ตอนที่9

แสงเทียนริบหรี่ ณ ห้องใต้ดินอันมืดมิด หญิงสาวในชุดคลุมสีดำเดินลงบันไดไปชั้นล่างสุดเปิดประตูเข้าไปมีชายผมสีชาไข่มุกตาบอดที่กำลังปรุงยาหม้อใบใหญ่ส่งกลิ่นฉุนอบอวลไปทั่วห้อง

"ท่านเลดี้วันนี้มาเอายาเร็วกว่าปกตินะ เพราะอะไรรึ"

"ช่วงนี้รู้สึกว่าฝ่าบาทจะสนใจนางเซเรน่าเกินไปฉันเลยต้องการยาที่แรงกว่านี้"

"ได้ตามประสงค์"

ชายคนนั้นเสกขวดยาสีแดงขึ้นมาบนมือเป็นขวดเล็กรูปทรงกลมมีลวดลายสีดำและแสงสีดำออกมา

"นี่จะทำให้ฝ่าบาทรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้นเลยใช่ไหม?"

ไลล่าถามมือจับขวดดูอย่างบรรจงพิถีพิถันประกายตาบ่งบอกถึงความแน่วแน่

"ใช่แล้วเลดี้ เพียงแค่เจ้าให้ฝ่าบาททานยานี้ ฝ่าบาทจะไม่เหลียวมองผู้หญิงคนใดนอกจากเจ้า ในสายตาของเขาจะมีเพียงเจ้าเท่านั้น"

"ดี! ตำแหน่งนั้นจะต้องเป็นของข้าเพียงผู้เดียว!" เธอแสยะยิ้ม

"แต่ข้าต้องเตือนเจ้าไว้ก่อน ยานี้มีฤทธิ์รุนแรง หากใช้มากเกินไปอาจจะสะท้อนกลับมายังที่เจ้าได้"

"ฉันไม่สน! ฉันต้องการให้ฝ่าบาทรักแค่ฉันก็เพียงพอ" สายตาของเธอมีความประสงค์อย่างแรงกล้า

"เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า"

เขาเดินไปที่หม้อเพื่อค้นยาเธอได้ขวดยามาพร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะจึงเดินออกจากห้องใต้ดินไป

"คราวนี้ล่ะฉันจะต้องเป็นจักรพรรดินีเคียงข้างฝ่าบาทตลอดไป"

ณ ห้องนอนเซเรน่า

เครื่องนอนบนเตียงเป็นสีน้ำเงินเข้มเข้ากันทั้งชุดเหมือนผืนน้ำของทะเลสาบผนังข้างเตียงแขวนดรีมแคชเชอร์ที่เชื่อว่ามันเป็นตาข่ายดักฝันดีและช่วยไล่ฝันร้ายไปได้ฉันนอนกุมขมับอยู่บนเตียงฝ่าบาททำให้ฉันนอนไม่หลับเพราะคำพูดของเขา

"ฝ่าบาท ต้องการอะไรจากฉันกันน่ะ ถึงได้พูดคำนั้นออกมา"

"แต่งงานงั้นเหรอ? บ้าบอที่สุด!"

จู่ๆ ก็มีเสียงกระพือปีกดังขึ้นฉันลุกขึ้นมองก็เห็นนกพิราบสีขาวเกาะอยู่ขอบหน้าต่างฉันรีบเปิดหน้าต่างออกนกพิราบก็บินเข้ามาเกาะบนมือของฉันมือลูบหัวนกเบาๆ สายตาเหลือบเห็นที่ขาของมันมีกระดาษแผ่นเล็กๆ ผูกอยู่ฉันแกะกระดาษออกแล้วคลี่อ่านข้อความ

"ข้าต้องการพบเจ้า ให้มาที่โบสถ์ตอนนี้" ในจดหมายที่เขียนนั้นหมายถึงฉันที่เขาอยากจะพบ

"ใครส่งมานะ?"

แววตาเต็มไปด้วยความฉงนหัวคิ้วของฉันขมวดขึ้นมาเล็กน้อยข้อความนั้นไม่ได้ระบุชื่อผู้ส่งแต่ให้ไปโบสถ์แห่งเดียวที่นี่แต่ลองไปก็ไม่เสียหายฉันแอบออกจากคฤหาสน์ทางด้านหลังแล้วขี่ม้ามุ่งหน้าไปยังโบสถ์วอนน์เจเนวี ที่กว้างขนาดใหญ่มีต้นไม้เยอะท่าสีเทาเงินหลังคาเป็นสีดำเดินเข้ามาจะเจอรูปปั้นของเทพซุสผู้เป็นราชาของเทพทั้งมวลสายตาก็พบชายคนหนึ่งสวมชุดคลุมสีขาวปกปิดใบหน้าจนมองไม่เห็นแต่ดวงตาสีแดงที่จ้องมองมาทำให้ฉันรู้สึกเกร็งไปหมดฉันเองก็สวมผ้าคลุมหน้าเพื่อปกปิดใบหน้าเช่นกัน

"เจ้าไม่ใช่เซเรน่า ดวงวิญญาณของนางได้ตายไปแล้ว แต่ดวงวิญญาณที่อยู่ตรงหน้าข้าตอนนี้กลับวิเศษยิ่งนัก" ชายลึกลับพูดเสียงแหบพร่าเขาหันมามองใบหน้าของฉัน

ฉันถอยไปเล็กน้อยตกใจชายคนนี้รู้ได้อย่างไร "ท่านเป็นใครกัน?"

เขาถอดผ้าคลุมหน้าออกผมสีสโมกกี้ควอร์ต ดวงตาสีพระจันทร์เลือด มีตราสามเหลี่ยมเหมือนเพชรของจอมเวทสีทองกลางหน้าผาก เขาคือจอมเวท คลีนเดอร่าผู้รู้ทุกสิ่งทุกอย่างและอยู่ข้างเซเรน่าแม้แต่ตอนเซเรน่าจะโดนประหารเขาก็พยายามหาหลักฐานว่าเซเรน่าไม่ได้กระทำเรื่องสั่งคนมาสังหารไลล่า แล้วทำไมเขาถึงนัดเจอในโบสถ์แต่ต้องเป็นที่ทะเลสาบสิ เนื้อเรื่องเปลี่ยนอีกแล้วเหรอ

"ข้าสัมผัสได้ ว่าเจ้าไม่ใช่คนของโลกใบนี้ ใช่ไหม"

อีกด้านในขณะหนึ่ง...

ภายในห้องทำงานอันเงียบสงบฝ่าบาทที่นั่งอยู่ท่ามกลางกองเอกสารมากมายเขาที่ทำงานอย่างขะมักเขม้นเพื่อแก้ไขปัญหาต่างๆ ของบ้านเมืองขณะที่ดวงตากำลังไล่อ่านรายงานต้นฉบับนั้นอยู่แล้วไลล่าก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดน้ำชาและขนมหวาน

"ฝ่าบาทเพคะน้ำชาและขนมเพคะ ทำไมฝ่าบาททำงานคนเดียวเลขาวินเทอร์ไปไหนแล้วเพคะ" ไลล่าพูดน้ำเสียงอ่อนหวาน พลางวางถาดลงบนโต๊ะ

ฝ่าบาทเงยหน้าขึ้นมองไลล่าแวบหนึ่ง "ภรรยาวินเทอร์กำลังจะคลอดข้าเลยให้เขารีบกลับไปหาเมีย เจ้าวางไว้เถอะแล้วเจ้าก็ไปพักผ่อนเสียนี่ก็ดึกมากแล้ว"

"ก็ได้เพคะฝ่าบาทต้องรีบกินน้ำชาที่ยังร้อนๆ อยู่นะเพคะถึงจะอร่อยและฝ่าบาทก็รีบเข้านอน หม่อมฉันเป็นห่วงฝ่าบาทมากน่ะเพคะ"

ไลล่าย่อกายก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางเรียบร้อยอ่อนโยน

เมื่อไลล่าออกไปแล้วเขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินไปยังโต๊ะสายตามองขนมที่วางไว้ฝ่าบาทยกขึ้นมาดมก็พบว่ามีกลิ่นดอกไม้ชนิดหนึ่งปกติไลล่าจะใช้ชาอีกกลิ่นเป็นชาลิลลี่โดยเฉพาะเขาเลยเดินไปที่หน้าต่างเทลงไปที่ดอกไม้มันเปลี่ยนเป็นสีดำเลยทำให้รู้ว่านี่เป็นดอกคะนึงรักที่ทำให้ผู้ชายหลงใหลจนไม่สามารถถอนตัวออกจากเธอได้

"ผ่านมาตั้งหลายปียังไม่ฉลาดขึ้นเลยนะ ไลล่า"

"ดัฟฟ์ ออกมาหาข้า" เขาถือลูกแก้วสีเงินไว้ในมือ

จากนั้นดัฟฟ์ก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเขาพร้อมทำท่าโค้งคำนับผมสีคลาวด์เบอร์รี่ดวงตาสีพีช ใส่ชุดนักเวทเขาคืออันดับสองแห่งหอคอยเวทนิวกัวซีเป็นคนที่ช่วยเหลือฝ่าบาทอย่างเงียบๆ เป็นเงาของจักรวรรดิ

"ถวายบังคมแด่ฝ่าบาทแสงจันทร์พ่ะย่ะค่ะ"

"ดัฟฟ์เจ้ามาลองดมชาหน่อยสิว่าใน ชามันมีดอกคะนึงหรือเปล่า"

เขายกชาขึ้นมาดมโดยใช้มือปัดกลิ่นให้เข้าไปในจมูก

"มีดอกสองชนิดพ่ะย่ะค่ะ ดอกคะนึงและดอกเสน่ห์ ทั้งสองเอามารวมกันจะทำให้ฤทธิ์ของยาเพิ่มพูนมากขึ้นและทำให้ใจร้อนรุมอีกด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

"พอจะรู้ไหมว่าดอกไม้พวกนี้หายากหรือเปล่า"

"แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ ดอกสองชนิดนี่เป็นราคาที่แพงหาพบยากที่จะเจอในประเทศของเรานอกจากมีคนนำเข้ามา ฝ่าบาทไปได้ชานี่มาจากไหนพ่ะย่ะค่ะ เกิดฝ่าบาทกินเข้าไปอันตรายแก่ชีวิตของฝ่าบาทได้เลยพ่ะย่ะค่ะ"

"ไลล่าเป็นคนเอามาให้ข้าดื่ม"

"เลดี้ไลล่าตั้งใจจะวางยาเสน่ห์ใส่ฝ่าบาทอีกแล้วเหรอพ่ะย่ะค่ะ"

"อืมมมมม คราวนี้เล่นแรงเชียวแหละ คงอยากจะให้ข้าตั้งใจยกตำแหน่งจักรพรรดินีให้"

"เลดี้ไลล่าทรงร้ายกาจยิ่งกว่าเลดี้เซเรน่าอีก ฝ่าบาทจะให้ตัวอันตรายมาอยู่ข้างกายแบบนี้ไปตลอดไม่ได้น่ะพ่ะย่ะค่ะ"

"ไม่ต้องห่วงอีกไม่นานหรอก ดัฟฟ์ ไปสืบหาตัวคนที่เอายาพวกนี้ให้ไลล่าแล้วจับมาให้ข้า"

"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"

เขาหันไปมองท้องฟ้าแล้วดัฟฟ์ ก็หายตัวไปตามคำสั่งของฝ่าบาท

"เซเรน่า เจ้าตั้งใจจะทำอะไรหรือต้องการให้ข้ารู้ว่าไลล่าวางยาข้างั้นเหรอ ทั้งที่ข้ารู้มาตลอดแต่เจ้าก็ยังทำเรื่องไร้สาระอยู่อีกนะเซเรน่า"

ในเวลาเดียวกันนั้น...

ฉันนั่งบนพื้นด้วยการนั่งขัดสมาธิกับจอมเวทคลีนเดอร่า ผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุดในดินแดนนี้ดวงตาพระจันทร์เลือดก่ำของเขาจ้องมองมาราวกับจะมองทะลุผ่านร่างกายมายังจิตใจอันบริสุทธิ์ผุดผ่องนี่ ฉันที่รู้ว่าไม่สามารถโกหกเขาได้เลยใช้มือกวักเรียกเขาที่ยืนพิงกำแพงอยู่

กวัก ! กวัก !

"มานั่งสิ ถ้านายอยากจะรู้เรื่องราวของฉัน จะยื่นคลำหัวผู้ใหญ่ไม่ดีนะ"

"ข้าอายุมากกว่าเจ้าตั้ง ห้าร้อยปี ไยเจ้าพูดเป็นกันเองขนาดนี้"

แต่เขาก็มานั่งพื้นหลังตรงท่าที่ดูดีมือวางบนตัก เล่นเอาฉันแถมกลั้นขำไม่อยู่

"ฮ่าๆๆๆ ท่านั่งของท่านจอมเวทดูดีเชียว"

"ก็ข้าไม่เคยนั่งบนพื้นมาก่อนน่ะ เล่ามาสิ " คลีนเดอร่า พูดเสียงเร่งรีบแต่สีหน้าคืออยากรู้อยากเห็น

"ใช่ฉันไม่ใช่เซเรน่า ฉันคือนิโคลมาอยู่ร่างของเซเรน่า"