แชร์

ข้าต้องรายงานเจ้าด้วย

ผู้เขียน: l3oonm@
last update วันที่เผยแพร่: 2026-02-11 00:09:32

ม่านม่านเห็นสายตาของเขาที่เปลี่ยนแปลงนางก็ระวังตัวเอาไว้อยู่แล้ว นางเบี่ยงข้อมือหลบเล็กน้อย ก่อนจะชันตัวขึ้นแล้วถีบเข้ายอดอกของเขาจนล้มกลิ้งไปกองกับพื้น นางมิได้หยุดเพียงเท่านั้น ด้วยกำลังบุรุษและสตรี เขาตัวใหญ่กว่านางไม่น้อยสู้มือเปล่านางย่อมไม่มีทางสู้ได้

ปืนเก็บเสียงปรากฏขึ้นมาแทนมีดสั้น ก่อนจะยิงลงบนพื้นเฉียดใบหูของเขาไปเพียงนิดเดียว เมื่อมีอาวุธประหลาดปรากฏขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคน จากที่รอดูเรื่องสนุกก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวขึ้นทันที

“หึหึ ลุกขึ้นมา เจ้าดูสิ่งที่อยู่ในมือข้าให้ดี” ม่านม่านเล็งปืนในมือไปต้นท้อที่ออกผลอยู่ข้างเรือน นางมิได้เล็งนานก็ปล่อยลูกกระสุนในมือออกไปแล้ว ทุกคนมองตามปากกระบอกปืนไปที่ต้นท้อเป็นตาเดียว พอได้ยินเสียงดังเบาๆ ออกมาจากปากกระบอกปืน ลูกท้อที่เห็นเด่นสะดุดตาก็ระเบิดออกไม่เหลือชิ้นดี

“มีผู้ใดคิดจะลองดีอีกหรือไม่ หากมีก็ลุกขึ้นมา หัวของเจ้าจะได้เป็นเช่นเดียวกับลูกท้อผลนั้น” นางกวาดสายตาเยือกเย็นมองไปที่ทุกคน “หากข้าควบคุมพวกเจ้าไม่ได้ คงไม่คิดจะซื้อมา ข้าต้องการคนทำงานให้ข้าด้วยความเต็มใจ คนตายไม่อาจทำงานให้ข้าได้ แต่ทำให้ข้า...สนุกได้” นางกดยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่น่าขนลุกเช่นนี้ไม่มีผู้ใดกล้าลองดี กลัวว่าหัวตนเองจะเป็นเหมือนลูกท้อที่เพิ่งจะหายไปจากต้น

ทาสที่คิดจะแข็งข้อกับม่านม่านเมื่อครู่ คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง “บ่าวผิดไปแล้วขอรับ นับจากนี้ชั่วชีวิตของบ่าวจะรับใช้นายหญิงด้วยความจงรักภักดี” เขาก้มหัวลงอย่างนอบน้อม เนื้อตัวยังสั่นเทากับเรื่องเมื่อครู่ไม่หาย

คนอื่นที่เห็นเช่นนั้นก็รีบคุกเข่าตามลงทันที ด้วยรู้ดีแล้วว่านายหญิงของตนไม่เหมือนเจ้านายที่เคยพบเจอมา นางไม่ลงโทษด้วยการโบยตี แต่นางสามารถทำให้พวกเขาทรมานได้มากกว่านั้น

ม่านม่านเองเลิกสนใจจะข่มขู่พวกเขาแล้ว “ตอนนี้พวกเจ้าพักผ่อนไปก่อน อีกสองสามวันข้าจะเข้ามาที่จวน พวกเจ้าสี่คนข้าจะเรียกว่า อาจื่อ อาโหยว่ อาเว่ย อาเซิน” นางชี้ไปที่คนทั้งสี่ที่ซื้อมาเพื่อให้เป็นหลงจู๊ร้านค้าของนาง

“ส่วนพวกเจ้า” นางชี้ไปที่ทาสที่แข็งข้อกับนางคนแรก “อาอี อาเอ้อ อาซาน ไล่ไปตามลำดับจนถึงอาสือ” นางเอาง่ายเข้าว่าจะได้จำได้ “สองสามวันนี้หากไม่รู้จะทำสิ่งใด ออกไปสำรวจดูร้านค้าที่ว่างอยู่ หาซื้อไว้สี่ร้าน แล้วข้าจะตัดสินใจเองอีกครั้ง ลุงเฉิง ท่านกับอาเฉียวออกไปเลือกซื้อเสื้อผ้าเอาเนื้อดีเสียหน่อยและก็คนละห้าชุด ยามที่ออกไปด้านนอกจะได้ไม่อายผู้ใด เครื่องนอนก็ซื้อให้ครบตามจำนวนคน ป้าฝูอาหารการกินท่านไม่ต้องประหยัด อยากกินเนื้อก็ซื้อเนื้อ อยากกินสิ่งใดก็ซื้อมาทำ ข้าจะทิ้งเงินไว้ให้มากเสียหน่อย อืม...ร้อยตำลึงทองพอหรือไม่” นางหันไปถามลุงเฉิง

“นายหญิง!!! มากเกินไปขอรับ สองร้อยตำลึงเงินก็พอขอรับ ข้าจะจัดการเรื่องในจวนให้ท่านอย่างดี”

“อืม ข้าต้องกลับแล้ว หากมีสิ่งใดจะรายงานจดบันทึกเอาไว้หากกลัวลืม อีกสองสามวันข้าจะเข้ามา อย่าลืมไปซื้อสาวใช้เล่า ป้าฝูท่านก็ไปหาหมอด้วย ลุงเฉิงเอาไว้สามร้อยตำลึงเงิน เผื่อผู้ใดเจ็บป่วยก็ไปตามหมอมารักษา ข้าไม่อยากใช้งานคนไร้ประโยชน์” นางส่งตั๋วเงินให้ลุงเฉิง ก่อนจะกลับออกไป

อาเฉียวมองตามแผ่นหลังที่ยืดตรงสง่างาม ท่วงท่ายามขึ้นมาของนางช่างองอาจ สตรีในเมืองหลวงที่เคยพบเห็นยังไม่มีผู้ใดเทียบนายหญิงของตนได้

“น่ากลัวชะมัด อาอี เจ้าช่างไม่กลัวตายเสียจริง” อาซานหันมาพูดกับอาอี

“หึ เห็นเป็นเพียงแม่นางน้อยร่างกายบอบบาง ใบหน้าก็งามเสียล่มเมือง ข้าคิดว่าจะขู่ในกลัวเสียหน่อย ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้พบเจ้านายที่น่าสนใจเช่นนี้ ข้ายอมติดตามนางจนกว่าข้าจะตายเลย” อาอีเกาหัวแก้เก้อ เมื่อนึกถึงเรื่องน่าอายที่ตนเองได้ทำลงไป

ลุงเฉิง เลิกสนใจคนที่เหลือ เขาออกไปจัดการเรื่องที่ม่านม่านนางสั่งเอาไว้ ด้วยต้องซื้อข้าวของอีกไม่น้อย ไหนจะต้องกลับไปที่โรงค้าทาสเพื่อซื้อสาวใช้กลับมาช่วยงาน

ม่านม่าน ขี่ม้ากลับหมู่บ้านก็ไม่ลืมที่จะซื้อขนมไปฝากเด็กแฝดอย่างที่เขาขอเอาไว้ เมื่อกลับมาถึงก็เห็นเด็กทั้งสองออกมานั่งรออยู่ที่ใต้ต้นไม้ใกล้กับประตูเรือน

“เหตุใดถึงออกมานั่งรอด้านนอก” นางจูงม้าเข้ามาด้านในก็อดประหลาดใจไม่ได้

“ข้าเป็นห่วงท่านแม่ขอรับ” กงหนิงอวี่เดินเข้ามาแกว่งแขนของม่านม่านแล้วชะเง้อคอดูว่านางมีของมาฝากตนหรือไม่

“หึ เอาไป แล้วเจ้าไปเฝ้าบิดาของเจ้าหรือ” นางหันไปถามกงหนิงเจี้ยน

“ท่านพ่อมีท่านอาหยุนคอยดูแลอยู่ขอรับ”

“ไปนั่งกินขนมรอก่อน ข้าจะเข้าครัวไปทำอาหาร” นางกลับมาถึงก็เกือบจะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว

หลังจากเตรียมอาหารเสร็จ นางให้อาหยุนพาเด็กแฝดกินข้าวก่อนเช่นเดิม แล้วตัวนางเข้าไปเปลี่ยนผ้าพันแผล ใส่ยาให้กงเพ่ยจิ้น

“เจ้าไปที่ใดมา” เขาได้ยินบุตรทั้งสองบอกว่ามารดาขี่ม้าออกไปด้านนอก

กงเพ่ยจิ้นเองก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ มู่ลี่ม่านนางขี่ม้าเป็นตั้งแต่เมื่อใด อีกทั้งนางยังยอมออกไปที่ตัวเมืองเพียงลำพัง เดิมแม้แต่ในหมู่บ้านนางยังไม่คิดที่จะเดินออกไปพ้นเรือนเลย

“ข้าต้องรายงานเจ้าด้วย?” นางเลิกคิ้วมองเขา มือก็ทายาใส่แผลไปด้วย

“อาม่าน...เจ้าเปลี่ยนไปมากรู้ตัวหรือไม่ ข้าวของประหลาดเหล่านี้เจ้าเอามาจากที่ใด”

“จะถามมากไปเพื่ออันใด เจ้ารีบรักษาตัวให้หาย ข้าจะต้องไปที่อื่นแล้ว”

“เจ้าจะไป...”

กงเพ่ยจิ้นยังไม่ทันเอ่ยถามจบ เสียงเปิดประตูเข้ามา พร้อมใบหน้าของฝาแฝดทั้งสองที่มองมาทางม่านม่านอย่างน้อยใจ ก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้านาง

“ท่านแม่จะไปที่ใด ท่านจะทิ้งข้ากับพี่ใหญ่หรือขอรับ” กงหนิงอวี่ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำ มองมาทางม่านม่านอย่างน้อยใจ

“ท่านพาข้า ท่านพ่อ อาอวี่ไปด้วยมิได้หรือ” กงหนิงเจี้ยนเม้มปากแน่นมองม่านม่านอย่างจริงจัง

ม่านม่านถอนหายใจออกมา มองหน้าเด็กแฝดทั้งสองสลับไปมาโดยไม่ได้สนใจกงเพ่ยจิ้นที่จ้องนางอยู่เลย “หากพวกเจ้าไม่ดื้อ ข้าจะพาไปด้วย แต่หาก...”

“ข้าไม่ดื้อขอรับ”

“ข้าจะเชื่อฟังท่านแม่อย่างดี”

“ดี ตอนนี้พวกเจ้าออกไปรอด้านนอกก่อน ข้าจะทำแผลให้พ่อเจ้าต่อ” เด็กทั้งสองหายไปอย่างรวดเร็ว

“อาม่าน เจ้าจะที่ใด บอกข้าได้หรือไม่”

“ข้าจะทวงทุกอย่างที่ข้าควรได้กลับคืนมา หากท่านจะห้ามหรือไม่เห็นด้วยจงอย่าได้พูดออกมา หรือต้องการจะหย่ากับข้าก็ย่อมได้” นางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

กงเพ่ยจิ้นเม้มปากแน่น การพูดคุยครั้งนี้นับว่ามู่ลี่ม่านแตกต่างไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด นางไม่เคยเอ่ยพูดเรื่องที่จะทวงสิ่งที่เป็นของนางหรือสินเดิมของมารดานางเลยสักครั้ง ดูเหมือนว่านางไม่ต้องการจะเอ่ยถึงตระกูลตู้หรือตระกูลเกาเสียด้วยซ้ำ

“ข้าไม่รู้จะช่วยเจ้าได้อย่างไร แต่ในเมื่อเจ้าคิดจะทำแล้ว ข้ากับลูกจะอยู่ข้างเจ้าเอง”

ม่านม่านเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างพิจารณา กงเพ่ยจิ้นในสายตาของนางก็ดูไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่คนไม่ใช่อย่างไรก็คงไม่ใช่ ในเมื่อเจ้าของร่างคิดกับเขาเช่นพี่ชายมาโดยตลอด เมื่อตกลงไปในแผนการร้ายนางย่อมเจ็บปวด และพาลมาโกรธแค้นเขาไปด้วย

“ท่านได้ช่วยข้าแน่” ม่านม่านพันผ้าเสร็จก็ตบที่บ่าเขาเบาๆ “รีบรักษาตัวให้หายเร็วๆ เรื่องสนุกยังรออยู่อีกมาก” นางกล่าวจบก็เดินออกจากห้องไปกินอาหารกับเด็กแฝดทั้งสองต่อ

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เมื่อนักฆ่า ต้องมาเลี้ยงลูกแฝด   ตอนจบ

    เถียนเฉียวเป็นอีกคนที่ยินดีไม่ต่างจากบิดา เขารู้สึกผูกพันกับพี่ชายคนใหม่ของเขา และเด็กแฝดทั้งสองที่ยังไม่เกิดมา ถึงกับตั้งตารอ และเอ่ยว่า “พี่ใหญ่ หากหลานแฝดถึงวัยเรียนตำรา ข้าขอสอนเขาเองนะขอรับ”“หึหึ ย่อมได้” กงเพ่ยจิ้นยิ้มอย่างยินดี ทุกสิ่งดูเหมือนจะเริ่มกลับเข้าทีอย่างช้าๆ ทุกคนได้กลับมานั่งกินข้าวพร้อมหน้ากันอีกครั้งระหว่างที่ทุกคนกำลังกินอาหารและพูดคุยอย่างสนุกสนาน ม่านม่านที่กำลังกินข้าวฝีมือจินซื่อก็เกิดเจ็บท้องขึ้นมา“เอ๊ะ!!! ข้าว่า...ข้าจะคลอดแล้วเจ้าค่ะ” นางก้มมองที่หว่างขาของตนเอง ก็เห็นว่าน้ำคร่ำแตกเสียแล้วทั้งจวนวุ่นวายกัน วิ่งกันแตกตื่น คนที่มีหน้าที่ตามหมอ ก็ดูเหมือนจะลืมไปหมด แม้แต่หมอตำแยที่มาร่วมดื่มในงานเลี้ยงด้วย ก็ลืมตัวไปเลยว่าตนเองเป็นหมอตำแย ต่างก็ช่วยกันวิ่งตามหาหมอตำแยให้วุ่น“ก็พวกเจ้าอย่างไรเล่าที่เป็นหมอตำแย!!!” อาสือแทบจะลากคอเสื้อของหมอตำแยทั้งสามโยนเข้าไปในห้องคลอดม่านม่านนางถูกพาเข้าไปอยู่ภายในห้องรอคลอด ด้านในมีจินซื่อที่เข้าไปอยู่ดูแลไม่ห่าง และยังมีป้าเหยาที่รอรับเด็กที่จะเกิดมาหน้าห้องรอคลอดมิได้มีเพียงกงเพ่ยจิ้นเท่านั้นที่กระวนกระวายใจ บุรุษต

  • เมื่อนักฆ่า ต้องมาเลี้ยงลูกแฝด   อย่างไรเจ้าก็เป็นน้องสาวของข้า

    ม่านม่านนางพักอยู่ที่จวนตระกูลหวงหลายวันก่อนจะยอมกลับจวนของนาง กงเพ่ยจิ้นกลับไปเรียนที่สำนักศึกษาแล้ว นางเองก็เอาแต่นอนพักอยู่ภายในเรือน งานในร้านค้าก็ไม่มีอะไรที่ต้องจัดการ ด้วยอาเว่ย อาโหยว่ อาจื่อ ล้วนทำได้ดีตระกูลตู้ที่ประกาศเรื่องเปลี่ยนตัวเจ้าสาวออกไปแล้ว ก็เกิดปัญหาใหญ่ขึ้นมา จางซื่อยังไม่ทันได้ถูกยกฐานะขึ้นเป็นฮูหยินเอกเลย ก็มีข่าวลือว่านางเคยเป็นนางโลมเก่า และมีบุรุษที่เคยซื้อค่ำคืนของนางออกมาประกาศเรื่องที่เป็นบิดาของตู้ลี่เจียว หากมีเพียงคนเดียวตู้หยางก็คงจะจัดการผิดกลบเกลื่อนไปได้ แต่มีถึงห้าคนที่ออกมาเรียกร้องว่าตนเป็นบิดาของตู้ลี่เจียวตู้หยางไม่อาจรับคำนินทาที่ว่าเขาถูกสวมหมวกเขียวได้ ถึงได้ออกมาประกาศว่า ตนถูกจางซื่อวางยาและบอกว่าเด็กในท้องเป็นบุตรของเขา หลอกลวงเขามาหลายปี การแสดงร้องไห้คร่ำครวญที่น่าสงสาร ทำให้คนหลงเชื่อไม่น้อยจางซื่อที่ทนรับความผิดและชื่อเสียงที่ย่อยยับเอาไว้เพียงลำพังไม่ได้ ก็ประกาศไปทั่ว ว่าตู้หยางเป็นบุรุษหน้าเนื้อใจเสือ โหดเหี้ยมยอมสละบุตรสาวแท้ๆ ของตนเองเพื่อผลประโยชน์ทำให้ตู้หยางต้องส่งคนไปรับตู้ลี่ม่านกลับมายืนยันว่าเรื่องไม่ได้เป็นที่นางจา

  • เมื่อนักฆ่า ต้องมาเลี้ยงลูกแฝด   เป็นข้าที่บังคับเขาเอง

    บุรุษตระกูลหวงทั้งสาม เมื่อลากม่านม่านมาถึงเรือนของนางแล้ว ต่างก็มองนางกันอย่างมีคำถาม“ข้าพูดเรื่องจริงท่านพี่ ต่อให้ท่านไม่เห็นด้วย ข้าก็จะแต่งกับพี่จิ้น ข้าซื้อเรือนเอาไว้แล้ว”“เจ้าวางแผนทั้งหมดโดยไม่บอกพวกข้าหรือ” หวงเหลียงโมโหไม่น้อยที่นางปิดบังเขา“ข้าบอกพวกท่านมาตลอด แต่พวกท่านฟังข้าหรือไม่เล่า”“น้องเล็กการแต่งงานของเจ้ามิใช่ว่าพวกพี่มีสิทธิ์ตัดสินใจ เจ้าเองเป็นท่านหญิงที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้ง และยังเป็นน้องสาวบุญธรรมของหนิงอ๋อง เจ้าต้องให้หนิงอ๋องพยักหน้ายินยอมเสียก่อน” หวงเทียนกล่าวออกมาอย่างจริงจัง“มันจะไปยากอันใด ข้าจัดการเอง ท่านพี่พวกท่านเชื่อข้า พี่จิ้นจะไม่มีวันทำให้ข้าเสียใจ พวกท่านก็รู้หากมีวันนั้นชะตาของเขาคงขาด” ตอนนี้ทั้งสามเริ่มจะนึกเห็นใจกงเพ่ยจิ้นเสียแล้วเมื่อครู่ที่ม่านม่านนางเหมือนจะเป็นลมนางไม่ได้แกล้ง แต่เพียงแค่นางไม่อยากให้พี่ชายและคนอื่นในจวนตกใจเท่านั้น จึงได้เก็บเงียบเอาไว้วันต่อมา กงเพ่ยจิ้นก็ขอเข้าพบหนิงอ๋องทันที ในตอนแรกหนิงอ๋องก็ชั่งใจไม่น้อย ด้วยเพิ่งจะเคยพบกงเพ่ยจิ้นเป็นครั้งแรก แต่พอกงเพ่ยจิ้นยื่นสิ่งหนึ่งให้หนิงอ๋องเขาก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที“ม

  • เมื่อนักฆ่า ต้องมาเลี้ยงลูกแฝด   ต้องรับผิดชอบข้าแล้ว

    กงเพ่ยจิ้นที่รออยู่ในห้องที่ถูกจัดฉากเอาไว้ พอสาวใช้พาตัวตู้ลี่ม่านมา เขาก็ให้คนของเขาจัดการทำให้นางหมดสติแล้วลากไปซ่อนตัวเอาไว้ ที่ห้องโถง เกาตงหยวนที่ยังคงนั่งพูดคุยกับตู้ลี่เจียว ไม่นานก็หมดสติไป เป็นกงเพ่ยจิ้นที่ได้ยาสลบชนิดเบามาจากม่านม่าน นำมาใช้กับคนทั้งสองพอพาทั้งสองเข้าไปอยู่ในห้องที่เตรียมเอาไว้ให้กงเพ่ยจิ้นและตู้ลี่ม่านแล้ว ยาสลบก็ไม่อาจต้านทานยากำหนัดชนิดรุนแรงได้ ร่างของคนทั้งสองเริ่มได้สติ ไฟราคะภายในห้องก็ดังขึ้น เสียงครางหวานและเสียงคำรามอย่างพอใจของทั้งสองดังออกมา จนสาวใช้ที่ผ่านไปผ่านมาต้องรีบนำเรื่องไปรายงานที่เรือนหลัก ตู้หยางกับจางซื่อเมื่อรู้เรื่องแล้วก็ไม่ได้คิดที่จะรีบร้อนไปดู ด้วยต้องการทำให้ทั้งคู่กลายเป็นข้าวสุกเสียก่อน“ข้ายอมสละอาม่านแล้ว เจ้าต้องให้เจียวเจียวทำให้อาหยวนเร่งจัดการเรื่องการค้าให้ข้า”“ย่อมเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ” จางซื่อยิ้มหวานให้ตู้หยาง “ท่านอย่าลืมมอบตำแหน่งฮูหยินเอกให้ข้านะเจ้าคะ”“หึหึ ย่อมได้” ทั้งสองหัวเราะกันอย่างมีความสุข แต่ไม่รู้เลยว่าแผนการจะไม่เป็นไปตามที่หวังเมื่อตู้หยางกับจางซื่อไปถึงที่เรือนเกิดเหตุ กลายเป็นว่าบุรุษและสตรีในห้

  • เมื่อนักฆ่า ต้องมาเลี้ยงลูกแฝด   ข้าเตือนท่านแล้วนะ

    ภายในห้องทำงานถูกกงเพ่ยจิ้นและม่านม่าน ทำให้ข้าวของเละเทะไปหมด ร่างเปลือยเปล่าของม่านม่านถูกจับหันหลังพิงอยู่กับผนัง ด้านหลังมีกงเพ่ยจิ้นที่ตั้งใจทำลูกอย่างที่เขาว่าเอาไว้จริงๆนางหันมามองเขาอย่างอ้อนวอน “อาจิ้น...ข้าต้องกลับแล้ว” นางไม่อยากล้มป่วยเช่นในครั้งที่แล้ว“ใกล้แล้ว...ม่านม่าน อื้มมมมม” เขาคำรามออกมาอย่างพอใจกงเพ่ยจิ้นยอมปล่อยม่านม่านอย่างว่าง่าย ด้วยรู้ดีว่าร่างกายของนางตอนนี้ยังไม่สมควรจะมีบุตร แม้ในตอนนั้นตู้ลี่ม่านจะมีกงหนิงเจี้ยนและกงหนิงอวี่ตอนอายุใกล้เคียงกับนางในตอนนี้ก็ตาม แต่ในภายหลังตู้ลี่ม่านก็ร่างกายอ่อนแอไม่น้อยเลยเขาเชื่อว่าอย่างไรบุตรชายทั้งสองจะต้องกลับมาอยู่กับเขาและม่านม่านอีกครั้ง อีกอย่างยังไม่ได้แต่งนาง ไม่ควรจะให้นางตั้งครรภ์เสียก่อนแต่กงเพ่ยจิ้นคงลืมนึกไป ว่าเขาปล่อยน้ำรักในร่างของกายของทุกหยาดหยด ม่านม่านกลับมาถึงเรือนพักนางก็หลับเป็นตาย รุ่งเช้านางจึงตื่นสายกว่าเดิมเล็กน้อยเมื่อพี่ชายทั้งสามของนางมาดูนางที่เรือนพัก เห็นว่านางไม่ได้ล้มป่วย เพียงแต่โหมงานหนักมาหลายวันเท่านั้นจึงปล่อยให้นางพักผ่อน และสั่งงานให้ทุกคนทำแทนหลังจากวันนั้น ม่านม่านนางก

  • เมื่อนักฆ่า ต้องมาเลี้ยงลูกแฝด   คนของนางกลับมาทั้งหมด

    นายหน้าค้าทาสได้ยินนางอ้างถึงท่านอ๋อง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าท่านอ๋องคนใด ในเมื่อหนิงอ๋องประกาศออกมาเองว่านางเป็นน้องสาวบุญธรรม ตระกูลตู้จะนับเป็นอันใดได้ เขาเองก็ไม่อยากมีปัญหากับตำหนักหนิงอ๋องม่านม่านนางจึงได้ตัวสองคนกลับมาโดยง่าย พอกำลังจะหมุนตัวกลับ นางก็พบกลุ่มคนที่กำลังถูกต้อนเข้ามาในโรงค้าทาส“ข้าซื้อเจ็ดคนนั้นด้วย” นางไม่รู้ว่าเหตุใดทั้งหมดถึงมารวมตัวกันได้ แต่นับเป็นเรื่องดีที่นางไม่ต้องวุ่นวายย้อนกลับไปซีซวงในอีกห้าปีข้างหน้า เพื่อซื้อคนของตนกลับมาทั้งหมดอาซือ อาอู่ อาลิ่ว อาชี อาปา อาจิ่ว อาซือ คือคนในสำนักคุมกันที่ถูกทางการตัดสินให้กลายมาเป็นทาส ภายหลังพวกเขาอยู่ในโรงค้าทาสในเมืองหลวง หลายปีก็ไม่มีผู้ใดกล้าซื้อ ด้วยไม่อยากมีปัญหากับขุนนางที่ลงดาบกับสำนักคุ้มกัน จึงถูกส่งตัวต่อไปยังโรงค้าทาสที่ซีซวงม่านม่านนางพาทุกคนกลับมาที่จวน แล้วตั้งชื่อให้พวกเขาเช่นเดิม งานที่นางให้ทำก็คงเป็นงานดเม อาโหยว่และอาจื่อ เตรียมตัวไปเป็นหลงจู๊ของร้านค้าที่ยังไม่ได้เปิด คนที่เหลือนางให้เป็นองครักษ์ส่วนตัวของพี่ชายนางทั้งสามคน ส่วนอาสือนางให้อยู่ข้างกายของนางตอนนี้ในเรือนของนางจึงอัดแน่นไปด้วยบุ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status