Novels by หลี่จินผิง

กู้เหม่ยอิงตั้งใจตื่นเช้ากว่าทุกวัน แต่ก็ยังนับว่าสายกว่าสามีอยู่ดี ในตอนที่เธอกำลังลุกขึ้นจากเตียงนอนก็เห็นว่าเขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว“ผมไปปลุกลูกเอง คุณไม่ต้องรีบ”ชายหนุ่มบอกกับภรรยาก่อนจะออกจากห้องไปในทันที วันนี้มีธุระสำคัญที่ต้องตื่นเช้ากว่าทุกวัน อีกอย่างนี่ยังไม่ใช่เวลาตื่นปกติของลูกสาว เช่นนั้นแล้วเขาจึงอาสาไปปลุกลี่ลี่เพื่อให้ภรรยาได้มีเวลาแต่งตัวนานขึ้นอีกหน่อยร่างสูงใหญ่เดินออกจากห้องนอนไปโดยไม่ได้รับรู้ถึงสายตาที่ภรรยามองเขาหลังจากที่ได้ฟังประโยคนั้น การเสียสละเพียงเล็กน้อยของสามีทำให้เช้าวันนี้ของกู้เหม่ยอิงเป็นไปอย่างมีความสุขหลังจากพับเก็บผ้าห่มเรียบร้อย กู้เหม่ยอิงเข้าห้องน้ำไปด้วยความรู้สึกที่คิดว่าการแต่งงานกับพ่อหม้ายอย่างผู้พันเสิ่นเฟยหลงถือเป็นเรื่องที่เธอคิดถูกแล้วแม้อายุของเธอและผู้พันเสิ่นจะต่างกันมากไปหน่อย แต่สำหรับวิญญาณของ ‘ไป๋เหม่ยอิง’ ที่อายุ 27 ปีเต็มก็ไม่ถือว่าห่างจากเขามากนักในยุคนี้ผู้ชายที่อายุเข้าเลขสามถือว่าค่อนข้างแก่ไปหน่อย หญิงสาวในยุคนี้อายุเพียงสิบห้าก็เริ่มแต่งงานมีครอบครัว

หญิงสาวแปลกใจเล็กน้อย ทว่ามือเรียวหยิบกล่องที่สามีให้ขึ้นมาเปิด ซึ่งในกล่องมีกำไลหยกสีเขียวเข้มหนึ่งวง เมื่อสัมผัสก็รู้สึกได้ถึงความเย็นของหยกเธอไม่มีความรู้เรื่องหยกมากนัก แต่ก็เข้าใจว่าหยกสีเข้มเช่นนี้น่าจะมีราคาแพงพอสมควร ทว่าเมื่อสังเกตให้ดีกำไลหยกของเธอกับลี่ลี่เหมือนกันมาก ราวกับทำมาจากหยกก้อนเดียวกันอย่างไรอย่างนั้น แต่อาจจะต่างกันตรงที่กำไลของลี่ลี่วงเล็กกว่าของเธอ คงจะถูกออกแบบตามขนาดข้อมือของเธอและลี่ลี่ในทีแรกกู้เหม่ยอิงคิดว่าจะเปิดออกดูแล้วเก็บใส่กล่องไว้เช่นเดิม ทว่าเมื่อเห็นสายตาที่มองมาของสามีก็พอเดาได้ว่าเขาอยากให้เธอใส่อย่างแน่นอนใบหน้างามผุดรอยยิ้มจางก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อย แล้วสวมกำไลหยกที่สามีมอบให้ลงบนข้อมือข้างซ้าย ซึ่งนับว่าเขาตั้งใจทำมาให้เธอเพราะขนาดค่อนข้างพอดี พลันเมื่อหันไปใส่กำไลให้กับลูกสาวก็พบว่าพอดีเช่นเดียวกันนั่นยิงทำให้เธอแปลกใจว่าเขาเอาเวลาตอนไหนมากะเกณฑ์ขนาดข้อมือของเธอกับลูกสาวกัน“กำไลคู่เหรอคะ?”เด็กหญิงถามพ่อขณะที่มือกำลังลูบจับกำไลที่ข้อมือของคุณแม่ที่สีเดียวกันกับของเธอไม่มีผิดเพี้ยนเส

เสิ่นเฟยหลงราวกับรับรู้ความรู้สึกของภรรยาได้จากน้ำเสียงไม่มั่นคงที่เอื้อนเอ่ยออกมา มือหนาวางกระดาษในมือลง เดินมาหยุดตรงหน้าของก็เหม่ยอิงอีกครั้งเพื่ออธิบายคามคิดของตนเองให้เธอเข้าใจมากกว่านี้“ผมต้องขอบคุณในสิ่งที่คุณทำให้เราพ่อลูกมากกว่า กู้เหม่ยอิง…ผมขอบคุณที่ดูแลบ้านและทุกคนแทนผม”น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนไม่ต่างจากตอนที่ใช้พูดคุยกับลูกสาว นัยน์ตาคมจดจ้องใบหน้างามของภรรยา ราวกับย้ำชัดว่าเขารู้สึกอย่างที่พูดจริง ๆร่างบางได้ยินเช่นนั้นก็คล้ายกับมีความกล้าเพิ่มมากขึ้น ในเมื่อเขาไม่ได้ห้ามเธอสอนหนังสือให้กับลูกสาว อย่างนั้นเรื่องโรงเรียนของลี่ลี่ก็คงพอจะมีความหวังอยู่บ้าง“แล้วเรื่องโรงเรียนของลี่ลี่ล่ะคะ คุณคิดว่าอย่างไรถ้าฉันจะพาลี่ลี่ไปสมัครเรียนที่โรงเรียนใกล้บ้าน ?”กู้เหม่ยอิงกล่าวขออนุญาตในเรื่องที่เคยเกริ่นไว้เมื่อเย็นทันที นัยน์ตาคู่สวยทอประกายอย่างคนมีความหวัง พลันจ้องมองกลับไปที่สามีอย่างรอคอย หัวใจดวงน้อยนั้นลุ้นระทึกเพราะเกรงว่าชายหนุ่มอาจจะไม่ตกลง“ผมจะพาไปเอง เราจะพาลูกไปสมัครเรียนด้วยกัน”ใบหน้าที่

อาหารมื้อเย็นบ้านเสิ่นจบลงช้ากว่าทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้นรสชาติอาหารคาวหวานบนโต๊ะก็ทำให้ทุกคนรู้สึกเพลิดเพลินและมีความสุขมากกว่าทุกวันโดยเฉพาะคุณหนูเสิ่นเลี่ยงลี่ ที่กำลังนำองุ่นลูกใหญ่หวานสดชื่นเข้าปากเป็นคำสุดท้าย หลังจากทานขนมหวานที่คุณแม่เตรียมไว้ให้จนหมดจาน“อร่อยมากเลยหรือ?”แก้มกลมป่องที่ขยับไปมาไม่หยุดทำให้เสิ่นเฟยหลงต้องถามลูกสาว ขณะใช้ผ้านุ่มเช็ดมุมปากที่กำลังขยับไปมาอย่างเพลิดเพลินคุณหนูเสิ่นได้ยินคำถามนั้นก็รีบเคี้ยวและกลืนองุ่นลงคออย่างรวดเร็ว ปากเล็ก ๆ ไม่พลาดโอกาสสำคัญ อย่างเช่นการโอ้อวดอาหารของคุณแม่ที่รัก“มากที่สุดค่ะ คุณแม่ทำอะไรก็อร่อย ใช่ไหมคะพี่ถิงถิง?”ไม่เพียงแค่ชื่นชมธรรมดา ทว่ายังหันไปขอกำลังเสริมจากพี่เลี้ยงที่ยืนอยู่ด้านหลังอีกด้วย“ใช่ค่ะคุณหนู”ถิงถิงก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้ลิ้มรสมือคุณนายเช่นเดียวกัน และอดยอมรับไม่ได้เลยว่าคุณนายของหล่อนนั้นรสมือดีเยี่ยม อาหารทุกจานเมื่อได้ทำออกมาล้วนหน้าตาน่าทาน แถมรสชาติยังอร่อยจนแทบกลืนลิ้นอีกด้วยความเห็นของคนในบ้านล้วนไปในทิศทางเดียวกัน ไม่เว้

ระหว่างที่สามีหลับกู้เหม่ยอิงไม่ได้ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างสูญเปล่า หญิงสาวยังคงทำแบบคัดอักษรให้กับลูกสาวอย่างที่ตั้งใจไว้ตอนแรก ทุกขั้นตอนล้วนเกิดขึ้นอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวนคนบนเตียงเธอสังเกตเห็นใต้ตาดำคล้ำของเขา ทั้งใบหน้ายังดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าอดหลับอดนอนมานานแค่ไหนแล้ว เมื่อกลับบ้านก็ควรพักผ่อนให้มากหน่อยใกล้เวลาอาหารเย็นเธอเห็นว่าเขายังคงนอนหลับสบายจึงไม่ได้รีบปลุกแต่อย่างใด สองเท้าเล็กก้าวออกจากห้องนอนพร้อมกับปิดประตูให้เบาที่สุดยังไม่ทันเดินลงบันไดก็เห็นลูกหมูน้อยยืนทำหน้ากระวนกระวายใจอยู่ไม่ไกลจากหน้าห้องนัก คาดว่าลี่ลี่คงรู้แล้วว่าพ่อของเขาพึ่งกลับมา“คุณพ่อกลับมาแล้วเหรอคะ?”เพราะนอนกลางวันเธอจึงไม่ได้เจอหน้าผู้เป็นพ่อทันทีที่กลับมา มีเพียงพี่เลี้ยงถิงถิงที่บอกกับเธอตอนตื่นนอนนั่นปะไร…คิดเอาไว้ไม่มีผิดเลยเชียว กู้เหม่ยอิงคิดเพียงในใจ ก่อนจะระบายยิ้มอ่อนโยน ร่างบางย่อตัวลงใช้มือเรียวเล็กลูบแก้มกลมป่องแผ่วเบา“ใช่แล้วจ๊ะ คุณพ่อทำงานมาเหนื่อยมาก ๆ ลี่ลี่ให้คุณพ่อหลับต่ออีกนิด

เวลาห้านาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ยังดีที่ผู้พันเสิ่นไม่หลับนานกว่านี้ไม่เช่นนั้นตัวเธอคงแบนติดเตียงเป็นแน่หญิงสาวได้แต่มองร่างสูงที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าสดชื่นแจ่มใสคล้ายกับเมื่อครู่เขาได้รังแกเธอจนสาแก่ใจแล้ว“มองสามีแบบนี้ไม่พอใจอะไรอย่างนั้นเหรอ?”น้ำเสียงทุ้มถามราวกับไม่ได้รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้า ซ้ำยังเดินไปหาภรรยาที่ยืนรออยู่ใกล้กับประตูห้องจนปลายเท้าทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่คืบเท่านั้นเมื่อได้ฟังคำถาม คนเป็นภรรยาพลันตวัดมองเขาด้วยแววตาขุ่นเคืองเสียยิ่งกว่าเก่า “ฉันไม่พอใจคุณได้เหรอคะ?”คำพูดประชดประชันที่ออกมาจากภรรยาไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกขุ่นเคือง ผู้พันเสิ่นแสร้งทำหน้าครุ่นคิดเพียงเล็กน้อย ก่อนจะตอบภรรยาไปอย่างอารมณ์ดี“ไม่ได้ครับ ไปทานข้าวกันเถอะ”วงแขนแกร่งโอบกอดร่างของภรรยาให้แนบกาย เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ผลักใส ใบหน้าหล่อเหลาคล้ายกับมีรอยยิ้มเกิดขึ้นมุมปากชั่วครู่ก็หายไป เหลือไว้เพียงแววตามีความสุขเท่านั้นหญิงสาวไม่ได้เดินตามสามีไปในทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะตัดสินใจพูดเรื่อง

ภายในบ้านหลังสีขาวขนาดกลางในย่านการค้าสำคัญ เสียงหัวเราะพูดคุยของคนที่อาศัยอยู่ในบ้าน ช่วยทำให้บรรยาของบ้านหลังนี้ดูอบอุ่นไม่น้อยในช่วงเช้าอากาศสดใสจางซิ่วยืนมองหน้าท้องที่เริ่มนูนเล็กน้อยของตนเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ ใบหน้าเอิบอิ่มของคุณแม่ยังสาวนับวันยิ่งสวยขึ้นจนผิดหูผิดตาตอนนี้เธอตั้งครรภ์ได้สี่เดือนแล้ว หลังจากที่เจ้าสองแสบเข้าโรงเรียนได้ไม่นาน สามีอย่างหยางซีห่าวที่ขยันบอกรักภรรยาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ขยันมากขึ้นอีกหลายเท่า จนผ่านไปสองเดือนเจ้าหัวผักกาดหัวที่สามก็ถือกำเนิดขึ้นมาในท้องของเธอในที่สุด“ผมต้องไปแล้วครับ คุณก็อย่าหักโหมนะครับ ผมเป็นห่วง”ชายหนุ่มเอ่ยเตือนภรรยาประโยคเดิมเช่นทุกวัน น้ำเสียงนุ่มทุ้มฟังดูอบอุ่น ทั้งแววตาที่มองภรรยานั้นอ่อนโยนกว่าตอนที่อยู่ต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชาเป็นไหน ๆเพราะภรรยาของเขานั้นขึ้นชื่อเรื่องความขยันขันแข็ง ในแต่ละวันเธอทั้งทำงานนอกบ้าน ทำอาหาร เลี้ยงลูก

จางซิ่วอิงยังต้องอยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาลต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ซึ่งก็ทำให้ลูกน้อยทั้งสองต้องอยู่กับเธอด้วย หยางซีห่าวก็เช่นกัน เขาทำเรื่องลางานถึงหนึ่งเดือนเพื่อมาดูแลภรรยาและลูกน้อยทั้งสองด้วยตนเอง“เด็ก ๆ ป้ามาแล้ววววว!!”เยว่ผิงอันส่งเสียงเรียกหลานทั้งสองก่อนที่ตัวเองจะเข้ามาในห้องเสียอีก เธอเข้ามาเยี่ยมหลาน ๆ พร้อมกับสามีที่ถือของพะรุงพะรังตามหลังมาจางซิ่วอิงยิ้มให้กับคนเห่อหลานทั้งสองเล็กน้อย ก่อนจะให้สามีรับข้าวของเหล่านั้นและนำไปเก็บไว้ก่อน“ผมฝากดูแลเธอและเด็ก ๆ ด้วยนะครับ แล้วผมจะรีบกลับมา”หยางซีห่าวพูดขึ้นอย่างเป็นกังวล วันนี้เขากับพี่ภรรยามีธุระที่ต้องไปสะสางจึงต้องฝากเธอกับลูกไว้กับพี่สะไภ้เสียก่อนจางซิ่วอิงยังไม่หายดีนัก ส่วนลูกทั้งสองแม้จะเป็นเด็กเลี้ยงง่ายแต่การมีคนคอยช่วยเหลือย่อมดีกว่า เขาไม่อยากให้ภรรยาเหนื่อยจนเกินไป“ไปจัดการ

สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านร่างโปร่งแสงไปอย่างแรงจนผมยาวพลิ้วไสวไปตามแรงลม จางซิ่วอิงเผยรอยยิ้มยินดีออกมาในทันที เธอเข้าใจว่าคุณยายรับรู้ความปรารถนาของเธอแล้วจึงเอ่ยพรข้อที่สามออกไป“พรข้อสุดท้ายฉันขอให้ฉันและลูก ๆ ปลอดภัยค่ะ ขอโอกาสให้ฉันได้คลอดพวกเขา ให้พวกเขาได้ออกมาใช้ชีวิตบนโลกอย่างปลอดภัยด้วยนะคะ”คำอ้อนวอนปนเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวลอยหายไปตามสายลม ก่อนจะได้รับรู้ได้ถึงลมอีกระลอกหนึ่งพัดผ่านร่างของเธอไปอย่างรวดเร็ว สายลมแรงนี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บ แต่ทว่ากลับทำให้รู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบรอบตัวเธอเอาไว้ต่างหาก“พรของหล่อนถูกใช้หมดแล้วนะ ต่อจากนี้ยายขอให้หล่อนมีชีวิตที่ดี”เสียงของหญิงชราดังแว่วอยู่ไกล ๆ จางซิ่วอิงพยายามมองหาเจ้าของเสียงแต่ก็ไม่พบ ทว่าเมื่อมองไปยังหน้าห้องคลอดที่มีร่างของเธอนอนนิ่งอยู่ กลับเห็นเด็กชายหญิงหน้าตาน่ารักยืนยิ้มแฉ่งให้เธออยู่

ซ่งเฟยหลงประกาศกร้าวพร้อมยกปืนขึ้นเล็งไปยังผู้ก่อเหตุทั้งหมด อันธพาลสี่คนที่ถูกจ้างมาให้คอยช่วยเหลือหวงไฉ่หง เมื่อเห็นชายในชุดเครื่องแบบทหารพร้อมปืนก็หวาดกลัวจนต้องยกมือขึ้นเหนือหัว ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นตามคำสั่ง แม้แต่หวงไฉ่หงเองที่เป็นเพียงชาวบ้านชนบทมีหรือจะกล้าขัดขืนพันโทซ่งเฟยหลงย้ายมาประจำการที่นี่ในวันนี้ซึ่งเขาไปรายงานตัววันแรก พอเรียบร้อยแล้วก็เจอเข้ากับลูกน้องเก่าอย่างหยางซีห่าวกำลังออกจากค่ายพอดี เขาจึงขอติดรถออกมาด้วยเพื่อหาบ้านพักชั่วคราว ระหว่างรอทำเรื่องขอบ้านพักสวัสดิการ ซึ่งหยางซีห่าวก็รับปากว่าจะพาไปดูบ้านพัก แต่ขอไปรับภรรยาที่กำลังท้องแก่เสียก่อน แต่เมื่อรถเข้ามาจอดภาพเหตุการณ์อุกฉกรรจ์นี้ก็ทำให้เขาต้องเร่งฝีเท้าวิ่งมาจากรถที่จอดอยู่อีกด้านทว่าจากที่ซ่งเฟยหลงคิดว่าเป็นเหตุการณ์ของชาวบ้านธรรมดาทั่วไปคงไม่ใช่แล้ว เพราะลูกน้องอย่างหยางซีห่าวรีบวิ่งไปประคองหญิงท้องแก่ พร้อมตะโกนเรียกชื่อภรรยาดังลั่น“ซิ่วอิง ภรรยา!”

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันไรจางซิ่วอิงก็อุ้มท้องเจ้าหัวผักกาดมาได้จนถึงแปดเดือนแล้ว เพราะขนาดท้องที่ใหญ่กว่าปกติของคุณแม่ลูกแฝดทำให้การเดินเหินค่อนข้างเป็นไปอย่างยากลำบากโดยปกติแล้วการมาทำงานของจางซิ่วอิงจะต้องมีพี่ชายหรือสามีอยู่ด้วยเพื่อคอยระมัดระวังหากเกิดเหตุไม่คาดคิด แต่ทว่าเมื่อวานโรงงานผลไม้กระป๋องของเธอที่อยู่ต่างเมืองมีปัญหาพี่ชายอย่างจ้าวคุนจึงรับอาสาไปดูแทนส่วนสามีนั้นติดภารกิจตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว ซึ่งอันที่จริงเขาทำภารกิจนี้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อวาน แต่ต้องอยู่ต่ออีกนิดเพื่อทำเรื่องลาหยุดงานมาดูแลเธอจนกระทั่งคลอด ซึ่งคนเป็นภรรยาเองก็เข้าใจและไม่ได้เร่งรัดอะไรจากคนเป็นสามี เพราะอย่างไรวันนี้เธอก็ตั้งใจจะมาทำงานวันสุดท้ายอยู่แล้ว ท้องเธอโตมากและใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว การเดินทางไปทำงานคงไม่สะดวกนัก หลังจากนี้จึงตั้งใจว่าจะให้พี่สะไภ้เอางานส่วนของเธอมาให้ที่บ้านแทนจางซิ่วอิงเดินไปยังลานจอดรถโดยมีพี่สะไภ้คอยประคองอย

“ฉุนเหรอคะ?” คำพูดของเจ้านายสาวทำเอาแม่บ้านซุนคิดหนัก หญิงวัยกลางคนขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปม พยายามนึกถึงอาหารแต่ล่ะจานว่าเธอทำผิดพลาดที่ตรงไหนกัน มีส่วนผสมอะไรที่ผิดแปลกหรือพิศดารจึงได้ทำให้เจ้านายอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุงเช่นนี้“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ได้ว่าอาหารของป้าซุนไม่ดี แต่ว่าฉันได้กลิ่นแล้วรู้สึกเวียนหัวมากจริง ๆ”หญิงสาวกล่าวขอโทษแม่บ้านทั้งน้ำตาคลอหน่วย เธอเห็นแก่ความทุ่มเทของป้าซุนที่พยายามรังสรรอาหารหลากหลายอย่างเพื่อเอาใจเธอ แต่กลิ่นแบบนั้นเธอไม่สามารถทนได้จริง ๆแม่บ้านวัยกลางคนได้รับคำยืนยันเช่นนั้นก็คิดหนัก แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เห็นทีฝีมือการทำอาหารของเธอคงตกเสียแล้ว พลันวิ่งเข้าไปเตรียมยาดมและยาหอมมาให้กับเจ้านายเพื่อบรรเทาอาการเยว่ผิงอันที่ยืนอยู่ข้างกันกับคู่หมั้นหนุ่มพอฟังอยู่ไม่ไกลนั้นรู้สึกแปลกใจกับน้องสาวขึ้นมาในทันที อาหารบนโต๊ะนั้นแน่นอนว่าล้วนเป็นอาหารอย่างดี ถูกรังสรรขึ้นมาจนหน