ควรจะตอบแทนเขาเล็กน้อย

ม่านม่าน ที่แยกตัวเดินไปทางอื่นก็กลับมารวมตัวกับฝาแฝดทั้งสอง เมื่อไม่มีสิ่งใดที่น่าสนใจ ม้าที่สองฝาแฝดเลือก สีดำกับสีแดง จากสายตาของม่านม่าน นับว่าเป็นม้าดีทั้งคู่ นางจึงไม่คิดจะขัดขวางพวกเขา

“คุณชายทั้งสองตาถึงไม่น้อย ม้าสองตัวนี้เป็นยอดอาชาที่ข้าเพิ่งได้มาจากชนเผ่าทางตอนเหนือ หากชายนอกด่านทั้งสองไม่รีบใช้เงินคงไม่อาจตัดใจขายม้าที่ล้ำค่าคู่นี้ออกมาได้”

“เช่นนั้นก็จัดการเทียมรถม้าให้ข้าเลย ข้ายังต้องรีบเดินทางกลับหมู่บ้าน” ม่านม่านเอ่ยเสียงเรียบออกมา

“เจ้าไม่ถามราคาก่อนเลยหรือ” อาหยุนเดินเข้ามากระซิบถามอย่างร้อนรน

“อย่างไรก็ต้องซื้อ จะถามเพื่ออันใด”

“ฮูหยิน ม้าสองตัวนี้ข้าซื้อมาในราคาที่สูงนัก ไม่ปิดบังท่าน ข้าซื้อมาตัวละสามสิบตำลึงทอง ขอขายท่านพร้อมรถเทียมขนาดใหญ่ เจ็ดสิบตำลึงทองขอรับ” นายหน้าค้าสัตว์เหลือบมองสีหน้าของม่านม่าน เขาเรียกสูงกว่าเดิมสิบตำลึงทอง เพื่อให้นางต่อรอง

“ได้” นางส่งตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงทองให้นายหน้าค้าสัตว์โดยที่ตาไม่กะพริบเลยสักนิด

“นะ นี่ จะ เจ้าไม่ต่อราคาเลยหรือ”

“พูดมาก” ม่านม่านเริ่มจะรำคาญอาหยุนเสียแล้ว เงินก็เป็นของนางเขาจะเดือดร้อนเพื่ออันใด

หากอาหยุนรู้ว่าม่านม่านนางมีเงินมากเพียงใด ไม่รู้ว่าจะตกใจอีกมากแค่ไหน

นายหน้าค้าสัตว์กลัวว่าม่านม่านจะเปลี่ยนใจ ด้วยเห็นอาหยุนเข้าไปกระซิบกระซาบกับนาง จึงได้รีบให้คนนำม้าทั้งสองไปเทียมรถทันที

กงหนิงเจี้ยนกับกงหนิงอวี่ หันมาขอความเห็นจากม่านม่าน ด้วยอยากจะตามไปดูม้าทั้งสองเทียมกับรถ เมื่อได้รับอนุญาตทั้งสองก็รีบวิ่งตามนายหน้าค้าสัตว์ไป อาหยุนเห็นว่าม่านม่านไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด ทำได้เพียงตามไปดูเด็กแฝดเพื่อไม่ให้เกิดอันตรายแทน

นายหน้าค้าสัตว์นำเงินสามสิบตำลึงทองมาให้ม่านม่านแล้ว เมื่อได้รถม้าเรียบร้อย อาหยุนก็กลายมาเป็นผู้บังคับรถม้า พาทั้งสามไปรับตัวกงเพ่ยจิ้นที่โรงหมอ ทั้งหมดถึงได้เดินทางกลับหมู่บ้านเสียที

“เจ้าเอาไปให้ท่านอาหยุนที่ด้านนอกหน่อย” สามแม่ลูกที่กินขนมปังรองท้องภายในรถม้า เพิ่งจะนึกถึงอาหยุนว่าเขาเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย

“ขอรับ” กงหนิงเจี้ยนรับคำเสียงใส ก่อนจะยื่นหน้ากับมือน้อยๆ ออกไปด้านนอก “ท่านอาหยุน กินรองท้องไปก่อนขอรับ ถึงหมู่บ้านท่านแม่จะทำอาหารมื้อใหญ่ให้ท่านกินขอรับ”

ม่านม่านได้แต่เลิกคิ้วขึ้นมองกงหนิงเจี้ยน ตัวนางยังไม่ได้พูดเสียหน่อยว่าจะทำอาหารให้เขากิน “ข้าพูดเช่นนั้นหรือ”

“ท่านอาหยุน ช่วยแบกท่านพ่อกลับมา ทั้งยังพามาหาหมอ ก็ควรจะตอบแทนเขาเล็กน้อยมิใช่หรือขอรับ”

“เหอะ” ม่านม่านหมดคำจะพูด

เด็กแฝดไม่รู้เรื่องที่กงเพ่ยจิ้น ช่วยเหลืออาหยุนจนตัวเองบาดเจ็บหนัก หากรู้คงได้มองอาหยุนอย่างไม่พอใจแน่

รถม้าสะดวกกว่าเกวียนวัวทั้งยังเดินทางได้รวดเร็วกว่า ฝีเท้าม้าทั้งสองตัวยอดเยี่ยมเช่นที่นายหน้าค้าสัตว์อวดอ้างจริงๆ เพียงหนึ่งชั่วยามทั้งหมดก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านแล้ว พอมีรถม้าคันใหญ่เข้ามาในหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างก็หยุดมองกันอย่างสนใจ

พอเห็นอาหยุนเป็นคนบังคับ ต่างก็ตะโกนถามว่ารถม้าของผู้ใด หรือเช่ามา พออาหยุนบอกว่าเป็นของคนตระกูลกง ต่างก็รีบเดินตามมาสอบถามอย่างสนใจ

ม่านม่านนางไม่สนใจจะตอบคำถามของผู้ใด นางให้คนช่วยยกตัวกงเพ่ยจิ้นเข้าไปในเรือน เป็นครั้งแรกที่นางมาเห็นห้องนอนของเขา ห้องนอนที่แสนเรียบง่าย เตียงไม้ขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นเพื่อให้นอนกันสามคนพ่อลูกได้เพียงพอ ข้างหน้าต่างมีเพียงโต๊ะเก่าๆ ที่มีตำราวางอยู่ด้านบนสองสามเล่มอย่างเป็นระเบียบ

หัวมุมห้องมีหีบไม้อยู่สองสามหีบ ซึ่งนางเองก็ไม่รู้ว่าด้านในคือสิ่งใด แต่เตียงนอนที่มีเพียงแค่ผ้าบางๆ ปูรองเอาไว้ เพียงแค่คิดว่าเป็นนางที่ต้องนอนก็ปวดหลังเสียแล้ว

“ไว้ข้าจะสร้างคอกม้าให้เจ้าก็แล้วกัน วันนี้คงไม่ทัน”

“อืม” ม่านม่านพยักหน้ารับ พอเห็นอาหยุนกำลังหมุนตัวจะออกไปด้านนอก นางก็รีบเอ่ยเรียกเขาเอาไว้ “เจ้าจะไปไหน”

อาหยุนหันกลับมาอย่างไม่เข้าใจ “กลับเรือนของข้าอย่างไรเล่า”

“เจ้ากลับได้แล้ว? มิใช่ว่าที่เพ่ยจิ้นเป็นเช่นนี้ก็เพราะเจ้าหรือไร เช่นนั้นเจ้าก็ควรอยู่ดูแลเขา ไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารข้าจะทำให้เจ้าทั้งสามมื้อเอง”

“ตะ แต่ว่า...เจ้าเป็นเมียของพี่จิ้น เจ้าก็ดูแลเขาสิ ข้าจะทำงานหาเงินมาใช้ค่ารักษาคืนให้เจ้าเอง”

“เจ้าดูแลเขาจนกว่าจะหายดี ข้าจะไม่คิดเรื่องค่ารักษากับเจ้า”

“แต่...”

“เจ้าไปเก็บเสื้อผ้ามาอยู่กับเขาเถิด จะให้ข้าดูแลเขาข้าคงทำไม่ไหว ไหนจะบุตรชายของข้าอีกสองคน” นางชี้ไปที่เด็กแฝดที่นั่งอยู่ข้างบิดาไม่ห่าง

“...” อาหยุนหมดคำจะพูด พอเขาอ้าปากจะพูดออกไป ม่านม่านก็เดินออกไปจากห้องแล้ว

“พวกเจ้าตามข้ามานี่ ข้าจะไปทำอาหาร” นางร้องเรียกเด็กแฝด

สามคนแม่ลูกเดินไปที่ห้องครัว อาหยุนทำได้เพียงรีบวิ่งกลับเรือนไปบอกครอบครัวของเขาและหยิบเสื้อผ้ามาพักอยู่กับกงเพ่ยจิ้นในห้องของเขา

“เฝ้าด้านหน้าเอาไว้ ข้าจะเข้าไปทำอาหาร อย่าให้ผู้ใดเข้ามาได้เล่า” นางสั่งเด็กทั้งสอง

“ขอรับ” ทั้งคู่เข้าใจในความหมายของมารดาดี คือนางจะต้องเข้าไปในที่วิเศษนั้นแน่ ทั้งสองจึงยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูอย่างตั้งใจ

ม่านม่านต้องทำอาหารเพิ่มเมื่อมีอาหยุนมาเพิ่มอีกหนึ่งท้อง นางเตรียมโจ๊กให้กงเพ่ยจิ้น พอเสร็จก็ให้สองแฝดช่วยยกอาหารเข้าไปในเรือน

“เจ้านั่งลงกินก่อน ค่อยเอาโจ๊กไปป้อนเพ่ยจิ้น ข้าจะไปดูแผลของเขาก่อน”

“แล้วเจ้าไม่ป้อนเขาเองเล่า” อาหยุนไม่คิดว่าแม้แต่ข้าวน้ำ เขาก็ต้องป้อนให้กงเพ่ยจิ้นกิน

“แล้วข้าจะให้เจ้ามาดูแลเขาเพื่ออันใด” นางมองอาหยุนเหมือนมองคนโง่

ม่านม่านเข้าไปภายในห้องของกงเพ่ยจิ้น เห็นว่าเขายังคงหลับอยู่ นางจึงได้แกะผ้าพันแผลออกแล้วลงมือล้างแผลให้เขา

กงเพ่ยจิ้นหรี่ตาขึ้นมามองดูด้วยรู้สึกเจ็บที่บาดแผลของตนเอง ก็เห็นมู่ลี่ม่านนางกำลังทำแผลให้เขา ข้าวของที่นางใช้ล้วนแต่แปลกตา เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน

“ประเดี๋ยวข้าให้อาหยุนมาป้อนโจ๊กให้ท่านกิน จะได้กินยา” นางชี้ไปที่ยาที่วางเตรียมเอาไว้ให้เขาแล้ว

“มิใช่ยาต้มหรือ” เสียงของเขาแหบแห้งจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง

“ยาต้ม? ข้าไม่เสียเวลามานั่งต้มให้เจ้าหรอกนะ แล้วไม่ต้องถามสิ่งใดมาก ข้าคร้านที่จะตอบ” นางพันผ้าที่แผลเสร็จก็เก็บของลุกออกจากห้องไป

อาหยุนที่นั่งกินอาหารกับเด็กแฝดทั้งสองเห็นม่านม่านเดินออกมาแล้วเขาก็รีบอิ่มทันที จะไม่ให้อิ่มได้อย่างไร ทั้งสามคนกินจนอาหารมากมายบนโต๊ะเหลือเพียงน้อยนิดเท่านั้น

พอเห็นสายตาของม่านม่านที่จ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ อาหยุนก็รีบยกชามโจ๊กหายเข้าห้องของกงเพ่ยจิ้นไปอย่างไว “พวกเจ้าไม่คิดจะเหลือให้ข้าเลยหรือ” นางนั่งลงอย่างไม่พอใจ

“ใช่พวกข้ากินหมดเสียที่ไหน ท่านอาหยุนต่างหากท่านแม่” กงหนิงอวี่มุ่ยปากอย่างไม่พอใจ เขาเองก็กินไม่ทันเช่นกัน

“กินเถิด หากไม่อิ่มค่อยเข้าไปกินด้านใน” นางก้มหน้าลงกินในส่วนของนาง