ตอนที่ 3 หมายเลขหนึ่ง [50%]

เจ้าของดวงตากลมกะพริบถี่ เงยหน้ามองป้ายไฟสีขาวเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เขียนว่า Thunder Host ตัวเบ้อเร่อติดอยู่หน้าร้าน เรียกแขกให้เลี้ยวพวงมาลัยเข้ามาเที่ยวกันเป็นจำนวนมาก

ทั้งลูกค้าที่เป็นผู้หญิงหรือแม้กระทั่งชายต่างพากันเดินเข้าร้านกันให้ควั่ก จุดประสงค์ก็คือการซื้อความสุขจากเด็กผู้ชายมากหน้าหลายตา ที่กำลังยืนเรียงรายอวดใบหน้าหล่อเหลา อยู่หน้าบนเวที

นี่เป็นครั้งแรกที่แอรินเที่ยวบาร์โฮสต์ ซึ่งเธอพอจะรู้กติกามาบ้าง ว่าถ้าอยากให้เด็กคนหนึ่งมานั่งกับพวกเธอต้องประมูลดื่มสู้กัน

ตอนนี้มิกกิ สาวลูกครึ่งญี่ปุ่นตัวเล็กผมยาวถึงกลางหลัง ตัดผมหน้าม้า ดวงตากลมโต ในชุดเดรสสีชมพู มาสมทบกับพวกเธอด้วย

สามสาวเลือกนั่งอยู่ตรงมุมสุด ซึ่งที่ตรงนี้ผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่าน หนำซ้ำยังเห็นเวทีได้อย่างชัดเจนอีกต่างหาก ทำเลทองขนาดนี้แน่นอนว่าปิ่นยอมที่จ่ายเพิ่มเพื่อแลกกับความเป็นส่วนตัว

“ไม่คิดว่าแกจะลากยัยแอร์มาด้วยได้นะปิ่น” มิกกิตะโกนแข่งกับเสียงเพลง ซึ่งนั่นก็ทำให้แอรินกับปิ่นหัวเราะเบาๆ

“ก็แน่สิยะ ตอนนี้ฉันอยู่ในช่วงอกหักอยู่นะ ยังไงก็ต้องหาคนมาดามใจ อย่างเช่นเด็กหล่อๆ สักคน” ปิ่นเอ่ยพลางกระดกแก้วไวน์จนหมดแก้ว

ตั้งแต่มาถึงเธอก็กินไปหลายแก้วแล้ว ทำเอาเจ้าของใบหน้าหวานเริ่มแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ สติสัมปชัญญะในการคิดวิเคราะห์ลดลงจากเดิม

“จ้า เอาพอหอมปากหอมคอเนอะ จะหมดตัวเสียก่อน” แอรินพูดเตือน ส่วนปิ่นก็ได้แต่จิ๊ปากอย่างขัดใจ

“เงินแค่นี้ ขนหน้าแข้งฉันไม่ร่วงหรอกจ้ะ แต่เพื่อเป็นการตอบแทน ที่พวกแกมาเป็นเพื่อนฉัน วันนี้ฉันจะเปย์ผู้มานั่งกับพวกแกด้วยแล้วกัน” ปิ่นพูดบอก

เป็นจริงอย่างที่ปิ่นพูดมาทั้งหมด บ้านของเธอร่ำรวยจากค้าขายเพชรพลอยตั้งแต่รุ่นทวด จนตอนนี้กลายมาเป็นเธอที่เข้ามาดูแลกิจการให้ครอบครัวแทนพ่อแม่ที่ตัดสินใจเกษียณงานไปอยู่ที่ฮ่องกง

แอรินกับมิกกิต่างสบตากัน และไม่มีใครขัด หากปิ่นยังทำตัวอยู่ในขอบเขตที่พวกเธอสามารถควบคุมได้ เธอจึงปล่อยให้เพื่อนสนุกเต็มที่

กระทั่งพิธีกรเริ่มเรียกเด็กแต่ละคน ออกมายืนแนะนำตัว การแข่งขันแย่งชิงเด็กหนุ่มก็เริ่มขึ้น

“น้องธีร์หมายเลขแปดเชิญมาตรงหน้าค่ะลูก”

ทันทีที่หมายเลขแปดเดินมาตรงหน้า แขกเหรื่อภายในร้านต่างส่งเสียงกรีดร้องออกมา รวมถึงปิ่นเองเช่นกัน เหมือนเธอถูกใจหมายเลขแปดคนนี้ด้วยสิ

“กรี๊ดๆๆ หมายเลขแปดของพี่ปิ่น น่ารักมากค่ะ” คนตัวเล็กตะโกนอย่างไม่อาย จนแขกหลายคนต่างหันมองโต๊ะของสามสาวเป็นตาเดียว

“ยังไม่ทันซื้อดริ้งให้เด็ก ก็เมาก่อนเด็กซะแล้ว” มิกกิพูดพร้อมกับส่ายหน้าไปมา สองสาวได้แต่นั่งกอดอกมองดูเพื่อนร่างบางอย่างเงียบๆ ปล่อยเพื่อนปลดปล่อยให้เต็มที่

“ใครอยากให้น้องทีไปเทคแคร์ถึงโต๊ะ ก็เปย์ดริ้งเข้ามาได้เลยนะจ๊ะ” ทันทีที่พิธีกรประกาศ สงครามการแย่งชิงหมายเลขแปดก็เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด

“ห้าสิบดื่มค่ะ”

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ

“แปดสิบดื่ม”

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ

“ร้อยดื่ม”

และก็เป็นไปตามคำพูดของเพื่อนสาว ปิ่นชนะการประมูลน้องธีร์หมายเลขแปดมาได้รวมร้อยหกสิบดื่ม ซึ่งถือว่าเรียกเสียงฮือฮาให้กับคนในห้องเป็นอย่างมาก

“น้องที ป้อนพี่ปิ่นหน่อยสิคะ” หญิงสาวพิงไหล่กว้างของที ทำน้ำเสียงออดอ้อนจนแอรินและมิกกิถึงกับบึนปากพร้อมกัน

“จะให้ผมป้อนด้วยมือหรืออย่างอื่นดีครับพี่” ธีร์ชายหนุ่มหน้าหวาน ตาตี๋ ผิวขาวจัด ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีดำเอ่ยด้วยถ้อยคำหวาน ทำเอาร่างบางถึงกับเขินตัวบิดไปมา

“พูดแบบนี้พี่ก็เขินสิคะ งั้นป้อนด้วยปากแล้วกันเนอะ น่าจะอร่อยดี”

“เพื่อนพี่เมาแล้วค่ะ ป้อนด้วยมือแหละน้อง ถ้ามันกินไม่ได้ เดี๋ยวพี่ป้อนมันเอง” มิกกิเอ่ยเสียงเข้ม จนทำให้ปิ่นจิ๊ปากอย่างขัดใจ

“ขัดใจจริง นี่เพื่อนหรือแม่ค่ะ ยัยมิก” ปิ่นโวยวายปรายตามองมิกกิอย่างจิกกัด

แต่สาวลูกครึ่งกลับไม่สะทกสะท้าน เธอนั่งไขว่ห้างยกแก้วขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะหันกลับมาหาแอรินที่นั่งเอามือเท้าคางมองคนทั้งสามอย่างเงียบๆ

“ถ้าสนใจเด็กคนไหน บอกได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจนะแอร์” ปิ่นเอ่ยพร้อมกับเอามือโอบเอวหนาของโฮสต์รุ่นน้อง

“และแล้วก็มาถึงเวลาสุดพิเศษ โต๊ะไหนยังไม่ได้น้องๆ ไปนั่งด้วยยกมือขึ้นค่ะ” พิธีกรสาวเอ่ยถามพร้อมกับชูแขนขึ้น กวาดตามองด้านล่างเวที มีหลายโต๊ะชูมือตามเพราะยังไม่ได้เด็กที่ถูกใจ หรือแม้กระทั่งประมูลสู้โต๊ะอื่นไม่ได้ก็มี

“ได้เวลาที่เราจะแนะนำท็อปโฮสต์อันดับหนึ่งให้ทุกคนได้รู้จัก กระซิบว่าน้องคนนี้แซ่บจนต้องร้องขอร้องชีวิต ถ้าไม่เชื่อก็ลองชิมดูได้นะคะทุกคน”

ทันทีที่พิธีกรประกาศ ไฟบนเวทีปิดมืด เสียงเพลงเปิดตัวท็อปอันดับหนึ่งก็ดังขึ้น ไม่นานไฟสปอตไลต์ก็ส่องสว่างไปยังชายคนหนึ่งที่เดินขึ้นมาบนเวที

เจ้าของใบหน้าคมคราม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนา ดวงตาเฉี่ยวราวกับราชสีห์ กวาดตามองผู้คนด้วยความมั่นใจ ต้นคอขาวมีรอยสักรูปหัวกะโหลกและงูพันรอบ

เขาแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดจนเผยลอนกล้ามท้อง ที่เจ้าตัวต้องออกกำลังกายอย่างหนัก เพื่อให้ได้กล้ามเนื้อมัดสวยเช่นนี้

เขาดูหล่อเหลาและน่าเกรงขามในคราเดียวกัน จนมิอาจละสายตาได้เลย