ตอนที่ 4 ข้อเสนอ [50%]

“เธอนี่มันความจำสั้นจริงนะ”

ทันทีที่ร่างสูงพูดจบ คิ้วเรียวสวยของคนตรงข้ามก็ถึงกับขมวดแน่นในทันที

เมื่อกี้เขาด่าเธอความจำสั้นอย่างนั้นหรือ?

“เมื่อกี้คุณพูดว่าไงนะคะ” แอรินถามย้ำ ทำเอาธันวาถึงกับเหยียดยิ้มออกมา ปามวนบุหรี่ที่เหลือเกือบครึ่งทิ้งลงพื้น ก่อนจะใช้รองเท้าหนังราคาแพงบดขยี้เพื่อดับไฟ

แอรินรู้สึกประหม่าเมื่อจ้องมองเข้าไปในดวงตาดุคู่นั้น ธันวาในตอนนี้ ช่างแตกต่างกับคนที่เอนเตอร์เทรนแขกคนเมื่อครู่ลิบลับ ทำเอาร่างบางหวาดกลัวคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก

“เธอเป็นพวกคนที่พูดครั้งเดียวไม่รู้เรื่องสินะ” ชายหนุ่มก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็อยู่ในระยะประชิด จนแอรินเผลอถอยหลังหนี ตัวแนบชิดกับกำแพงอย่างไม่รู้ตัว

“ฉันเป็นแขกนะ คิดจะเสียมารยาทหรือไง ถ้าเรื่องนี้ถึงหูเจ้าของร้าน ว่าคุณกำลังคุกคามฉัน คุณโดนไล่ออกแน่ๆ”

แอรินพูดขู่ออกไป เพื่อหวังให้ธันวาถอยออกไปเสียก่อน ซึ่งคำขู่ของเธอกลับไม่เป็นผล หนำซ้ำเจ้าของร่างสูงกลับยกแขนสองข้าง เพื่อเป็นปราการไม่ให้แอรินหนีไปไหนได้

“ออกไปนะ ฉันจะแจ้งตำรวจ” เมื่อเห็นท่าทีว่าธันวาไม่ยอมหยุด เธอจึงใช้ไม้ตายโดยการบอกว่าจะแจ้งความ ซึ่งก็ได้ผล ธันวาหยุดการกระทำพร้อมกับจ้องเธอนิ่ง

“ถ้าคิดว่าจะออกจากร้านฉันได้ก็คอยดู” ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก จับคางสวยเชิดขึ้นให้เธอสบตากับเขาตรงๆ ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำระสาย

“คะ คุณจะทำอะไร” ร่างกายไม่รู้เรี่ยวแรงหายไปไหนหมด ทำไมถึงไม่ขัดขืนผู้ชายคนนี้บ้างยัยแอร์

นึกโทษตัวเองในใจ ทว่าจมูกเล็กกลับได้กลิ่นฉุนของน้ำหอมที่มาจากกายคนตรงข้าม ซึ่งเธอไม่ชอบมันเลย แต่จะว่าไป เธอรู้สึกว่าเหมือนเคยดมน้ำหอมกลิ่นโดดเด่นนี้จากที่ไหน

“ถ้าคืนนี้เธอนอนกับฉันอีก เท่าไหร่แอริน”

โฮสต์หนุ่มเอ่ยถาม ซึ่งคำถามนี้สร้างความไม่พอใจให้กับหญิงสาวเป็นอย่างมาก

หากใครได้ยินคงรู้สึกประหลาดใจน่าดู ที่อยู่ๆ โฮสต์หนุ่มก็มาเสนอราคากับแขก ซึ่งนั่นไม่ใช่ประเด็นหลักที่จะต้องคิดให้มากความ

ที่สำคัญ ผู้ชายคนนี้กำลังดูถูกเธออย่างไม่น่าให้อภัยต่างหาก กล้าดียังไงถึงพูดจาแบบนี้กับเธอ

“ฉันไม่ได้ขายตัว” แอรินตะคอกกลับด้วยความโกรธ

“ถ้าไม่ได้ขายตัว แล้วคืนนั้นเธอรับเงินสามแสนของฉันทำไมล่ะแอริน” คำพูดของชายหนุ่มทำให้แอรินถึงกับตัวชา

เมื่อกี้ธันวาพูดเรื่องเงินสามแสนอย่างนั้นหรือ?

ดวงตากลมค่อยๆ เลื่อนมองรอยสักเด่นที่ต้นคอ ก่อนจะต้องตกใจเมื่อภาพค่ำคืนในห้องสวีทสุดหรูย้อนกลับมาเป็นฉากๆ

เพราะฤทธิ์น้ำเมาทำให้เธอจำเขาไม่ได้ แต่ทว่าภาพรอยสักรูปหัวกะโหลกที่มีงูพันรอบ กับกลิ่นน้ำหอมที่ทำให้เธอเคลิบเคลิ้มไปกับรสสวาทครั้งนั้น มันทำให้เธอเกลียดมันจนแทบจะอาเจียน

ไม่อยากจะเชื่อว่าคนตรงหน้าคือผู้ชายในคืนนั้น คนที่ทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไป และที่สำคัญเขายังเป็นพ่อของลูกชายเธออีกต่างหาก

เธอไม่ได้หวังให้เขามารับผิดชอบเจ้าก้อนน้อยที่เกิดมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอมั่นใจว่าเธอสามารถเลี้ยงลูกให้เติบโตได้ โดยไม่ต้องมีพ่อ หากในภายภาคหน้าลูกโตขึ้น เธอจะอธิบายเรื่องนี้กับเขาเอง

และแน่นอนว่าเรื่องของพีพี ธันวาจะไม่มีวันได้รู้ เธอเลือกให้ความลับนี้ ตายไปกับเธอเสียยังดีกว่า

“คุณ” แอรินพูดเสียงแผ่ว เอามือป้องปากตัวเองอย่างลืมตัว

“หึ จำได้แล้วงั้นสินะ” ธันวาพูดพร้อมกับเดาะลิ้น เขามองหญิงสาวด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ขณะที่แอรินเหลือบมองหาทางหนีทีไล่ไปพลาง

“แล้วยังไง มันก็แค่วันไนต์สแตนด์ เราสองคนก็วินๆ ทั้งคู่ไม่ใช่หรือไง” หญิงสาวเอ่ยพลันเชิดหน้า

“แล้วถ้าฉันต้องการนอนกับเธอในคืนนี้ เธอต้องการเท่าไรว่ามา” เจ้าของคิ้วหนาทำหน้าขรึม บ่งบอกว่าเขาไม่ได้พูดเล่นเลยสักนิดเดียว

ขณะที่คนตัวเล็กกลับเงียบ ราวกับคิดอะไรบางอย่าง

“ขอโทษนะคะ ฉันไม่กินของเก่า ช่วยกรุณาหลีกทางด้วย” คำตอบของหญิงสาวเสมือนการตบหน้าของธันวาเข้าอย่างจัง

เขาหุบยิ้ม ก่อนจะถอยออกมามองหญิงสาวด้วยสายตาเรียบนิ่ง ปล่อยให้เธอได้หายใจอย่างโล่งอก

“ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่กล้าปฏิเสธฉันแอริน” ร่างสูงพูดสองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ขณะที่คนฟังถึงกับย่นคิ้ว นึกขันกับคำพูดของธันวาเสียเหลือเกิน

“ดีใจจังเลยนะคะ ที่ฉันจะเป็นคนแรกที่กล้าปฏิเสธคุณ” ร่างบางเน้นท้ายประโยค คิดว่าผู้ชายคนนี้คงจะหลงตัวเองมากเกินไป

“…”

“เป็นแค่โฮสต์เบอร์หนึ่ง นึกว่าตัวเองวิเศษวิโสหรือไง ฉันอยากรู้ว่าถ้าเจ้าของร้าน รู้ว่าพนักงานตัวเองคุกคามแขกแบบนี้ เขาจะไล่คุณออกไหม”

แอรินพูดขู่ เจตนาเพียงไม่ให้คนตรงข้ามมายุ่งกับเธออีก แต่ทว่าเธอนั้นคิดผิด ดูเหมือนว่าเธอจะราดน้ำมันใส่กองไฟอย่างไม่รู้ตัว

ร่างสูงยกยิ้ม ก่อนจะเดินมาคว้าข้อมือบีบรัดแน่น เขายกยิ้มอย่างไม่เกรงกลัวคำขู่ของคนตัวเล็กเลยสักนิดเดียว

“เธอนี่มันถูกใจฉันจริงๆ นะ” ชายหนุ่มก้มลงกระซิบที่ข้างหู หางตาเห็นว่ามีแขกผู้หญิงสองคนเดินมาเข้าห้องน้ำ

ทั้งคู่หันไปซุบซิบกัน เมื่อเห็นว่าโฮสต์อันดับหนึ่งกำลังเซอร์วิสลูกค้าสาวอย่างถึงพริกถึงขิง พร้อมกับหันไปกรีดร้องอิจฉาแอรินเบาๆ

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่ปล่อยฉันจะร้องจริงๆ ด้วย” ทันทีที่เธอพูดจบ ธันวาก็ปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ ก่อนที่แอรินจะใช้จังหวะนี้ เดินหนีเข้าไปในร้าน โดยมีธันวาเดินตามหลังมาติดๆ