปกติ คนรับใช้ตั้งหลายคนหายไปไหนกันหมด เขาไปที่ห้องนอนคิดว่าฉัตรฑริกาจะอยู่ในนี้แต่ก็ไม่มี หรือว่าเธอจะออกไปเที่ยวเล่น เธอคงไปเดินช็อปปิ้งอยู่ที่ห้างไหนสักแห่ง เขากำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำก็หยุดชะงักรู้สึกแปลกๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นดูก็พบว่าภาพแต่งงานที่แขวนอยู่หายไป มองดูรอบๆตัวก็โล่งแปลกๆ ภาพคู่ของเขากับฉัตรฑริกาที่วางอยู่หัวเตียงก็หายไป ของขวัญที่เขาเคยให้เธอตุ๊กตาหมีที่วางเรียงรายก็ไม่มีสักตัว เขาใจหายวาบรีบไปเปิดตู้เสื้อผ้า ไม่มีเสื้อผ้าของใช้ของเธอหายไปหมด เหลือเพียงแค่เสื้อผ้าของใช้ของเขา