LOGIN
มหาลัยbb
เวลา 15:30 น. ครืด! ครืด! ครืด! มือถือรุ่นเก่าสั่นดังอยู่ในกระเป๋าสะพายสีน้ำตาลราคาถูกของฉัน เลยล้วงเข้าไปหยิบมาดู เป็นเบอร์ของยาย "ค่ะยาย" ฉันกดรับและเอ่ยขึ้น "มิน หนูทำอะไรอยู่ลูก ว่างรึเปล่า?" "ว่างค่ะ ยายล่ะคะ มีอะไรรึเปล่าหรือว่าคิดถึงหลานคนสวย^.^" "คิดถึงสิ ยายคิดถึงหนูมากนะลูก" แล้วยายก็เงียบไป แต่ถ้าให้เดาคงมีเรื่องที่ทำให้ยายเครียดหรือไม่สบายใจถึงโทรมาแบบนี้ "ยายจ๋า ถ้ามีอะไรบอกหนูได้นะ หนูยินดีช่วย" "คือ...ฮึก! ที่ดินของเรากำลังจะถูกยึด เสี่ยชัชหลอกตา ว่าถ้าเอาที่ดินจำนอง มันจะให้วัวควายมาเลี้ยงแถมสร้างคอกให้ฟรีๆ เวลาขายวัวได้ก็แบ่งเงินกัน แรกๆก็ขายได้หลายหมื่น แต่เศรษฐกิจช่วงนี้มันไม่ดี ขายไม่ได้มาหลายเดือน เสี่ยชัชมันขู่ถ้ายังขายไม่ที่ดินทั้งหมดจะถูกยึด ฮือ! มินช่วยยายด้วยลูก ที่ดินนี่ยายกับตาช่วยกันสร้างมา ตอนนี้ตาเขาก็เอาแต่ซึมๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา ช่วยยายด้วยนะลูก" เมื่อฟังเหตุผลทั้งหมดจบฉันก็ร้องไห้ออกมา เสี่ยชัชมันหลอกได้แม้กระทั่งคนแก่ ตาเป็นคนซื่อเชื่อคนง่าย แต่ฉันไม่ได้โกรธเลยสักนิด แต่กลับกันฉันต้องหาเงินมาช่วยตากับยายให้ได้〒_〒 เพราะถึงแจ้งความหรือเอาผิดก็ไม่ได้ผล เสี่ยชัชมันมีเส้นสาย มีอิทธิพลมากในพื้นที่ คนจนอย่างเราจะเอาอะไรไปสู้ "มันต้องการเงินเท่าไหร่จ้ะยาย" "มันบอกสี่แสน" "สะ...สี่แสน!!!!!" "มันเยอะใช่มั้ย ยายก็ไม่รู้จะหาเงินมาจากไหนแล้วมิน ลำบากหนูมั้ยลูก" "ไม่จ้ะยาย ยายไปบอกมันนะว่าขอเวลาเดือนหนึ่ง มินจะไปจ่ายมันเอง" "ขอบใจนะลูก ขอบใจหนูมาก" "หนูมีแค่ตากับยายนี่ หนูสัญญาจะไม่ให้ที่ดินนั่นตกไปอยู่ในมือคนชั่วแน่นอน" "ดูแลตัวเองด้วยนะลูก รักหนูนะ" "ค่ะ หนูก็รักยายนะ" หลังจากวางสายเสร็จฉันปาดน้ำตาและเดินไปหาเพื่อนสาวคนเดียวที่ฉันมี เธอชื่อ แพรว เป็นคนแรงๆ แต่จริงใจ เราคบกันด้วยใจไม่ใช่ด้วยเงิน หน้าตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ ฉันเดินมาหาแพรวที่นั่งเล่นมือถืออยู่ที่โต๊ะหินอ่อน ฉันเดินไปนั่งลงตรงข้าม แพรวเงยหน้าขึ้นมาจากมือถือและมองหน้าฉัน "เป็นอะไรหน้าเครียดเชียว" "แพรว คือ...แพรวช่วย ช่วยหางานที่ได้เงินเยอะให้เราได้มั้ย" "เงินเยอะๆหรอ แกมีปัญหาเรื่องเงินตั้งแต่เมื่อไหร่มิน มีอะไรบอกฉันได้นะ" แพรวพูดและจับมือฉันบีบเบาๆก่อนที่ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้แพรวฟัง "มันพอจะมีนะ ที่วันเดียวแล้วได้เลยเยอะๆ แต่แกคงทำไม่ได้หรอกมิน" "งานอะไรบอกฉันหน่อยสิ เผื่อฉันจะทำได้" "งานที่ว่า แกรู้ใช่มั้ยว่าฉันทำอะไรอยู่" "อืม รู้สิ!" "แต่มันไม่เหมาะกับแกมิน" "แพรวช่วยเราหน่อยนะ เราเดือดร้อนจริงๆ" "เฮ้อ! ทำไมแกดื้อแบบนี้มิน ฉันจะเล่าให้ฟังก่อนนะว่างานแบบนี้ต้องทำยังไงและลองกลับไปคิดดู" แพรวก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟัง แพรวบอกว่างานแบบนี้อยู่ที่คนซื้อว่าพอใจมั้ยที่จะจ่าย ถ้าพอใจวันหนึ่ง แล้วแต่ว่าเขาจะซื้อกี่ชั่วโมง มันจะมีราคาตั้งกับราคาที่เขาจะจ่ายหากพอใจ เพราะคนที่ซื้อคือพวกระดับไฮโซ มีหน้ามีตาในสังคม มีการงานที่ดี บางคนถูกใจก็อาจจะขอเลี้ยงดู แต่ในระหว่างนั้นคือห้ามรับงาน ราคาตั้งของการซื้อ/ขาย 1/2,500บ. 2/4,500บ. 3-4/5,000บ. ทั้งคืน/8,000บ. แต่ถ้าคนซื้อพอใจวันหนึ่งก็อาจจะได้ 10,000บ./คืน/ชม. "เป็นไงแกโอเคมั้ย ต้องกล้าแสดงออกไม่ขี้อายใจต้องสู้ เรื่องบนเตียงก็ต้องทำให้พอใจนะ" "เอ่อ...คือ...เรื่องแบบนั้นเรายังไม่เคยอ่ะ^_^" "°Д° ฝึกสิ ไม่ก็จำเอา แต่แบบแกอ่ะ ถ้าพวกผู้ชายที่ชอบอะไรแบบนี้ก็ทุ่มเงินหลายบาทนะจะบอกให้" "จริงหรอ! เริ่มงานได้วันไหน!" "รีบจริง เดี๋ยวถามเจ๊ที่รู้จักให้นะ" แพรวก้มกดมือถือสักพักก็เงยหน้ามายิ้มและพูดว่า "วันนี้เลย เพราะมีคนซื้อเขาต้องการแบบแกอยู่พอดี เริ่มงานประมาณสามทุ่ม แกยังมีเวลา" "อืม เอ่อ...แต่ว่า...แพรวช่วยสอนเราได้มั้ย" "‹•.•› ได้สิไปกัน ไปห้องฉัน"2ปีต่อมาเสียงคลื่นสาดกระทบฝั่งสายลมเย็นโชยมาไม่มีพัก ร่างของเด็กสาวตัวน้อยกำลังเล่นก่อทรายอยู่กับน้องชายที่พึ่งจะได้สองขวบ ร่างอ้วนจ้ำม่ำของเด็กชายนั่งกลมอยู่บนกองทราย"เชนทร์อย่าโยนขึ้นแบบนั้นมันโดนพี่นะ เฮ้อ! ทำไมดื้อจังพูดไม่ฟังเลยนะเดี๋ยวพี่จะตีแล้วนะเจ้าเด็กดื้อ!" เสียงใสของเด็กสาวเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อน้องชายที่ยังไม่รู้ความมากนักกำทรายโยนใส่ตัวเธอผู้เป็นพ่อและแม่นั่งฟังอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะยิ้มขึ้นและเดินมานั่งข้างๆ "ไหนให้พ่อดูหน่อยเชนทร์หนูแกล้งพี่ข้าวหรอครับ?" รันเวย์ยื่นมือไปอุ้มลูกชายขึ้นมานั่งบนตัก"ค่ะ น้องแกล้งหนูไม่น่ารักเลย พ่อขาดุน้องเลยค่ะ""พ่อดุไม่ได้ครับ น้องยังไม่รู้เรื่องแต่พ่อจะทำแบบนี้ เชนทร์ครับวันหลังอย่าทำแบบนี้ใส่พี่อีกนะลูกถ้าเข้าตาพี่จะเจ็บตานะรู้มั้ยครับ"เจ้าลูกชายพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเข้าใจ "ส่วนหนูต้องสอนน้องนะคะรู้มั้ยลูก อะไรทำได้ อะไรทำไม่ได้ ตอนเด็กๆ พ่อไม่ตีหนูแต่พ่อจะสอนเหมือนที่พ่อสอนน้อง สอนให้เข้าใจดีกว่าใช้กำลังนะคะ""ค่ะพ่อขา แม่ขาไปเล่นน้ำกันค่ะ""ได้สิคะ เฮียไปเล่นน้ำกันค่ะ" "ครับ ขวัญ" รันเวย์ตอบกลับก่อนจะเรียกชื่อเธอเขามองหน้าเธ
"ขอบคุณนะครับที่เข้ามาในชีวิตเฮีย ขอบคุณนะครับที่เกิดมาเป็นลูกพ่อ"ทั้งชีวิตของเขาตอนนี้มีเพียงแต่เธอและลูกครอบครัวที่แสนสุข ชีวิตที่แสนจะเรียบง่ายแต่ก็ไม่ได้ง่ายเสมอไปเขาต้องทำงานแข่งกับคนอื่นๆเสมอถึงแม้จะเป็นรองประธานก็เถอะแต่มี้พียงคนเดียวที่เขาไม่คิดจะแข่งด้วยคือพี่ชายฝาแฝดของเขาปล่อยให้โรมันเป็นประธานนั้นแหละดีแล้วหลังจากมาอยู่ห้องพักฟื้นได้สองชั่วโมงบรรดาพ่อแม่และญาติพี่น้องของรันเวย์ก็พร้อมใจกันเข้ามาเพื่อดูหน้าหลานชายคนใหม่"หน้าตาน่าเกลียดน่าชังจริงๆหลานย่า เหมือนพ่อมันอีกแล้ว เห้อ!" มินตราเอ่ยขึ้นทำให้เรียกเสียงหัวเราะภายในห้องดังขึ้นมา"แม่ครับ ผมหล่อขนาดนี้ดีแล้วที่ลูกเหมือนผม เอ๊ะ! ลูกกูเหมือนมึงได้ไงไอโรไม่สิมึงนี่ขี้เหร่ ลูกกูหน้าตาดีเหมือนกู" รันเวย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ถึงจะหน้าเหมือนกันแต่เขาต้องหล่อกว่า"ประสาทนะมึงอ่ะ นี่ก็ลูกกูนะถ้าหน้าเหมือนกู!"โรมันเอ่ยพร้อมกับจ้องหน้าน้องชายแล้วกระตุกยิ้มขึ้นมาก่อนจะปรายตาลงมามองหน้าหลานชาย หน้าเหมือนพ่อก็จริงแต่ยังมีความคล้ายคลึงกับแม่อยู่บ้าง"แหม่! เฮียโรคะอยากเป็นพ่อของลูกขวัญก็ไม่บอก""เฮียไม่ติดนะ หึ!""แต่กูติดมึงหยุดเ
ฮึบ! อื้ออ! อื้ด!"เบ่งอีกนิดค่ะคุณแม่ หายใจเข้าลึกๆนะคะ เบ่งค่ะ!" ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่กำลังไหลออกมา ริมฝีปากซีดเซียว ร่างของเธอเกร็งมากขึ้นก่อนจะเริ่มออกแรงเบ่งอีกครั้งหลังจากพักหายใจ แต่เธอก็ยังคงมีกำลังใจอยู่ข้างๆ รันเวย์กุมมือของเธอไว้แน่น สายตาของเขาจ้องมองภรรยาตัวน้อยและด้านล่างสลับกันเขาจดจ่อชะเง่อคอมองเขาอยากเจอลูกใจจะขาดแต่ลูกก็ไม่ออกมาสักทีจริงๆ ควรออกง่ายสินี่ปวดท้องคลอดมาตั้งแต่เที่ยงคืนตอนนี้ยังไม่โผล่ออกมาเลย "ฮึบ! อื้ดด! ฮ้า! โอ๊ย!" เสียงหวานครางออกมาเมื่อความรู้สึกปวดร้าวหน่วงอยู่ที่บริเวณช่วงเชิงกรานกำลังทวีคูณมากขึ้น "หัวโผล่แล้วค่ะ หายใจเข้าลึกๆนะคะ พร้อมแล้ว เบ่งค่ะ!""อื้ออออ!"พรวด! แอะ! แอะ! อุแว้! อุแว้!"น้องผู้ชายนะคะ เกิดเวลา เก้านาฬิกาสี่ห้านาที""หนูเก่งมากเลยเด็กดี ลูกหน้าเหมือนหนูเลยนะครับ" ฟอด! รันเวย์ก้มลงมาเอ่ยข้างหูก่อนจะกดปลายจมูกลงยังแก้มนวลที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ "หนูอยากอุ้มลูกค่ะ""รอพยาบาลทำความสะอาดก่อนนะเดี๋ยวเขาก็อุ้มมาให้"ผ่านไปได้สักพักพยาบาลก็อุ้มทารกน้อยที่ถูกห่อตัวโผล่มาเพียงใบหน้าด้วยผ้าผืนสีฟ้า รันเวย์รับมาอย่างชำนาญแน่น
พอเริ่มใกล้ถึงวันคลอดเฮียเวย์จะรีบเคลียร์งานให้เสร็จและรีบกลับมาบ้านเพื่อคอยอยู่ใกล้ๆฉัน ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านวันนี้คนในบ้านคือเกือบครบขาดเฮียโรมัน น้องมิริน แค่นั้น“พี่ขวัญเจ็บท้องมั้ยคะ” มิราเอ่ยถามฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง“ยังเลย แต่ก็มีเตือนๆมาบ้างแล้วล่ะ” ฉันตอบ“เห็นแบบนี้พี่ไม่อยากมีลูกเลย” พี่ควีนเอ่ย“ก็ไม่ต้องไม่แฟนซิ!” เฮียคิงเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มเล็กน้อย“คงไม่ได้ค่ะ เพราะควีนเป็นคนที่สวยและคนสวยจะไม่ยอมปิดโอกาสให้ผู้ชายเข้ามาแน่นอนค่ะ!” พี่ควีนตอบกลับด้วยท่าทางเชิด ก็สวยจริงนั่นแหละว่าไม่ได้นะ“อาควีนฉวย เหมือนหนูนะคะยุงคิง หนูจะมีแฟนหย่อๆ เหมือนอาควีน คิกๆๆๆ”“จริงหยอคะคนสวยของยุงคิงมาให้ยุงกอดหน่อยค่ะ” จบประโยคเฮียคิงสาวน้อยก็รีบวิ่งเข้าไปชูแขนให้ลุงอุ้มทันที พออุ้มได้เฮียคิงก็หอมแก้มสาวน้อยฟอดใหญ่“ปู่ปู่อยากหอมแก้มคนสวยเหมือนกันค่ะ” แด๊ดโรมเอ่ย พอได้ยินแบบนั้นก็รีบบอกใก้เฮียคิงปล่อยทันที“วางหนูยงเย็วๆ อื้อ จะไปหาปู่ปู่”“อะไรกันคะเนี้ย ปู่ปู่แย่งยาดมยุงคิงได้ไง”ปากพูดแต่ก็ยอมปล่อยค่ะ ก่อนจะวางก็หอมอีกฟอดใหญ่ๆ“ปู่ปู่ขา หนูฉวยปู่ปู่หย่อ ย่าย่าก็ฉวย หนูยักทูกโคนเยยค่า ยั
อาทิตย์นึงยอมรับเลยเฮียเวย์สุดยอดมากไม่รู้ไปเอาเรียวแรงมาจากไหน จนครบหนึ่งเดือนทำบ้างพักบ้างก็ว่ากันไปเริ่มเข้าเดือนที่สองอาการแปลกๆ ก็เกิดขึ้นกับฉันเหม็นกลิ่นอาหารจากของที่ไม่เคยชอบกินกลับอยากกิน กินของเปรี้ยวๆ อยากกินแต่ต้มจืด เพลียจนต้องให้พี่เลี้ยงช่วยดูรวงข้าว ยังดีที่แม่สามีช่วยเลี้ยงพอเริ่มรู้อาการฉันก็ไปซื้อที่ตรวจมาตรวจ สรุปท้องค่ะ!!!!พอตกเย็นสิ่งที่ฉันทำตอนที่เฮียเวย์กลับมาคือวิ่งเข้าไปกอด หอม ฟอด! ฟอด!“อะไรกัน หื้ม! มากอดหอมเฮียมีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ” เฮียเวย์ถามด้วยใบหน้าสงสัยนัยต์ตาหลีมองฉันพร้อมกับระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย“ก็..มีนะคะ เฮียหลับตาก่อนค่ะ” จบประโยคของฉันเฮียเวย์ก็ทำตามอย่างว่าง่าย พอเขาหลับตาฉันก็หยิบที่ตรวจครรภ์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและเอามันยัดใส่ไปในมือของเฮียเวย์“ลืมตาค่ะ” จบตามคำบอกของฉันตาของเฮียเวย์ก็ลืมขึ้นและก้มลงไปมองในมือตัวเอง เขายกมันขึ้นมาดูชัดๆ ก่อนจะมองหน้าฉันและที่ตรวจสลับกันไปมาหลายครั้ง“ขวัญหนูไม่ได้ล้อเฮียเล่นใช่มั้ย?”“เรื่องแบบนี้จะล้อเล่นได้ยังไงกันคะ เฮียดีใจมั้ยคะ” ฉันถามออกไปเฮียเวย์ยิ้มและเข้ามากอดฉันแน่น เสียงและสีหน้าของเฮียเวย
อ๊ะๆๆ อ๊อย! อื้อ! อ๊าส์! อื้อๆๆ อ๊อยๆๆ อื้มส์! เสียงครางประสานกัน ก่อนที่จะหายไปพร้อมกับรสจูบที่ร้อนระอุพั่บๆๆๆๆๆๆๆ ปั่กๆๆๆๆๆๆๆๆ“อ๊อย! จะ..เสร็จ อื้อ! เฮีย…อ๊อย!” เสียงครางหวานดังขึ้นพร้อมกับเอวที่เริ่มออกแรงกระหน่ำ“พร้อมกันนะ อ๊าส์!” เสียงหนาทุ้มเอ่ยก่อนจะกระแทกสวนขึ้นมาทันควัน เอวหนากระแทกกระทั้นใส่รูสวยไม่ยั้งความเร็วถี่รัวทำเอาความรู้สึกอัดแน่นเริ่มจะทะลุออกมา หัวสมองขาวโพลน สายตาเลือนลอย มือเล็กจิกแน่นลงยังไหล่แกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านปั่กๆๆๆๆๆๆ ตั่บๆๆๆๆๆๆๆๆ ปั่บ! ปั่บ! ปึ่ก! เสียงรัวเอวก่อนจะชะลอเน้นความหนักแน่นพร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นที่ถูกพ้นใส่ไปยังมดลูก ร่างทั้งสองกระตุกเกร็งกอดรัดกันแน่นก่อนจะคลายลงพร้อมกับเสียงหายใจหอบเหนื่อย เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวของพวกเขาทั้งคู่แม้ในห้องจะเปิดแอร์ก็ตาม“ขออีกรอบนะคะ” จบประโยคร่างเล็กก็ถูกจับคว่ำหน้าลง สะโพกถูกยกเชิดขึ้นขาวเรียวถูกแยกออกก่อนที่เอ็นแข็งจะใส่เข้าไปในรูสวยอีกครั้ง ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะสั่นคลอนตามแรงกระแทกที่ถูกส่งเข้ามาอีกครั้ง มือหนาคว้ารั้งแขนเรียวขึ้นมาก่อนจะจับรั้งร่างเล็กเข้ามาหาตัวเขา ใบหน้าเล็กหันข้างก่อนที่ริม







