Novels by หลี่จินผิง

“พี่พึ่งเลิกงาน แล้วบ้านพี่อยู่ตรงนั้น เข้าไปก่อนสิ…แม่พี่ก็อยู่”โจวฉีหมิงกล่าวเสียงนุ่ม นิ้วยาวชี้ไปยังรั้วบ้านของตนเองที่อยู่ถัดไปหนึ่งหลัง ซึ่งห่างจากจุดที่ยืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นซึ่งเฉินซื่ออิงแสร้งทำท่าทีขัดเขินเล็กน้อย จากนั้นจึงพยักหน้าตอบตกลงแล้วเดินตามเขาเข้าไปในตัวบ้านถือว่าแผนการที่วางเอาไว้นั้นแนบเนียนมากทีเดียว จนถึงตอนนี้เธอสามารถก้าวเท้าเข้ามาในบ้านสกุลโจวได้แล้ว นั่นก็หมายความว่า ต่อจากนี้ขอเพียงเสแสร้งต่อหน้าคุณแม่ของเขาอีกหน่อย พูดหว่านล้อมกับเขาอีกเพียงเล็กน้อย ก็สามารถทำให้เขาและแม่ตามไปสู่ขอเธอที่บ้านได้ภายในเวลาอันรวดเร็วแล้วริมรั้วบ้านสกุลโจวที่เต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวช่วยทำให้บริเวณหน้าบ้านนั้นดูร่มรื่นไม่น้อย แม้จะมีพื้นที่รอบบ้านเพียงไม่กี่ตารางเมตร แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดโปร่งยิ่งกว่าตอนที่อยู่บ้านสกุลเฉินซึ่งเป็นเพียงตึกแถวแสนคับแคบหญิงสาวเดินตามเขาเข้ามาในตัวบ้าน ภายในห้องรับแขกขนาดเล็กพบหญิงวัยกลางคนกำลังนั่งเย็บผ้าเก่า ๆ อยู่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของลูกชายจึงได้เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้

เป็นหลิวจื่อซิ่วที่หัวเราะเยาะออกมาให้กับแววตาขลาดเขลาของสหาย แววตาเช่นนี้เธอมักจะเห็นมันบ่อยครั้ง ในตอนที่จ้าวเยี่ยนหลิงยังเดินตามก้นของพวกเราต้อย ๆ อยู่ก็เป็นเช่นนี้ “ที่ผ่านมาเธอเองก็ทำกับนางคุณหนูจ้าวไม่น้อย ถึงตอนนี้อยากเป็นคนดีแล้วอย่างนั้นเหรอ?”เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหวินรุ่ยฟางรู้ได้ในทันทีว่าต่อให้พูดอย่างไรก็คงไม่อาจเปลี่ยนแปลงสองคนนี้ให้ดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ได้ หญิงสาวจึงได้แต่มองทั้งคู่สลับก่อนด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง “ตามใจพวกเธอแล้วกัน ถือว่าฉันพูดมันอย่างชัดเจนแล้ว”เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะลุกออกจากที่นั่งเพื่อเดินทางกลับบ้านโดยไม่คิดจะหันหลังกลับมาสนใจด้านหลังอีกต่อไป หลังจากนี้เมื่อเรียนจบแล้วก็ถือว่าทางใครทางมันก็แล้วกันในเมื่อเตือนแล้วไม่ฟัง จากนี้ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องสนใจคนเหล่านี้อีก…หลังจบงานเลี้ยงเฉินซื่ออิงเดินออกจากงานพร้อมกับหลิวจื่อซิ่ว ซึ่งก็ชัดเจนแล้วว่าเธอเหลือกันอยู่เพียงแค่สองคนเท่านี้แล้วจริง ๆ แต่สำหรับเฉินซื่ออิงนั้นไม่ได้แยแสว่าใครจะอยู่เคียงข้างเธอหรือไม่ในตอนนี้เมื่อเรียนจบแล้วเพื

“กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวฉันให้ลุงเย่ไปส่ง”ด้วยสถานการณ์เช่นนี้เธอไม่มีทางปล่อยให้หวงซูเยี่ยนเดินกลับบ้านตามลำพังอย่างแน่นอน ดูได้จากตอนเริ่มงาน เธอมาถึงงานช้าไปเพียงเสี้ยวนาทีกลุ่มแม่ดอกบัวขาวก็ปรี่เข้ามารังแกสหายเสียแล้วตอนนี้ก็เช่นเดียวกัน เชื่อเลยว่าหากเธอลุกออกไปแล้ว หวงซูเยี่ยนอาจจะต้องโดนเหล่านกแร้งรุมจิกรุมทึ้งเป็นแน่ ถึงจะเชื่อมั่นว่าหวงซูเยี่ยนคงไม่มีทางยอมให้ใครมารังแกตนเองได้ง่าย ๆ แต่เหตุการณ์สามรุมหนึ่งก็ไม่แน่ว่าหวงซูเยี่ยนจะเอาตัวรอดได้เสมอไปและหวงซูเยี่ยนก็คล้ายจะเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างดี เธอพยักหน้ารับสหายอย่างไม่ลังเล ก่อนที่ทั้งคู่จะกล่าวลาเพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะเดียวกันสองสามคำแล้วเดินออกจากโต๊ะนั้นทันทีตั้งแต่ลุกออกจากโต๊ะอาหาร เดินออกมาจากงานเลี้ยง จนกระทั่งเข้ามานั่งในตัวรถจ้าวเยี่ยนหลิงล้วนเดินตาปรืออยู่ตลอด ความง่วงงุนจู่โจมเธออย่างหนักจนต้องปิดปากหาวอยู่หลายครั้ง และล้มตัวลงนอนหนุนตักของสหายทันทีที่เข้ามาในห้องโดยสารของรถยนต์คันเดิม“ฉันง่วงมากเลยซูเยี่ยน”น้ำเสียงงัวเงียและเปลือ

ภายในงานมีนักเรียนมัธยมปลายที่มาเข้าร่วมราวร้อยคน นั่นจึงทำให้เครื่องประดับชุดใหม่ที่หวงซูเยี่ยนสวมใส่มาได้รับความสนใจจากเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ห้องอื่นพอสมควรคงต้องบอกว่าการที่มีเพื่อนอย่างจ้าวเยี่ยนหลิงทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ในเมื่อก่อนเธอมักจะถูกลูกหลานคนมีเงินบางกลุ่มต่อว่าและรังแกอยู่เสมอ นั่นจึงทำให้หวงซูเยี่ยนในตอนนั้นปิดกั้นตนเองในการคบหาเพื่อนพอสมควรแต่หลังจากที่จ้าวเยี่ยนหลิงมานั่งข้างเธอในวันนั้น ทำให้เพื่อนบางกลุ่มที่อยากคบหากับเธอ หรือแม้แต่อยากปรึกษาเรื่องเนื้อหาการเรียนก็กล้าเดินเข้ามาพูดคุยมากยิ่งขึ้น สิ่งนี้ยิ่งทำให้หวงซูเยี่ยนได้ตกตะกอนทางความคิดว่า ไม่ใช่ทุกคนบนโลกจะเลวร้ายไปเสียหมดและการพูดคุยกับเพื่อนกลุ่มใหม่อย่างเป็นมิตรก็เริ่มขึ้นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา การที่เธอมีเพื่อนเพิ่มมากขึ้นก็ยังทำให้คนที่มักจะกลั่นแกล้งหรือพูดจาค่อนแคะนั้นลดน้อยลงไปมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย อย่างเช่นกลุ่มของเฉินซื่ออิงที่เดินมาหาเรื่องเธอในวันนี้หากบอกว่าฐานะทางบ้านและหน้าตาของจ้าวเยี่ยนหลิงทำให้เธอมักจะตกเป็นจุดสนใจอยู่เสมอ แต่สำ

เพียงแต่คนที่รอกลับยังไม่มาเสียที คนที่ไม่ได้รอกลับเดินตรงเข้ามาอย่างไม่ลังเลเสียอย่างนั้น ฉับพลันหวงซูเยี่ยนแสร้งมองไปทางอื่นราวกับไม่ได้รับรู้การมาถึงของเพื่อนร่วมชั้นทั้งสามคนแต่ก็ไร้ผลเมื่อเฉินซื่ออิงและเพื่อนรักอีกสองคนเดินตรงมาทางนี้ ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าในเวลาต่อมา“แปลกจริงซูเยี่ยน ทั้งที่เธอสองคนสนิทกันมาก แต่กลับไม่ได้นั่งรถมาด้วยกันอย่างนั้นหรือ?”เฉินซื่ออิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงไม่เบาเลย แววตาจดจ้องไปยังคนที่ยากจนที่สุดในโรงเรียนอย่างสมเพช แม้น้ำเสียงนั้นฟังดูคล้ายเวทนาสงสารหวงซูเยี่ยนจับใจ แต่หากใครได้ฟังก็คงอดคิดตามคำพูดนั้นของเธอได้ไม่ยากสำหรับหวงซูเยี่ยนแล้วคำพูดยุแยงเพียงเท่านี้ไม่อาจทำลายความรู้สึกดีที่มีต่อสหายเพียงหนึ่งเดียวของตนได้ เธอตวัดมองแม่ดอกบัวขาวดอกนี้อย่างดูแคลน ครู่หนึ่งก็เผยรอยยิ้มเยาะออกมา “แล้วมันเรื่องที่เธอต้องใส่ใจอย่างนั้นหรือซื่ออิง”รอยยิ้มเยาะเช่นนั้นของหวงซูเยี่ยนมันไม่ต่างจากที่เธอได้รับจากลูกพี่ลูกน้องสักนิด เด็กนรกนั่นก็มักจะยิ้มเช่นนี้แล้วส่งสายตาเหยียดหยามมาให้เธอในทุกวัน วันนี้

หลังจากสอบเสร็จวันสุดท้ายก็หมายความว่าชีวิตมัธยมปลายของทุกคนในชั้นเรียนแห่งนี้ได้สิ้นสุดอย่างสมบูรณ์แล้ว จ้าวเยี่ยนหลิงที่คร่ำเคร่งกับการอ่านหนังสือมาตลอดสี่เดือนเต็มย่อมรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมากหลังจากนี้ก็คงรอฟังผลการเรียนและเตรียมตัวสอบเกาเข่าในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าตามประกาศของทางการ เช่นนั้นแล้วหญิงสาวจึงได้ตกลงกับคุณครูสอนพิเศษคนเก่งว่าจะหยุดพักสักหนึ่งสัปดาห์ และหลังจากนั้นเราจะเริ่มติวหนังสือกันใหม่อีกครั้งในเวลากลางวันเสมือนกับตอนนั่งเรียนที่โรงเรียนปกตินั่นเองหวงซูเยี่ยนไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนให้ผ่านไปอย่างว่างเปล่า หญิงสาวอาสาไปทำงานที่ร้านบะหมี่เพื่อให้ยายได้หยุดพักบ้าง เริ่มทำงานตั้งแต่เช้าตรู่จนกระทั่งบ่ายคล้อยเมื่อร้านบะหมี่ปิดก็กลับมาอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ เพื่อเตรียมความรู้เอาไว้ติวให้กับจ้าวเยี่ยนหลิงในอีกไม่กี่วันข้างหน้าเรียกได้ว่าชีวิตของสองยายหลานในยามนี้สงบสุขและราบเรียบเป็นอย่างมาก วันนี้หวงซูเยี่ยนเลิกงานกลับมาได้สักพักแล้ว เธอเพียงนั่งอ่านหนังสือรอยายทำมื้อเย็นสำหรับเราสองคน แต่ทว่าเสียงความเคลื่อนไหวด้านหน้าบ้านก็ทำให้หญิงสาวต้องลุกขึ

ตั้งแต่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมาทำให้เขารู้ว่าภรรยาของเขาใส่ใจดูแลคนรอบข้างก่อนตนเองเสมอ เขาเป็นสามีของเธอก็ย่อมต้องคอยดูแลเธอให้ดีเช่นเดียวกัน“ทราบแล้วค่ะท่านนายพล”หญิงสาวกล่าวรับคำก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ ออกมาอย่างอารมณ์ดี การมีสามีอายุมากกว่ามีข้อเสียอยู่ที่ตรงนี้ เขามักรู้ทันเธอเสมอไม่ว่าเรื่องอะไร ทุกครั้งที่เธอมั่นใจว่าฉลาดหลักแหลมแต่เพียงแค่เขามองตาเธอ เขาก็สามารถเดาได้อย่างทะลุปรุโปร่งเสียแล้วหญิงสาวจำต้องหยุดการทำงานไว้ชั่วครู่ เพราะมีสามยืนกำกับอยู่ตลอด มือเรียวจึงยกแก้วนมขึ้นจิบ ก่อนจะใช้ช้อนคันเล็กตัดเค้กมาทานทีละน้อย อันที่จริงเธอก็หิวมากนั่นแหละ แต่เมื่อเห็นงานกองเท่าภูเขาเธอก็ลืมเรื่องกินไปเสียสนิทนั่นจึงเป็นเหตุผลที่สามีมักจะหนีงานมาเฝ้าภรรยาที่ไม่ยอมกินข้าวกินปลาอย่างเธออยู่บ่อยครั้ง“พี่เฟยหลงขา”กู้เหม่ยอิงเรียกสามีเสียงหวาน พลันเงยหน้าขึ้นไปให้เขาจัดการเช็ดเค้กที่เลอะอยู่มุมปากให้แต่แทนที่คนเป็นสามีจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดให้ เขากลับแนบริมฝีปากอุ่นลงบนกลีบปากของเธอเสียอย่างนั้น ใช้ลิ้นร้อนไล่เลียกินครีมที่ติ

กู้เหม่ยอิงยังเหลืองานที่ต้องจัดการต่ออีกมาก หลังจากจัดการเรื่องที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้วทั้งครอบครัวจึงกลับมาอยู่ที่ร้านขนมซินเซียงแทนทว่าสิ่งที่สำคัญกว่างานที่กองอยู่บนโต๊ะคือการพูดคุยกับลูกทั้งสองคน เธอให้สามีนั่งฟังอยู่ห่าง ๆ และให้ลูกทั้งสองนั่งอยู่ตรงหน้าเธอหญิงสาวเอนกายพิงพนักเก้าอี้ มือสองข้างยกขึ้นกอดอกพลางมองลูกชายลูกสาวที่อยู่ตรงหน้านิ่ง สถานการณ์นี้สร้างความหวาดหวั่นให้แก่ทั้งสามคนพ่อลูกไม่น้อย กู้เหม่ยอิงไม่เหมือนแม่บ้านอื่นที่ชอบโวยวายเสียงดัง แต่เธอมักจะนิ่งสงบ ไม่ด่าทอหยาบคาย ไม่ทุบตี แต่ทว่าสายตาและคำพูดที่เอ่ยออกมากลับทำให้คนฟังเต็มใจคล้อยตามความคิดของเธอได้ไม่ยากเสิ่นเลี่ยงลี่แลกเปลี่ยนสายตากับน้องชาย แต่ยังไม่ทันที่จะกล่าวสิ่งใดออกมาผู้เป็นแม่ก็เป็นฝ่ายเริ่มถามขึ้นก่อน“ลี่ลี่ หนูเล่าให้แม่ฟังหน่อยสิลูก หนูทำแบบนั้นเพราะอะไร?”หญิงสาวถามเสียงนุ่ม ริมฝีปากยังคงปรากฎรอยยิ้มบางและรอฟังลูกสาวอย่างตั้งใจ“ก็กัวซุนรังแกหนิงหลงของเราก่อนนี่คะแม่ หนูก็เลย…”ในตอนนั้นเธอยอมรับว่าโมโหเจ้าหมูตอนนั่นมา

“ไปหาคุณปู่ นายก็ตามมาด้วย”คนเป็นพี่สาวตอบเสียงราบเรียบ ก่อนจะเดินนำน้องชายไปยังห้องผู้อำนวยการหม่าชุนด้วยสีหน้าเรียบเฉยคุณพ่อสอนเธอและน้องชายเสมอเรื่องผลของการกระทำและความรับผิดชอบ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยสอนให้ยอมถูกรังแกฝ่ายเดียว เรื่องวันนี้เธอทำลงไปเพราะเป็นฝ่ายถูกกระทำก่อน หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็ให้ขึ้นอยู่กับการตัดสินของคนที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียนนี้ก็แล้วกันโทรศัพท์ด่วนจากโรงเรียนทำให้เสิ่นเฟยหลงต้องทิ้งงานแล้วขับรถไปรับภรรยาที่ร้านในช่วงบ่ายของวันอย่างเร่งรีบ เมื่อมาถึงก็เห็นสองพี่น้องนั่งทำหน้าเฉยเมยอยู่ข้างคุณปู่หม่าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสิ่นเฟยหลงหรี่ตาลงมองสำรวจไปที่ลูกชายลูกสาว พลันรู้สึกได้ว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล ทว่าไม่ใช่กับคนเป็นภรรยาที่เป็นห่วงความปลอดภัยของลูกทั้งสองมากกว่าสิ่งใด หญิงสาวเร่งเดินไปยังทั้งคู่ก่อนจะจับให้ลุกขึ้นแล้วหมุนตัวไปมาอยู่หลายรอบ“เป็นอย่างไรกันบ้าง เจ็บตรงไหนกันหรือไม่?”เมื่อครู่คุณอาหม่าบอกแล้วว่านี่เป็นเหตุทะเลาะวิวาท เมื่อมาถึงเธอจึงสำรวจความปลอดภัยของลูกก่อน แต่ก็ไม่เห็นว่าลูกหมู

น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้เสิ่นหนิงหลงรีบหันไปมองยังอีกด้านหนึ่งทันที เด็กชายยิ้มออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าพี่สาวของตนกำลังยืนกอดอกมองมาทางนี้อย่างไม่ทุกข์ร้อน“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ เสิ่นเลี่ยงลี่”กัวซุนกล่าวออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพื่อนร่วมชั้นคนนี้มีอิทธิพลขนาดไหนโรงเรียนนี้มีใครไม่รู้จักเธอบ้างเสิ่นเลี่ยงลี่ยิ้มเยาะพลางก้าวไปหาเพื่อนร่วมชั้นตัวอ้วนอย่างไม่รีบร้อน“ทำไมล่ะ? นายกลัวฉันเหรอ?”นัยน์ตากลมวาวโรจน์จดจ้องเด็กชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้กัวซุนจะตัวใหญ่กว่าถึงสองเท่า แต่เธอคิดว่าด้วยความสามารถที่ได้ร่ำเรียนมากับคุณอาซีซวนย่อมไม่ใช่ปัญหาสองเท้าเล็กยังคงก้าวไปด้านหน้าไม่หยุด ส่วนกัวซุนก็ก้าวถอยไปด้านหลังไม่หยุดเช่นเดียวกัน“มะ ไม่! เธอก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ฉันมีตั้งสามคนจะกลัวเธอได้อย่างไร”เขาไม่อาจยอมรับต่อลูกน้องทั้งสองคนของเขาได้ว่ากลัวเสิ่นเลี่ยงลี่คนนี้ไม่น้อย และหากเขายอมรับออกไปตรง ๆ มีหรือที่สองคนนี้จะยังเดินตามและนับถือเขาเป็นลูกพี่อีกเด็กหญิงเพียงปรายตามองน้องชาย ก่อนจ

“นี่ลูกสาวของแม่โตพอที่จะบังคับแม่ทานข้าวแล้วหรือ?”มือเรียวหยิกแก้มนุ่มของลูกสาวด้วยความเอ็นดู ยิ่งโตลี่ลี่ก็ยิ่งรู้ความ ทั้งยังมักจะรู้ทันแม่อย่างเธออีกด้วย ซึ่งข้อนี้กู้เหม่ยอิงรู้ว่าจะดีใจหรือร้องไห้ออกมาดี“คุณพ่อชอบพูดว่าคุณแม่ห่วงแต่งาน จนลืมทานข้าวนี่คะ”ตั้งแต่คุณแม่เริ่มเปิดร้านขนมคุณพ่อมักจะบ่นออกมาบ่อย ๆ ว่าคุณแม่ทำงานจนลืมทานข้าว แล้วเธอก็เห็นอีกว่าเวลาที่คุณพ่อว่างก็มักจะคอยบังคับคุณแม่ทานข้าวอยู่ตลอด“ผมก็ได้ยิน”เสิ่นหนิงหลงกล่าวเสริมคำพูดของพี่สาวด้วยแววตาใสซื่อนั่นอย่างไรคิดเอาไว้ไม่มีผิดว่าคำพูดพวกนี้มันคุ้นหูนัก กู้เหม่ยอิงรู้สึกอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ ให้กับสามีที่แม้ตัวจะไม่อยู่ก็ยังมีคนเอาคำพูดของเขามากรอกหูเธออยู่ดีครอบครัวสี่คนของเราหากจะถามว่าใครโดนบ่นเรื่องนี้มากที่สุดคงเห็นจะมีแต่เธอเท่านั้น เพราะเด็กสองคนนี้นอกจากจะไม่ต้องบังคับแล้วยังกินเก่งมากด้วยหญิงสาวจึงยกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมแพ้ ก่อนจะกล่าวออกมาเพื่อให้เด็กสองคนนี้พอใจและเข้าโรงเรียนไปได้เสียที“เอาล่ะ ๆ แม่จะทานข้

เช้าที่สดใสของคุณแม่ลูกสองนั้นไม่ได้ง่ายดายนัก โดยเฉพาะเช้านี้ที่สามีสามีจะต้องไปทำงานเช้ากว่าทุกวัน และเป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียน“ลี่ลี่! หนิงหลง! พร้อมหรือยังลูก?”กู้เหม่ยอิงเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านอย่างเร่งรีบ พลันตะโกนขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน“พร้อมแล้วคะ- โอ๊ยยย! แม่คะน้องดึงผมหนู!”“แม่ครับ พี่สาวเตะผม! อ๊ากกกกก!!”คุณแม่ลูกสองพลันกลอกกลิ้งดวงตามองด้านบนให้กับเหตุการณ์ไม่สงบของเช้าวันนี้ หลังจากคลอดลูกชายอย่าง เสิ่นหนิงหลง แม่สามีก็ส่งพี่เลี้ยงอีกคนมาให้ซึ่งก็ช่วยเบาแรงให้กับชีวิตของคุณแม่มือใหม่อย่างเธอได้มากทว่าทุกอย่างที่กำลังไปได้ดีกลับค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความอลหม่านเมื่อลูกชายเริ่มเดินได้ หากย้อนไปครั้งแรกที่เธอเจอกับลี่ลี่ก็คิดว่าเธอเป็นเด็กที่ค่อนข้างซน แต่เมื่อเทียบกับลูกชายอย่างหนิงหลงนั้น ลี่ลี่เทียบไม่ติดเลยแม้แต่เสี้ยวเล็บสามีมักจะบอกว่าเสิ่นหนิงหลงเหมือนเธอมาก ทั้งฉลาดเป็นกรดและยังซุกซนเอามาก ๆ แม้ไม่อยากจะยอมรับนัก แต่ตลอดเวลาที่หนิงหลงเติบโตมาจนกระทั่งทุกวันนี้ก็สา

ภายในบ้านหลังสีขาวขนาดกลางในย่านการค้าสำคัญ เสียงหัวเราะพูดคุยของคนที่อาศัยอยู่ในบ้าน ช่วยทำให้บรรยาของบ้านหลังนี้ดูอบอุ่นไม่น้อยในช่วงเช้าอากาศสดใสจางซิ่วยืนมองหน้าท้องที่เริ่มนูนเล็กน้อยของตนเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ ใบหน้าเอิบอิ่มของคุณแม่ยังสาวนับวันยิ่งสวยขึ้นจนผิดหูผิดตาตอนนี้เธอตั้งครรภ์ได้สี่เดือนแล้ว หลังจากที่เจ้าสองแสบเข้าโรงเรียนได้ไม่นาน สามีอย่างหยางซีห่าวที่ขยันบอกรักภรรยาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ขยันมากขึ้นอีกหลายเท่า จนผ่านไปสองเดือนเจ้าหัวผักกาดหัวที่สามก็ถือกำเนิดขึ้นมาในท้องของเธอในที่สุด“ผมต้องไปแล้วครับ คุณก็อย่าหักโหมนะครับ ผมเป็นห่วง”ชายหนุ่มเอ่ยเตือนภรรยาประโยคเดิมเช่นทุกวัน น้ำเสียงนุ่มทุ้มฟังดูอบอุ่น ทั้งแววตาที่มองภรรยานั้นอ่อนโยนกว่าตอนที่อยู่ต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชาเป็นไหน ๆเพราะภรรยาของเขานั้นขึ้นชื่อเรื่องความขยันขันแข็ง ในแต่ละวันเธอทั้งทำงานนอกบ้าน ทำอาหาร เลี้ยงลูก

จางซิ่วอิงยังต้องอยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาลต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ซึ่งก็ทำให้ลูกน้อยทั้งสองต้องอยู่กับเธอด้วย หยางซีห่าวก็เช่นกัน เขาทำเรื่องลางานถึงหนึ่งเดือนเพื่อมาดูแลภรรยาและลูกน้อยทั้งสองด้วยตนเอง“เด็ก ๆ ป้ามาแล้ววววว!!”เยว่ผิงอันส่งเสียงเรียกหลานทั้งสองก่อนที่ตัวเองจะเข้ามาในห้องเสียอีก เธอเข้ามาเยี่ยมหลาน ๆ พร้อมกับสามีที่ถือของพะรุงพะรังตามหลังมาจางซิ่วอิงยิ้มให้กับคนเห่อหลานทั้งสองเล็กน้อย ก่อนจะให้สามีรับข้าวของเหล่านั้นและนำไปเก็บไว้ก่อน“ผมฝากดูแลเธอและเด็ก ๆ ด้วยนะครับ แล้วผมจะรีบกลับมา”หยางซีห่าวพูดขึ้นอย่างเป็นกังวล วันนี้เขากับพี่ภรรยามีธุระที่ต้องไปสะสางจึงต้องฝากเธอกับลูกไว้กับพี่สะไภ้เสียก่อนจางซิ่วอิงยังไม่หายดีนัก ส่วนลูกทั้งสองแม้จะเป็นเด็กเลี้ยงง่ายแต่การมีคนคอยช่วยเหลือย่อมดีกว่า เขาไม่อยากให้ภรรยาเหนื่อยจนเกินไป“ไปจัดการ

สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านร่างโปร่งแสงไปอย่างแรงจนผมยาวพลิ้วไสวไปตามแรงลม จางซิ่วอิงเผยรอยยิ้มยินดีออกมาในทันที เธอเข้าใจว่าคุณยายรับรู้ความปรารถนาของเธอแล้วจึงเอ่ยพรข้อที่สามออกไป“พรข้อสุดท้ายฉันขอให้ฉันและลูก ๆ ปลอดภัยค่ะ ขอโอกาสให้ฉันได้คลอดพวกเขา ให้พวกเขาได้ออกมาใช้ชีวิตบนโลกอย่างปลอดภัยด้วยนะคะ”คำอ้อนวอนปนเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวลอยหายไปตามสายลม ก่อนจะได้รับรู้ได้ถึงลมอีกระลอกหนึ่งพัดผ่านร่างของเธอไปอย่างรวดเร็ว สายลมแรงนี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บ แต่ทว่ากลับทำให้รู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบรอบตัวเธอเอาไว้ต่างหาก“พรของหล่อนถูกใช้หมดแล้วนะ ต่อจากนี้ยายขอให้หล่อนมีชีวิตที่ดี”เสียงของหญิงชราดังแว่วอยู่ไกล ๆ จางซิ่วอิงพยายามมองหาเจ้าของเสียงแต่ก็ไม่พบ ทว่าเมื่อมองไปยังหน้าห้องคลอดที่มีร่างของเธอนอนนิ่งอยู่ กลับเห็นเด็กชายหญิงหน้าตาน่ารักยืนยิ้มแฉ่งให้เธออยู่

ซ่งเฟยหลงประกาศกร้าวพร้อมยกปืนขึ้นเล็งไปยังผู้ก่อเหตุทั้งหมด อันธพาลสี่คนที่ถูกจ้างมาให้คอยช่วยเหลือหวงไฉ่หง เมื่อเห็นชายในชุดเครื่องแบบทหารพร้อมปืนก็หวาดกลัวจนต้องยกมือขึ้นเหนือหัว ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นตามคำสั่ง แม้แต่หวงไฉ่หงเองที่เป็นเพียงชาวบ้านชนบทมีหรือจะกล้าขัดขืนพันโทซ่งเฟยหลงย้ายมาประจำการที่นี่ในวันนี้ซึ่งเขาไปรายงานตัววันแรก พอเรียบร้อยแล้วก็เจอเข้ากับลูกน้องเก่าอย่างหยางซีห่าวกำลังออกจากค่ายพอดี เขาจึงขอติดรถออกมาด้วยเพื่อหาบ้านพักชั่วคราว ระหว่างรอทำเรื่องขอบ้านพักสวัสดิการ ซึ่งหยางซีห่าวก็รับปากว่าจะพาไปดูบ้านพัก แต่ขอไปรับภรรยาที่กำลังท้องแก่เสียก่อน แต่เมื่อรถเข้ามาจอดภาพเหตุการณ์อุกฉกรรจ์นี้ก็ทำให้เขาต้องเร่งฝีเท้าวิ่งมาจากรถที่จอดอยู่อีกด้านทว่าจากที่ซ่งเฟยหลงคิดว่าเป็นเหตุการณ์ของชาวบ้านธรรมดาทั่วไปคงไม่ใช่แล้ว เพราะลูกน้องอย่างหยางซีห่าวรีบวิ่งไปประคองหญิงท้องแก่ พร้อมตะโกนเรียกชื่อภรรยาดังลั่น“ซิ่วอิง ภรรยา!”

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันไรจางซิ่วอิงก็อุ้มท้องเจ้าหัวผักกาดมาได้จนถึงแปดเดือนแล้ว เพราะขนาดท้องที่ใหญ่กว่าปกติของคุณแม่ลูกแฝดทำให้การเดินเหินค่อนข้างเป็นไปอย่างยากลำบากโดยปกติแล้วการมาทำงานของจางซิ่วอิงจะต้องมีพี่ชายหรือสามีอยู่ด้วยเพื่อคอยระมัดระวังหากเกิดเหตุไม่คาดคิด แต่ทว่าเมื่อวานโรงงานผลไม้กระป๋องของเธอที่อยู่ต่างเมืองมีปัญหาพี่ชายอย่างจ้าวคุนจึงรับอาสาไปดูแทนส่วนสามีนั้นติดภารกิจตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว ซึ่งอันที่จริงเขาทำภารกิจนี้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อวาน แต่ต้องอยู่ต่ออีกนิดเพื่อทำเรื่องลาหยุดงานมาดูแลเธอจนกระทั่งคลอด ซึ่งคนเป็นภรรยาเองก็เข้าใจและไม่ได้เร่งรัดอะไรจากคนเป็นสามี เพราะอย่างไรวันนี้เธอก็ตั้งใจจะมาทำงานวันสุดท้ายอยู่แล้ว ท้องเธอโตมากและใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว การเดินทางไปทำงานคงไม่สะดวกนัก หลังจากนี้จึงตั้งใจว่าจะให้พี่สะไภ้เอางานส่วนของเธอมาให้ที่บ้านแทนจางซิ่วอิงเดินไปยังลานจอดรถโดยมีพี่สะไภ้คอยประคองอย

“ฉุนเหรอคะ?” คำพูดของเจ้านายสาวทำเอาแม่บ้านซุนคิดหนัก หญิงวัยกลางคนขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปม พยายามนึกถึงอาหารแต่ล่ะจานว่าเธอทำผิดพลาดที่ตรงไหนกัน มีส่วนผสมอะไรที่ผิดแปลกหรือพิศดารจึงได้ทำให้เจ้านายอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุงเช่นนี้“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ได้ว่าอาหารของป้าซุนไม่ดี แต่ว่าฉันได้กลิ่นแล้วรู้สึกเวียนหัวมากจริง ๆ”หญิงสาวกล่าวขอโทษแม่บ้านทั้งน้ำตาคลอหน่วย เธอเห็นแก่ความทุ่มเทของป้าซุนที่พยายามรังสรรอาหารหลากหลายอย่างเพื่อเอาใจเธอ แต่กลิ่นแบบนั้นเธอไม่สามารถทนได้จริง ๆแม่บ้านวัยกลางคนได้รับคำยืนยันเช่นนั้นก็คิดหนัก แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เห็นทีฝีมือการทำอาหารของเธอคงตกเสียแล้ว พลันวิ่งเข้าไปเตรียมยาดมและยาหอมมาให้กับเจ้านายเพื่อบรรเทาอาการเยว่ผิงอันที่ยืนอยู่ข้างกันกับคู่หมั้นหนุ่มพอฟังอยู่ไม่ไกลนั้นรู้สึกแปลกใจกับน้องสาวขึ้นมาในทันที อาหารบนโต๊ะนั้นแน่นอนว่าล้วนเป็นอาหารอย่างดี ถูกรังสรรขึ้นมาจนหน