ท่านจะกลับเมืองหลวงหรือ

อาหยุนหลังจากป้อนข้าวกงเพ่ยจิ้นเรียบร้อยแล้ว เขาก็คิดจะออกไปเอายาต้มด้านนอกมาให้กิน แต่ถูกกงเพ่ยจิ้นรั้งเอาไว้เสียก่อน

“เจ้าหยิบยกลูกกลอนบนโต๊ะมาให้ข้า” เขาชี้มือที่ไร้เรี่ยวแรงไปที่ยาบนโต๊ะ ที่ม่านม่านนางวางทิ้งเอาไว้

“หืม...ยาอันใดกัน รูปร่างประหลาดนัก ข้าเองก็เพิ่งเคยเห็น”

“เป็นยาลูกกลอนที่ท่านหมอให้มา” เขาไม่อาจพูดออกมาได้ว่าเป็นยาที่มู่ลี่ม่านนางทิ้งเอาไว้ให้ ถึงแม้ไม่รู้ว่านางได้มาจากที่ใด แต่เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาเชื่อว่านางไม่มีทางทำร้ายเขา หากนางอยากให้เขาตายคงไม่ยื้อชีวิตเอาไว้มาถึงตอนนี้ นางไม่จำเป็นต้องช่วยตอนที่อยู่บนเกวียนวัว

“พี่จิ้น ไหนท่านบอกพี่สะใภ้ไม่ชอบท่านอย่างไรเล่า นางยอมนำของมีค่าไปขายเพื่อหาเงินมารักษาท่านถึงห้าสิบตำลึงเงิน แม้แต่ตอนที่ท่านหมอจะรักษาท่าน นางยังพูดเลยว่า...หากทำให้ท่านตาย นางจะตัดมือของท่านหมอทิ้งเสีย เดิมทีนางเป็นคนโหดเหี้ยมเช่นนี้เลยหรือ” อาหยุนอดสงสัยไม่ได้

แม้แต่กงเพ่ยจิ้นก็ดูจะประหลาดใจไม่น้อย ของมีค่าที่มู่ลี่ม่านนำติดตัวมาเหลือเพียงแค่ปิ่นที่เกาตงหยวนเคยมอบให้นางไว้เท่านั้น เขาไม่อยากเชื่อว่านางจะยอมตัดใจขายเพื่อช่วยชีวิตของเขา

“อีกอย่าง...นางซื้อรถม้าด้วยราคาที่สูงถึงเจ็ดสิบตำลึงทองโดยตาไม่กะพริบเลยพี่จิ้น” อาหยุนเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กงเพ่ยจิ้นฟัง ทั้งยังบอกอีกด้วยว่าเขาห้ามนางหลายหนแต่นางไม่เชื่อ

“หืม...” ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ ปิ่นที่เกาตงหยวนมอบให้แม้จะมีราคา แต่คงไม่มากเกินกว่าสามสิบตำลึงทองไปได้ แล้วนางนำสิ่งใดไปขายถึงได้มีเงินมากเพียงนี้

“ท่านยังไม่หายดี นอนพักเถิด ข้าจะนอนอยู่ข้างล่าง หากท่านปวดหนักปวดเบาก็เรียกข้าก็แล้วกัน” อาหยุนเดินไปหยิบข้าวของที่เตรียมมาออกมาปูที่พื้นเพื่อเตรียมพักผ่อน

กงเพ่ยจิ้นยังคงนอนลืมตามองเพดานห้องครุ่นคิดเรื่องที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากของมู่ลี่ม่าน แม้แต่บุตรชายฝาแฝดยามนี้ยังไม่เข้ามาหาเขาเลยสักนิด ไม่รู้ว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่

เด็กแฝดจะทำสิ่งใดได้ ทั้งคู่ตามม่านม่านเข้าไปในห้องพักของนางแล้ว ตอนนี้กำลังนั่งดูการ์ตูนกินขนมและนมไปด้วย

ม่านม่านนางทิ้งเด็กทั้งสองให้ดูโทรทัศน์ ส่วนตัวนางเข้าไปตรวจสอบทองคำที่ตู้เซฟ เมื่อเปิดดูถึงได้รู้ว่า ทองคำหายไปสองก้อน ไม่ใช่ทุกสิ่งที่อยู่ภายในห้องพักที่จะยังคงอยู่ตลอดไป แต่ของมีค่าอย่างทองคำหากนำออกไปใช้ย่อมจะหมดไปได้ทุกเมื่อ

นางไม่ร้อนใจเลยสักนิด ทองคำแท่งตรงหน้ายังมีอีกหลายสิบแท่ง เพียงพอให้ใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยไปจนตาย พอคิดถึงความแค้นใจของเจ้าของร่างเดิม ม่านม่านจึงคิดที่จะตอบแทนนางบ้างเล็กน้อย เอาไว้ค่อยหาหนทางเอาคืนคนตระกูลตู้ ยิ่งกับตู้ลี่เจียวน้องสาวที่แสนดีด้วยแล้ว นางต้องคืนให้สักร้อยเท่าถึงจะสาสมกับที่นางถูกดึงเข้ามาอยู่ในร่างของมู่ลี่ม่าน

ม่านม่าน นางคิดเช่นนี้จริงๆ หากมู่ลี่ม่านไม่แค้นใจจนนางตายลง วิญญาณของนางจะถูกดึงเข้ามาอยู่ในร่างของมู่ลี่ม่านได้อย่างไร ในเมื่อตระกูลตู้ยึดครองการค้าของเมืองหลวงมากกว่าครึ่ง นางก็ควรจะทำลายเส้นทางการเงินของตระกูลตู้เสียทั้งหมด นางเริ่มทบทวนจากความทรงจำเดิมของมู่ลี่ม่านว่าการค้าของตระกูลมู่มีสิ่งใดบ้าง แล้วเริ่มเขียนจดลงใส่กระดาษ เพื่อวางแผนเล่นงาน

การค้าของตระกูลตู้เรียกได้ว่าครึ่งหนึ่งที่ขายอยู่ในเมืองหลวง ล้วนเป็นของเขาทั้งหมด เครื่องหอม เครื่องประทินโฉม นางยังพอจะใช้สิ่งที่อยู่ภายในมิติเข้าสู้ได้ แต่พอเป็นเรื่องข้าว ผ้าไหม ใบชา นางไม่มีของพวกนี้อยู่ในมิติ

ม่านม่าน เดินวนหาของในมิติของนาง ก่อนจะพบเข้ากับใบชาที่เคยได้รับมาตอนปีใหม่ที่ผ่านมา “คงใช้ได้กระมัง” นางเองก็ไม่ได้ชอบดื่มชาถึงเพียงนั้น นางรวบรวมน้ำหอม เครื่องอาบน้ำ ครีมทาผิว ใบชาที่มีอยู่ มากองบนโต๊ะ แล้วเริ่มคิดว่าจะใช้ประโยชน์เช่นใด จากนั้นก็เขียนร่างลงใส่ในกระดาษเอาไว้

“ท่านแม่ ข้าง่วงนอนแล้วขอรับ ท่านเสร็จแล้วหรือยัง” กงหนิงอวี่เดินขยี้ตาเข้ามาหานางที่ห้องทำงาน

“อืม ไปนอนกัน” นางวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่เดินนำเด็กทั้งสองไปนอนที่ห้องนอน

หลังจากที่นางล้มตัวลงนอนที่เตียงพร้อมเด็กแฝดที่ซุกเข้าหาไออุ่นจากร่างของนางแล้ว ม่านม่านเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ความเปลี่ยนแปลงของนางในตอนนี้เกิดขึ้นจากเด็กทั้งสองคน โดยที่นางแทบไม่รู้ตัวเลยสักนิด ไม่ว่าพวกเขาต้องการอะไร หรืออยากทำสิ่งใด นางล้วนแต่ยอมลงให้พวกเขาสองส่วน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ชีวิตนางก็มีสิ่งอื่นที่ดึงดูดได้มากกว่างานฆ่าคนอีก

รุ่งเช้า ม่านม่าน พาเด็กแฝดที่อาบน้ำล้างหน้าเรียบร้อยแล้วออกจากห้องพักของนางเร็วกว่าปกติ ด้วยมีอาหยุนอยู่ภายในเรือนด้วย พอออกมานางแสร้งเดินเข้าครัวไปเตรียมอาหารเช้าทันที ทิ้งให้เด็กแฝดอยู่เล่นกับบิดาของพวกเขาภายในห้องพัก

“พี่สะใภ้ข้าช่วย” อาหยุนเดินเข้ามาจะช่วยนางในห้องครัว

“ข้าทำเสร็จแล้ว เจ้าช่วยยกออกไปก็พอ” นางชี้ไปที่อาหารที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“เอ๊ะ...ท่านมิได้จุดฟืน ท่านทำอาหารได้อย่างไร” เขามองไปที่เตาไฟอย่างสงสัย มันเหมือนไม่เคยถูกใช้งานมาเลย

“พูดมากเสียจริง จะกินหรือไม่” นางมองเขาอย่างเย็นชา

“ข้าจะรีบยกไปประเดี๋ยวนี้เลย” เขารีบยกอาหารเดินออกไป ด้วยกลัวว่าม่านม่านนางจะเปลี่ยนใจไม่ให้เขากินด้วย

ระหว่างที่กินอาหาร อาหยุนคิดอยากจะเอาใจม่านม่านจึงได้เอ่ยออกมา “พี่สะใภ้ ฝีมือการทำอาหารของท่านเปิดเหลาอาหารได้เลยขอรับ” เขาเคี้ยวจนแก้มพอง ปากก็เอ่ยชมไปด้วย

“อืม...ความคิดของเจ้าไม่เลว ที่นี่ใกล้จากเมืองหลวงมากน้อยเพียงใด”

อาหยุนรีบกลืนอาหารที่อยู่ในคอก่อนที่จะสำลักออกมา เขารู้ประวัติของกงเพ่ยจิ้นและมู่ลี่ม่านก่อนที่จะมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ ว่าทั้งสองถูกขับไล่ออกมาจากในเมืองหลวง แต่ไม่คิดว่ามู่ลี่ม่านยังมีความคิดที่จะกลับไป “ท่านจะกลับเมืองหลวงหรือ”

“ไม่หรอก ข้าแค่อยากรู้ก็เท่านั้น ข้าเองก็จำไม่ได้แล้ว ว่าอยู่ห่างมากเพียงใด” เจ้าของนร่างเดิมเสียใจที่ถูกขับไล่ นางไม่สนใจจำด้วยซ้ำว่าเดินทางทั้งหมดกี่วัน ตัวม่านม่านเองจึงไม่รู้เรื่องนี้ไปด้วย

“รถม้าของท่านใช้เวลาเดินทางคงจะประมาณห้าวันกระมัง ข้าเองก็ไม่แน่ใจ เคยได้ยินเพียงคนอื่นพูดเท่านั้น ข้ายังไม่เคยไปเลยสักครั้ง” เขาเกาหัวแก้เก้อ

“เจ้าอยากไปหรือไม่เล่า” ม่านม่านเงยหน้าขึ้นมองอาหยุนที่ยามนี้จ้องมองนางตาปริบๆ

“ข้าจะไปทำอันใดเล่า ความรู้ก็ไม่มี เงินก็ไม่มี ข้ามีครอบครัวอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนหรอก” นางโบกมือปฏิเสธ

ม่านม่านนางจึงไม่สนใจที่จะพูดสิ่งใดกับเขาต่อ หลังจากไปดูบาดแผลของกงเพ่ยจิ้นแล้ว นางจึงคิดที่จะเดินทางเข้าตัวเมือง เพื่อไปจัดการธุระของตนเอง แต่เด็กแฝดสองคนที่เดินตามก้นนาง ทำให้นางไม่อาจจะหลบออกไปได้

“พวกเจ้าไปอยู่เป็นเพื่อนบิดาของเจ้า ข้าจะออกไปข้างนอก แล้วจะรีบกลับมา”

“ท่านแม่ให้พวกข้าไปด้วยนะขอรับ” กงหนิงอวี่เดินเข้ามาจับมือนางเอาไว้

“ไม่ได้ ถ้าพาพวกเจ้าไปด้วยต้องใช้รถม้า ท่านอาหยุนของพวกเจ้าต้องดูแลท่านพ่อ พาพวกเราไปไม่ได้ วันหน้าข้าจะพาพวกเจ้าไปเที่ยวดีหรือไม่” นางต้องหลอกล่อให้พวกเขาตายใจ