ตอนที่10

ฉันเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง ตั้งแต่เรื่องที่ฉันเข้ามาอยู่ในร่างของเซเรน่าไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ฉันเล่าแบบหมดเปลือกทุเรียนกันเลยทีเดียวคลีนเดอร่าฟังและคิดภาพเมื่อฉันเล่าจบเขาเปลี่ยนท่านั่งมานั่งขัดสมาธิเหมือนฉัน

"ถึงข้าไม่อยากจะเชื่อแต่จากที่ฟังเจ้าเล่ามาก็มีเหตุผลทุกอย่าง เซเรน่าคงไม่ทำอะไรที่แปลกประหลาดอย่างเจ้าหรอก"

"เอ้า! ฉันแค่ทำตัวเป็นคนชั้นสูงไม่ได้นิน่า"

"แล้วเจ้าคิดจะกลับไปยังโลกของเจ้าหรือไม่?"

"อยากสิ นั้นมันบ้านเกิดของฉันเลยนะ อยู่นี้ไปก็เหมือนช่วยอะไรใครไม่ได้"

จอมเวทลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาให้ฉันมือของฉันเอื้อมไปจับมือของเขาลุกขึ้นเราทั้งสองสบตากัน

"มาแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน แล้วข้าจะหาทางช่วยเจ้าเองเมื่อทุกอย่างจบลง"

"ได้ฉันตกลง" ฉันพูดอย่างเร็วโดยไม่ลังเลอะไรเลย

"แต่ในเมื่อเซเรน่าอาจจะตายไปแล้ว เจ้าก็ช่วยใช้ชีวิตให้เหมือนเซเรน่าหน่อยเถอะ"

"เฮ้อ ฉันก็พยายามอยู่แต่มันยากน่ะให้คนอื่นมาเป็นอีกคนแล้วนิสัยเซเรน่าอย่างจะเงียบๆ ที่ไหนใช้พลังงานเยอะตายไป"

เขาเสกต่างหูที่ประดับด้วยเม็ดไข่มุกสีขาวขึ้นมาคู่หนึ่งยื่นมาให้ฉัน

"เอาอันนี้ไปใส่ไว้ตลอดเวลา หากเจ้าเกิดอันตรายมันจะเตือนเจ้าและสื่อสารกับข้าได้แทนนกพิราบ มีอะไรก็ติดต่อข้าได้เสมอ ถ้าข้าว่างไม่ยุ่งเยอะนะ"

"โหสุดยอด ตุ้มหูที่สื่อสารได้ เข้าใจแล้ว"

พอเขาพูดจบก็หายตัวไปสายตามองต่างหูในมือและคิดว่าฉันต้องเข้ามายุ่งเรื่องบ้าบออะไรพวกนี้ด้วยจะได้กลับบ้านหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ 

สองวันผ่านมา...

สายลมอ่อนพัดพาเอาความสดชื่นมาพร้อมกับกลิ่นหอมของดอกไม้แต่ฉันก็ต้องเบิกตาตื่นขึ้นมาเพื่อมางานเลี้ยงน้ำชาของไลล่าเท้าเดินอ้าปากหาวเนือยๆ มาแต่ไกลสีหน้าเบื่อหน่ายกับงานเลี้ยงที่ต้องแต่งตัวหรูหราฉันจึงเลือกสวมเสื้อขาวแขนยาวพองตรงปลายข้อมือกับกางเกงสีฟ้าเอวสูงขาบานผมมัดรวบหางม้า ดูทะมัดทะแมงทันสมัยต่างจากหญิงสาวคนอื่นที่สวมชุดกระโปรงยาวฉันเดินมาอยู่ข้างพี่ชายเสียงซุบซิบดังจนน่ารำคาญ

"นั่นเลดี้เซเรน่า? ทำไมแต่งตัวแบบนั้น น่าเกลียด"ผมสีดอกอัญชันยาวสลวย ดวงตาสีใบเมลเบิล สวมเพชรสีเขียวมรกตใส่ชุดเดรสสีเขียวเธอคือ เลดี้โรซีพูดพร้อมถือพัดโบกไปมาทำหน้าบึ้งปากเธอคือลูกสาวบารอน

"ไม่เหมาะสมเลยแต่งตัวเหมือนผู้ชายอวดดีไม่อยู่ในกฎเกณฑ์" ผมสีดอกทานตะวันผมสั้น ดวงตาสีกลีบบัว แต่งตัวเดรสชุดเหลืองมีดอกไม้ประดับที่คอนั้นคือ เลดี้คาซิสมองเท้าตั้งแต่หัวจรดเท้าเธอคือลูกสาวของเอิร์ลเพื่อนสนิทของไลล่า

ฉันใช้สายตาพิฆาตจ้องไปยังพวกเธอทั้งสอง ทำให้ทั้งสองหลบสายตาเดินตรงไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมไว้ ไลล่ารีบเดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มหวาน

"เลดี้เซเรน่า ดีใจจังที่ท่านมางานเลี้ยงน้ำชาเชิญทางนี้เลยค่ะ"

"ไม่จำเป็นหรอกแค่มาร่วมงานก็บุญมากแล้ว"

ไลล่าหน้าเสียเล็กน้อยแต่ก็ยังคงยิ้มเหมือนไม่รู้สึกอะไรจากนั้นก็เข้ามากอดฉันทันใดนั้นมือของฉันก็ผลักไลล่าออกไปโดยอัตโนมัติร่างของไลล่าล้มลงไปกองกับพื้นเสียงกรีดร้องไลล่าดังจนแขกคนอื่นๆ รีบเข้ามาช่วยพยุงไลล่าขึ้น

"โอ๊ยเจ็บ! เจ็บมากเลดี้เซเรน่าฉันรู้ว่าเลดี้เกลียดฉันแต่ก็ไม่คิดว่าเลดี้จะผลักไสฉันขนาดนี้" ไลล่าพูดด้วยน้ำตาคลอเบ้า

"ไม่เห็นจะต้องผลักกันแรงขนาดนั้นเลย บอกกันดีๆ ก็ได้" เลดี้โรซีพูดและประคองร่างไลล่าไว้

"เลดี้เซเรน่าจิตใจต่ำเหลือเกินนะ" เลดี้คาซิส พูดเสริม

"ก็ยังดีกว่าพวกเธอที่แสร้งทำเป็นดีทั้งที่ใจของพวกเธอมันเน่าเฟะซะขนาดนี้"

"นี่!!!..."เลดี้โรซีกับเลดี้คาซิส หน้าแดงก่ำ

สายตาของฉันมองใบหน้าของไลล่าที่แสร้งทำเป็นเจ็บปวดฉันเลยแสร้งทำเป็นห่วงใยตีเนียนทำเป็นไม่รู้เรื่อง ฉันเอามือขึ้นมาปิดปากทำเหมือนว่าตัวเองตกใจมาก 

"โอ้ว เลดี้ไลล่า ขอโทษนะพอดีฉันไม่ชอบให้ใครมากอดยกเว้นฝ่าบาทนะไม่โกรธกันนะ" ก้นของฉันเด้งให้เลดี้โรซีกระเด็นออกไปเข้ามาประคองแทน

ไลล่าขึงตาใส่อย่างขุ่นเคืองจนฝ่าบาทเดินเข้ามาในงานเลี้ยงไลล่าน้ำตาไหลวิ่งเข้าไปหาฝ่าบาททันทีเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้เร็วมาก

"ฝ่าบาทเพคะเลดี้เซเรน่าผลักเลดี้ไลล่าล้มลงไปกับพื้นเลยเพคะดูสิเพคะ มือเลดี้ไลล่ามีแผลด้วยเพคะ" เลดี้โรซีพูดให้ฝ่าบาทว่าฉันผลักไลล่าทำให้เขาหันมามองฉันด้วยสีหน้าเย็นชา

"เฮอะ ขี้ฟ้องกันจังเลยนะ" ฉันเอามือขึ้นมากอดอก

"ข้านึกว่าเจ้าเปลี่ยนไปแต่ที่ไหนได้ยังเหมือนเดิม สมองไม่มีไม่เป็นไรแต่มารยาทต้องมีบางนะ"

"เพคะ!!" ฉันพูดน้ำเสียงแข็งกร้าวใส่ฝ่าบาท

สายตาที่ฝ่าบาทมองฉันเย็นเยือกและรังเกียจราวกับว่าฉันเป็นตัวประหลาดที่ไม่ควรเข้าใกล้ฉันเลยแกล้งเดินออกจากงานเลี้ยงโดยไม่สนใจใครหน้าไหนเดินมาเจอแม่น้ำขนาดใหญ่แล้วเดินไปนั่งที่ก้อนหิน

"ข้านึกว่าเจ้าเปลี่ยนไป โถ่เอ่ย ไม่ได้ผลักแรงด้วยซ้ำ เธอเล่นล้มเอง กลายเป็นว่าฉันผิดเต็มๆ" ฉันล้อเลียนเสียงของฝ่าบาท

"อยากจะบ้าตายหลงจนไม่รู้ว่าอะไรถูกผิด"

ใบหน้าของไลล่าที่มองฉันนั้นไม่เหมือนในนิยายดวงตาที่ฉันเห็นมืดครึ้มและเคลือบแฝงความโหดเหี้ยม

"ไม่ได้คิดไปเองจริงด้วย ร้ายเหมือนกันนะโถ่"

"ฮ่าๆๆ"

เสียงหัวเราะดังเอาฉันสะดุ้งหันไปตามเสียงก็พบกับดยุกเฟนิสร่าทียืนพิงข้างต้นไม้ไม่ไกลจากที่ฉันนั่ง

"ดยุก? มายืนอะไรอยู่ตรงนี้ถ้าฉันหัวใจวายตายขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ ดยุกจะรับผิดชอบฉันเหรอ"

ดยุกก้าวย่างมาพร้อมกับรอยยิ้มที่หล่อสุดๆ ทำให้ใจฉันละลายหน้าฟ้าประทานชัดๆ

"เลดี้ไม่หัวใจวายตายหรอกข้าสิน่าจะขำตายก่อน พึ่งรู้ว่าเลดี้พูดคนเดียวก็เป็นด้วยแทบยังล้อเลียนฝ่าบาทอีกไม่เคยเห็นเลดี้ในมุมนี้มาก่อน"

"แล้วฉันมีมุมไหนที่น่าจดจำหรือไง?"

"มีสิ ตอนที่เลดี้ยิ้มโดยที่ไม่มีความร้ายกาจใดๆ ทั้งสิ้นมันเป็นอะไรที่ตรึงตราใจข้ามาก"

ฉันเบือนหน้าหนี ก้มหน้าจิกใบไม้ข่มอาการเขินอายไอความร้อนขึ้นบนใบหน้ารีบหันหน้าไปทางแม่น้ำแล้วดยุกก็ย่างเข้ามานั่งข้างๆ

"เลดี้เซเรน่ายังรักฝ่าบาทอยู่ใช่ไหม สายตาของเลดี้ที่มองฝ่าบาท ข้าดูออก"

"ฮะ!"

ฉันที่คิดในใจว่าไม่เลยๆ ๆ ฉันรังเกียจยิ่งกว่าอะไรดีแต่ดันต้องแสดงบทละครแบบนั้นเฉยๆ เห็นสีหน้าของดยุกมันทำให้ฉันคิดอะไรดีๆ ออกจึงแกล้งเบิกดวงตากว้างๆ ให้น้ำตาไหลออกมาเริ่มเอามือขึ้นมาปิดปากเหมือนว่ากำลังร้องไห้สูดจมูกนิดหน่อย

"ฉันนะรักฝ่าบาทตั้งขนาดนั้นแต่เขากลับไม่มองมาที่ฉันบ้างเลย" 

(โอ๊ยขนลุกขนพองทุกครั้งที่โกหกเรื่องฝ่าบาทเลยแฮะฉัน)

"เลดี้เซเรน่าอย่าร้องไห้สิ ข้าปลอบใครไม่เป็นหรอก"

ใบหน้าของฉันหันไปหาดยุกเราสองคนสบตากันยิ่งมองผิวพรรณจะดีอะไรขนาดนี้กินอะไรเข้าไปกันสีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนยกเว้นใบหูที่ขึ้นสีจางๆ ดยุกเอื้อมมือมาเช็ดแก้มทำให้ฉันนิ่งไปชั่วครู่

"ไม่มีใครอยากเป็นคนไม่ดีที่ไม่สมหวังหรอก และไม่มีใครอยากรักข้างเดียวไปตลอดชีวิต"

ฉันตบมือให้ดยุก"พระเอกสุดๆ ถึงแม้จะเป็นตัวรองก็เถอะ หล่อได้ใจฉันไปเลยดยุก"

"เลดี้พูดอะไรของเลดี้ทำข้าสับสนภาษาใหม่เหรอ"

"ฮ่าๆ ๆ ขอโทษด้วยดยุกเวลาอยู่กับท่านฉันเหมือนเป็นตัวเองสุดๆ" ฉันยิ้มในขณะที่พูดกับดยุก

ดยุกลุกขึ้นเอื้อมมาจับมือของฉันและพาฉันวิ่งเข้าไปในป่าจนมาถึงฉันหอบสุดๆ เขาเล่นวิ่งไม่พักเลยพอเงยหน้าขึ้นถึงกับอ้าปากค้างเอามือขึ้นมาปิดปากสถานที่ไม่เคยมีใครรู้ในนิยายนอกจากดยุกและเขาที่เหมือนจะชวนไลล่ามาแต่ไลล่าปฏิเสธเขา ถ้ำน้ำตกทางเข้าจะมีดอกไม้สีเหลืองสีแดงขาเดินเข้าไปจะเจอน้ำตาที่ก้อนหินเรียงกันสวยงามมีผีเสื้อสีฟ้าบินเต็มไปหมดแสงส่องลงมามันสวยมาก

"ทำไมดยุกถึงพาฉันมาที่นี่ ควรเป็นเลดี้ไลล่าสิที่ต้องมาเห็นความสวยงามนี่"

"ข้าว่าเลดี้ไลล่าไม่เหมาะกับที่นี่ แต่เลดี้ต่างหากที่เหมาะสม"

ดยุกเดินไปเด็ดดอกไม้สีรุ้งบนก้อนหินที่มีดอกไม้เพียงอันเดียวแล้วเดินมาอยู่ตรงหน้าฉัน เขายื่นดอกไม้ให้ฉันมือของฉันรับมายกขึ้นมาดมกลิ่นของมันหอมอ่อนๆ

"มีคนบอกว่าถ้าเราสามารถเด็ดดอกไม้สีรุ้งให้ใครสักคน จะสามารถขอพรได้ข้อหนึ่ง เช่นนั้นข้าขอให้เลดี้ไม่เจ็บปวดกับความรักอีกต่อไป"

ในยามที่ฉันรู้สึกเศร้า ดยุกจะเข้าใจความรู้สึกของฉันโดยไม่ต้องให้ฉันอธิบายอะไรมาก คำพูดของดยุกเล่นเอาแก้มฉันแดงก่ำราวกับมะเขือเทศทำให้ใจเต้นแรงสุดอย่างกับโดนจีบเหมือนในเกมเลย