เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป!! | บทที่ 3.2 หมายเลขหนึ่ง [100%]

“ขอต้อนรับท็อปโฮสต์คนใหม่ของเรา หมายเลขหนึ่งน้องธันวาค่ะ”

ทันทีที่พิธีกรประกาศ เสียงด้านล่างพากันส่งเสียงร้องกรีดออกมาดังลั่น ถูกใจในรูปลักษณ์หน้าตาโฮสต์คนใหม่กันอย่างมาก

เช่นเดียวกับแอรินที่จ้องมองอีกฝ่ายไม่กะพริบตา แต่ใช่ว่าเธอจะชื่นชมเขาเหมือนคนอื่นแต่อย่างใด

'ทำไมรู้สึกคุ้นหน้าจัง’

คำถามแรกก่อเกิดภายในใจ หรี่ตามองคนบนเวทีตั้งนาน แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก กระทั่งจังหวะหนึ่งที่หมายเลขหนึ่งจ้องมาที่โต๊ะของเธอ นี่แอรินคิดไปเองหรือเปล่าว่าคนนั้นกำลังจ้องมองเธออยู่

“นั่นเขาจ้องแกหรือเปล่ายัยแอล เอิ๊ก” ปิ่นเอ่ยถามลิ้นพันกันจนเรียกชื่อเพื่อนผิดๆ ถูกๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำยังซบอยู่กับไหล่กว้างของโฮสต์รุ่นน้อง

“แอร์ว่าปิ่นเมาแล้วแหละ เรากลับกันไหม?” แอรินเอ่ยชวน แต่ทว่าคิ้วเรียวสวยกลับขมวดแน่นพร้อมกับส่ายหน้า

“มายอาว ปิ่นจะอยู่กับน้องธีร์ น้องธีร์ก็อยากอยู่กับพี่ปิ่นนานๆ ใช่ไหมครับ เอิ๊ก” ปิ่นหันไปถามโฮสต์ ซึ่งธีร์เองก็พยักหน้ารับตามหน้าที่

“ครับ อยู่กับน้องธีร์ก่อนนะครับพี่ปิ่น” โฮสต์หนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แค่นี้ก็เพียงพอให้ปิ่นอยู่ต่อตลอดทั้งคืนแล้ว

ส่วนคนที่ได้ฟังถึงกับลอบถอนหายใจยาว ก็รู้อยู่หรอกว่าที่ธีร์เทคแคร์ปิ่นดุจเจ้าหญิง นั่นก็เพราะเป็นงานของเขา ก็หวังว่าเพื่อนสร่างเมาแล้วไม่ติดบ่วงความสุขชั่วคราว เหมือนกับหลายคนที่เข้ามาในที่นี้

ไม่นานการประมูลชิงหมายเลขก็เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด หลายโต๊ะต่างตะโกนตัวเลขกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ยกเว้นแต่โต๊ะของสามสาวที่นั่งมองศึกนี้อย่างเงียบๆ

“ตอนนี้อยู่ที่สองร้อยดื่ม มีใครให้มากกว่านี้บ้างครับ” พิธีกรประกาศ แอรินและแขกคนอื่นๆ หันไปมองโต๊ะที่ยอมจ่ายดริงก์ได้หนักขนาดนี้

สาวผมยาวสลวยถึงกลางหลัง อายุราวๆ ยี่สิบกลางๆ เธอสวมชุดเดรสสีดำ กำลังนั่งไขว่ห้างจิบไวน์อย่างสบายใจอยู่คนเดียว คือคนที่ประมูลดื่มให้กับหมายเลขหนึ่งสูงสุดในตอนนี้

“สองร้อยดื่มครั้งที่ หนึ่ง”

สาวชุดดำหันมายิ้มเยาะให้กับโต๊ะของสามสาว ทำเอาคนเมารู้สึกเดือดดาลที่เหมือนตัวเองโดนหยาม

“อีนี่” ปิ่นพูดลอดไรฟัน ด้วยนิสัยไม่ยอมคนทำให้เธอยกป้ายวงกลมพร้อมกับตะโกนสุดเสียง

“สองร้อยห้าสิบดื่ม”

หลังจากที่ปิ่นประกาศ เกิดเสียงฮือฮาอีกครั้ง เช่นเดียวกับแอรินและมิกกิที่หันมาสบตากัน

“ยัยปิ่น” แอรินลุกมาคว้าป้ายโต๊ะจากมือของปิ่นมาถือไว้ กลัวว่าเพื่อนจะทำอะไรบุ่มบ่ามไปมากกว่านี้

“ไม่เห็นหรือไง มันดูถูกเรา” ปิ่นเอ่ยเสียงสูง ไม่ชอบสายตาสาวชุดดำคนนั้นเสียเลย

“ก็เรื่องของเขาสิ นี่แกจะเสียเงินแสนอีกทำไม น้องทีก็อยู่กับแกแล้วนี่ไง” มิกกิพูดเตือนเพื่อน

“ใครบอกว่าฉันประมูลให้ตัวเอง ฉันประมูลให้ยัยแอร์ย่ะ ท็อปโฮสต์หล่อขนาดนี้ ใครจะปล่อยให้หลุดมือ” ปิ่นยักไหล่พร้อมกับเบะปากคว่ำ ก่อนจะนั่งกอดอกรอคอยประกาศว่าหมายเลขหนึ่งจะต้องมานั่งที่โต๊ะของพวกเธอ

“เฮ้อ” แอรินถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ เธอรู้จักนิสัยของปิ่นดี ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุอยู่ดี

สุดท้ายแล้วปิ่นก็เป็นผู้ชนะในการประมูลดื่มในครั้งนี้ ตามความคาดหมาย ก่อนที่เจ้าของดวงตาเฉี่ยวจะเดินลงมาจากเวที ตรงไปยังโต๊ะของสามสาว

“คุณธันวาน่าจะแก่กว่าพวกเรา ปิ่นของเรียกว่าพี่ธันได้ไหมคะ” ปิ่นเอ่ยถามคนหล่อ ซึ่งธันวาก็พยักหน้าเป็นการอนุญาต

“ได้ครับ คุณ...”

“เรียกน้องก็ได้ค่ะ ปิ่นชื่อปิ่นนะคะ นั่นยังแอรินเรียกสั้นๆ ว่ายัยแอร์ และก็มิกกิค่ะ” ปิ่นแนะนำตัวเธอและเพื่อนๆ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ชายหนุ่มส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ จนทำให้ปิ่นและมิกกิใบหน้าเห่อร้อน ขณะที่แอรินคิดว่า ช่างเป็นรอยยิ้มเสแสร้งที่สุดที่เคยเห็นมา จนหญิงสาวเผลอทำหน้าเหม็นเบื่ออย่างไม่รู้ตัว

“น้องแอร์เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ธันวาเอ่ยถาม

“เปล่าค่ะ” แอรินปฏิเสธ

“พี่ธันไปนั่งใกล้ๆ ยัยแอร์ได้เลยนะคะ เพื่อนของปิ่นคนนี้ต้องการหาคนใส่ใจ หึหึ” ปิ่นพูดบอกพร้อมกับขยิบตาให้แอรินที่อ้าปากเหวอ งงว่าตัวเองเอ่ยความต้องการตอนไหน

“คนน่ารักๆ อย่างน้องแอร์เนี่ยนะครับ ต้องการคนใส่ใจ พี่ว่าหนุ่มๆ น่าจะมาต่อแถวกันให้ควักเสียมากกว่า” ธันวาถามเสียงสูง ทำเอาปิ่นถึงกับหัวเราะเบาๆ ขณะที่แอรินได้แต่นั่งหน้ามุ่ยอย่างไม่ชอบใจคนข้างๆ

“ต่อแถวจริงค่ะ แต่โดนยัยแอร์ตะเพิดไปหมดแล้ว”

“ปิ่น” แอรินพูดห้ามไม่ให้เพื่อนพูดมากไปกว่านี้

“เอาน่าแอร์ หนุกๆ เลิกเครียดสักวันจะเป็นไรไป พี่ธันอุตส่าห์มานั่งด้วยแล้ว จริงไหมคะ” ปิ่นพยายามพูดเกลี้ยกล่อม ก่อนจะหันไปถามความเห็นของธันวา

ธันวาพยักหน้า มองดูสาวน้อยที่ส่งสายตาไม่ชอบใจมาให้ตัวเอง พลันยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ในวงสนทนาทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ยกเว้นแอรินที่ได้แต่นั่งเงียบๆ

“แอร์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” แอรินหันไปกระซิบกับมิกกิ

“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม” มิกกิเอ่ยถาม แอรินส่ายหน้าเบาๆ เพราะที่นี่ไม่มีอะไรให้ต้องเป็นกังวลใจ จากที่ดูลาดเลาคร่าวๆ ระบบความปลอดภัยของร้านธันเดอร์โฮสต์ค่อนข้างดีเยี่ยมเลยทีเดียว

“ไม่เป็นไรหรอก แอร์ไปคนเดียวได้ มิกกิอยู่ดูแลยัยปิ่นเถอะ”

“อืม ถ้ามีอะไรก็ไลน์มาบอกนะ” มิกกิพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวันนั้น ที่เธอยอมปล่อยให้เพื่อนไปห้องน้ำเพียงลำพัง จนแอรินหายตัวไป แต่วันนี้คนที่น่าเป็นห่วงมากกว่าก็คือปิ่น ที่ยังคงกระดกแก้วเหล้าไม่หยุดปากเลย

หญิงสาวเดินเข้ามาในห้องน้ำเพียงลำพัง เดินตรงไปยังอ่างล้างหน้าแล้วเปิดน้ำจากก๊อก วักน้ำใส่หน้าของตัวเองให้หายสร่างเมา

วันนี้เธอดื่มไปเพียงสองแก้วเท่านั้น แต่เพราะห่างหายจากน้ำเมามาเกือบสองปี ฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็ทำให้เธอรู้สึกมึนได้เหมือนกัน

ทำธุระของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินออกมาด้วยความรู้สึกสดชื่น สองขาหยุดชะงักเสียดื้อๆ เมื่อเห็นใครบางคนกำลังยืนพิงกำแพง ปากคาบบุหรี่ก่อนจะพ่นควันสีขาวลอยไปบนอากาศ ก่อนจะเอ่ยคำทักทายด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เธอนี่มันความจำสั้นจริงนะ”