ตอนที่ 16 กลยุทธ์เพิ่มยอดขาย

จางซิ่วอิงออกจากห้องครัวมาพร้อมกับข้าวสองอย่าง ข้าวขาวที่หุงเผื่อไว้ตั้งแต่เช้าถูกอุ่นให้ร้อน และยังมีไข่ต้มอีกสามฟองที่ถูกปลอกเปลือกจนเกลี้ยง อาหารทั้งหมดถูกจัดวางบนโต๊ะทานข้าวเก่า ๆ พร้อมทาน

หญิงสาวจึงเข้าไปรับสามีออกมาทานมื้อเที่ยงด้วยกัน หยางซีห่าวเห็นอาหารตรงหน้าก็ครุ่นคิดบางสิ่งขึ้นมาได้

นี่เป็นมื้อที่สามแล้วที่เขาเห็นว่าอาหารของภรรยายังคงมีจานเนื้อ ทั้งที่ชาวบ้านชนบททั่วไปอย่าว่าแต่ทานเนื้อเดือนละครั้งเลย แทบจะทุกบ้านจะทานเนื้อเพียงแค่โอกาสหรือวันสำคัญเท่านั้น เดาว่าภรรยาคงชอบทานเนื้อมากทีเดียว เช่นนั้นเขาควรต้องรีบรักษาตัวเองให้หาย จะได้หาเงินให้มากหน่อยไว้ซื้อเนื้อให้ภรรยาทานทุกมื้อ

“ทานสิคะ! คุณต้องบำรุงให้มากหน่อย แผลจะได้หายเร็ว ๆ”ใบหน้าเรียวคลี่ยิ้มหวานขณะตักไข่ต้มสองฟองวางลงในจานข้าวของคนเป็นสามี โดยที่ไม่ได้รู้ความคิดของสามีในตอนนี้แม้แต่น้อย

“ทำไมถึง…”

“ฉันตัวแค่นี้เอง ทานไข่ต้มทีเดียวสองฟองไม่ไหวหรอกค่ะ”หญิงสาวยิ้มหวาน ใช้ช้อนตักอาหารคำแรกเข้าปากอย่างหิวโหย

ภรรยาที่พยายามทำอาหารอย่างดีเพื่อบำรุงสามีที่บาดเจ็บ ส่วนสามีก็คิดว่าภรรยาชอบทานเนื้อมาก จึงตั้งใจว่าต้องหาเงินให้เยอะขึ้นเพื่อให้ภรรยาได้ทานเนื้อทุกวัน…ช่างเป็นสามีภรรยาที่ห่วงใยกันดีแท้

มื้ออาหารจบลงอย่างรวดเร็ว จานอาหารที่วางเรียงรายบนโต๊ะเหลือเพียงจานเปล่าที่ไม่มีแม้แต่เศษผักติดขอบจานด้วยซ้ำ จางซิ่วอิงให้สามีทานยาหลังอาหาร ส่วนตนเองเก็บจานเปล่าที่ทานจนเกลี้ยงไปล้างทำความสะอาด ก่อนจะกลับมาพาสามีเข้าไปพักในห้องนอน และเริ่มทำแผลที่มุมปากให้เขา

“เดี๋ยวฉันต้องตามไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจนะคะ แล้วจะรีบกลับ”เสียงใสบอกกับสามี โดยมือคู่เรียวก็เก็บของที่ถูกรื้อค้นเข้าที่ไปพลาง

“ครับ คุณระวังตัวด้วย”หยางซีห่าวตอบรับ แววตาที่มองภรรยานั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เขาอยากปกป้องเธอให้ได้มากกว่านี้

“รับทราบค่ะ จะรีบกลับมานะคะ”จางซิ่วอิงยิ้มกว้างส่งสายตาหวานเชื่อมพลางขยิบตาส่งให้กับสามีรูปหล่อ พอเห็นใบหน้าแดงก่ำของสามีก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เธอตั้งใจจะเตรียมของติดไม้ติดมือไปด้วยจึงกลับเข้ามิติเข้าไปเลือกของครู่หนึ่ง ก่อนออกจากบ้าน

เมื่อมาถึงสถานีตำรวจยังไม่ทันจะก้าวเท้าข้ามประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายที่คุ้นเคย หญิงสาวกรอกตามองด้านบนอย่างเบื่อหน่าย เดินตรงไปหาผู้นำหมู่บ้าน ซึ่งกำลังคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งอยู่พอดี

“นางหนูซิ่วอิงมาพอดี นี่ตงเหอ สหายลุงเอง”โจวเหวินกวักมือเรียกหลานสะไภ้ จากนั้นจึงแนะนำสหายที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่สมัยยังเด็กให้ฟัง

“สวัสดีค่ะ ฉันจางซิ่วอิงนะคะ”หญิงสาวใบหน้าอ่อนเยาว์ก้มศีรษะเล็กน้อยให้กับชายวัยกลางคนในชุดตำรวจ

หลังจากแนะนำตัวกันพอหอมปากหอมคอ จางซิ่วอิงถูกเชิญไปให้ปากคำเพิ่มเติม หลังจากนั้นก็ออกมาจากห้องด้วยสีหน้าราบเรียบ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มสาแก่ใจกับสิ่งที่ได้รู้

เมื่อครู่เธอแอบถามคุณลุงตงเหอมาแล้ว เห็นทีสองย่าหลานอาจจะต้องถูกส่งไปใช้แรงงานในถิ่นทุรกันดานราวสองปี หรือมากกว่านั้น อย่างไรก็คงต้องรอการตัดสินโทษอีกครั้งในชั้นศาลอีกครั้ง

ในยุคนี้การถูกส่งไปใช้แรงงานนั้นทรมานกว่าโทษประหารเสียอีก อีกไม่กี่เดือนก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ไม่นานหิมะก็จะตกลงมา แค่คิดว่าต้องทำงานหนักท่ามกลางหิมะ ไม่แน่ว่าสองย่าหลานอาจจะไม่มีชีวิตรอดจากฤดูหนาวนี้ก็ได้

หญิงสาวไม่ได้มีสิ่งใดที่อยากจะฝากฝังกับคุณย่าและญาติผู้พี่ของสามี จึงเดินออกมายังโถงด้านหน้าอาคาร จางซิ่วอิงเห็นผู้นำหมู่บ้านกำลังคุยอยู่กับสหายที่มุมหนึ่งของห้องโถงจึงเดินเข้าไปหา มือเรียวทำทีล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้าสีครีม หยิบเนื้อหมูแปรรูปอย่างละสองแพ็ค บุหรี่อย่างดีหนึ่งคอตตอนและบรั่นดีที่แกะฉลากออกแล้วสองขวดส่งให้เจ้าหน้าที่ตำรวจวัยกลางคน

“ขอบคุณที่อำนวยความสะดวกให้เป็นอย่างดีนะคะ”เสียงใสกล่าวอย่างนอบน้อมใบหน้าเรียวมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอด

“โอ้! เป็นหน้าที่ของลุงอยู่แล้ว แม่หนูจางอย่าได้เกรงใจ”ตงเหอยื่นมือไปรับไว้ในทันที ในยุคขาดแคลนอาหารเช่นตอนนี้จะมีอะไรดีไปกว่าการได้สิ่งเหล่านี้มาไว้ในครอบครอง นอกจากนี้ยังมีเหล้าและบุหรี่ที่ดูก็รู้ว่าเป็นของดีมีราคา แม่หนูคนนี้ช่างเข้าหาผู้ใหญ่เก่งเสียจริง ตงเหอคิดเพียงในใจ

ส่วนชายวัยกลางคนก็มองสิ่งที่หลานสะไภ้หยิบยื่นให้กับสหายอย่างนึกอิจฉาแต่ก็ไม่คิดอยากได้สิ่งที่ไม่ใช่ของตน พลันระบายยิ้มยินดีออกมา ของดีมีราคาเช่นนี้เขาไม่รู้ว่าชาตินี้จะหามาได้หรือเปล่า? หลานสะไภ้ช่างเป็นคนมีสามารถและรู้จักเข้าหาคนมากทีเดียว

“เนื้อแปรรูปพวกนี้ หนูร่วมทำธุรกิจกับร้านค้าตระกูลเฉิง หากคุณลุงตงเหอทานแล้วชอบก็ฝากแนะนำต่อด้วยนะคะ”คุณลุงตงเหอวันหนึ่งพบเจอคนมากมายเธอจึงเลือกพูดออกไปตามตรงด้วยใบหน้าใสซื่อ อีกนัยหนึ่งก็อยากจะบอกผู้นำหมู่บ้านอีกด้วยว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ในตอนนี้ เพราะหากวันหนึ่งเธอควักเงินใช้จ่ายมือเติบขึ้นมา เขาจะได้เป็นพยานให้ว่าเธอหามาอย่างสุจริต

“ได้เลย ลุงจะบอกสหายให้ลองหามาทานดู”ตงเหอตอบรับอย่างใจกว้าง แต่ครั้นจะแบ่งให้คนอื่นชิมคงต้องบอกเลยว่าไม่มีทาง ของดีเช่นนี้ใครเขาแบ่งปันกันซี้ซั้วล่ะ

“อย่างนั้นหนูลาก่อนค่ะ ขอบคุณนะคะ”จางซิ่วอิงกล่าวลา

“ฉันไปก่อนล่ะ ไว้เจอกัน”โจวเหวินตบไหล่สหายสองครั้ง พลางเหลือบมองขวดเหล้าราคาแพงในมือสหาย ตงเหอที่เห็นสายตาสหายก็เข้าใจได้ในทันที เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะชวนให้สหายมาดื่มที่บ้านวันพรุ่งนี้

จางซิ่วอิงไม่ได้สนใจสิ่งที่ผู้นำหมู่บ้านคุยกับสหายแต่อย่างใด เธอเดินออกมาไม่กี่สิบเมตรก็เจอเกวียนกลับหมู่บ้านพอดี ร่างบอบบางขึ้นเกวียนโดยไม่ต้องมีคนช่วยเหลือ โดยมีผู้นำหมู่บ้านนั้นก็ขึ้นตามมาด้วย และทันทีที่เกวียนมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน จางซิ่วอิงจึงแวะที่บ้านของเขาก่อน

“ลุงโจว พี่ชายโจว ขอบคุณนะคะที่เป็นธุระให้ฉันวันนี้”จางซิ่วอิงหยิบของในกระเป๋าส่งให้ผู้นำหมู่บ้าน ที่ตอนนี้มีลูกชายยืนอยู่เคียงข้าง

สองพ่อลูกมองสิ่งที่ถูกหยิบยื่นมาตรงหน้าด้วยแววตาวาววับ โจวเหวินไม่คิดว่าตนจะได้รับสิ่งเหล่านี้อย่างเช่นสหาย เพราะตนเองเป็นเพียงผู้นำหมู่บ้านตัวเล็ก ๆ ไม่ได้มียศยิ่งใหญ่อะไรสักนิด แต่หลานสะไภ้กลับเลือกที่จะให้ผู้นำหมู่บ้านแก่ ๆ อย่างเขา แถมยังให้เหล้าขวดหรูหราดูมีราคาถึงสามขวด

โจวเหวินยื่นมือเหี่ยวสั่นเทาไปรับของตรงหน้าด้วยความรู้สึกซาบซึ้งกับการกระทำใจกว้างของเด็กสาวไม่น้อย

 “ขอบใจ แต่ของพวกนี้มันมากเกินไปหน่อยหรือไม่หลานสะไภ้”ไม่ใช่ว่าเหล้าสีขวดเดียวก็ราคาหลายหยวนแล้วหรือ ชายวัยกลางคนประเมินราคาในใจ

ได้ยินดังนั้นร่างบางจึงแสร้งทำสีหน้าเศร้าสลด แล้วตอบกลับไปอย่างเกรงอกเกรงใจ “ไม่มากไปหรอกค่ะ ลุงโจวรับไว้เถอะนะคะ ไม่อย่างนั้นครั้งหน้าฉันคงละอายใจมากหากจะขอให้ลุงช่วยอะไรอีก”

“ได้ ลุงจะรับไว้ ขอบใจมาก…ขอบใจ”โจวเหวินยื่นของให้ลูกชายนำไปเก็บ ในความคิดของเขาหลานสะไภ้คนนี้เปลี่ยนไปมากทีเดียว แม้จะพบเจอกันไม่กี่ครั้ง แต่แรกที่จางซิ่วอิงแต่งให้ลูกชายของสหายรักหล่อนไม่ได้เป็นเช่นนี้

ในตอนนั้นแปดหมู่บ้านในแถบชนบทแห่งนี้มีใครบ้างไม่รู้จักหญิงสาวขี้โรคของบ้านจาง ใบหน้าเล็กตอบดูอมโรค ผิวเหลืองซีด แววตาที่ขลาดเขลาไม่กล้าสู้หน้าผู้คน แต่หล่อนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา แม้จะไม่ได้อ้วนท้วนสมบูรณ์ แต่ก็ดูดีกว่าแต่ก่อนมาก ทั้งแววตานั้นยังแฝงไปด้วยความฉลาดเฉลียวและยังมั่นใจ แล้วท่าทางสง่าผ่าเผยดูเก่งกาจเกินหญิงสาวชนบทนี่คือสิ่งใดกัน

เห็นเช่นนี้ก็นึกยินดีกับหยางซีห่าวที่ได้ภรรยาดีเช่นนี้ ในอดีตจะเป็นอย่างไรก็ไม่เห็นต้องสนใจแม้แต่น้อย

“หากวันหน้ามีใครมารังแกอีก น้องสะไภ้มาบอกพี่กับพ่อได้ทุกเมื่อ”โจวเหยียนทุบลงบนอกหนาของตนเองพร้อมออกปากปกป้องน้องสะไภ้เต็มที่

จางซิ่วอิงยิ้มรับ ก่อนจะขอตัวกลับบ้าน “ดีจริง ขอบคุณนะคะ ฉันไปล่ะ”

นี่ก็จวนจะได้เวลาอาหารเย็นแล้ว ฝีเท้าเล็กจึงเร่งเดินไปยังบ้านเก่าหลังเล็กที่อยู่บนเนินเขาท้ายหมู่บ้านทันที

“สามีขา ภรรยากลับมาแล้ว”