LOGINตอนที่ 16 เมามาย
หลังจากคืนนั้น ชีวิตของหย่งเล่อค่อย ๆ กลับเข้าสู่จังหวะเ
ตอนที่ 17 ตัดสินใจริมฝีปากของเขาไม่ได้ผละออกไปง่าย ๆ จากจูบที่บางเบาในตอนแรก ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นยาวนานขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ลมหายใจของทั้งสองคนพันเกี่ยวกันช้า ๆ ราวกับกำลังเรียนรู้จังหวะของกันและกันตงหยางขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ริมฝีปากไล้จากมุมปากของเธอลงมาช้า ๆ อย่างเผลอตัว คล้ายคนเมาที่ทำตามหัวใจมากกว่าสติหย่งเล่อรู้สึกได้ถึงความอุ่นซ่านที่แผ่ไปทั่วร่าง ก่อนจะรวบรวมแรงดันหน้าของเขาออกเล็กน้อย“คุณจะเสียใจไหม... ที่ทำแบบนี้” เสียงเธอเบาลงกว่าปกติดวงตาของตงหยางยังพร่าเลือน แต่กลับแน่วแน่กว่าที่คิด“ไม่” เขาตอบโดยไม่ลังเล“แล้วคุณล่ะ จะเสียใจไหม” เขาถามกลับ“ไม่รู้เหมือนกัน... ต้องลองดู” คำถามนั้นทำให้หัวใจเธอสั่นอีกครั้งตงหยางไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาช้อนร่างเธอขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับตัดสินใจแล้ว“เฮ้! ” หย่งเล่อร้องอุทานอย่างตกใจ แต่สองแขนกลับโอบรอบคอของเขาตามสัญชาตญาณ“เข้าหอกันนะเล่อเล่อ&rdqu
ตอนที่ 16 เมามายหลังจากคืนนั้น ชีวิตของหย่งเล่อค่อย ๆ กลับเข้าสู่จังหวะเดิม สภาพจิตใจของเธอดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเลิกหมกมุ่นกับคำว่า ‘รัก’ หรือ ‘เขาจะรู้สึกอย่างไร’ ความคิดฟุ้งซ่านก็ลดลง สบายใจมากขึ้นเธอไม่ค่อยจับตามองตงหยางสักเท่าไร ไม่ได้คาดหวังอะไรจากเขา แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ตื่นเช้า ทำงาน ทดลองสูตรสินค้าตัวใหม่ ตรวจบัญชี ดูยอดสั่งซื้อ และหาโอกาสหยอกเย้าเขาเมื่อสบโอกาสช่วงแรกแค่คำพูด แต่พักหลังเริ่มพัฒนา บางครั้งเธอแอบกอดแขนเขาเวลายื่นเอกสารให้ บางคราวก็เดินเฉียดไหล่ ทำทีเหมือนพื้นที่แคบ หรือโน้มตัวผ่านหน้าเขาเพื่อหยิบของ ทั้งที่จริงอ้อมไปอีกทางก็ได้ เธอทำอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่รู้ตัว ทว่าในใจกลับขบขันทุกครั้งที่เห็นเขาชะงักสิ่งที่น่าแปลกคือ... เขาไม่หลบ ไม่ถอย ไม่แม้แต่จะเอ่ยเตือน บางครั้งปลายหูแดง บ่งบอกว่าเขากำลังรู้สึกเขินอายอย่างเห็นได้ชัด บางครั้งก็ทำเสียงฟึดฟัดเหมือนไม่พอใจ แต่ก็ไม่เคยผลักเธอออก และนั่นยิ่งทำให้เธอได้ใจแอบจับตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อยอยู่เรื่อย ๆช่วงนี้ที่บ้านค
ตอนที่ 15 แต่งเมียเพิ่มเมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ไม่ได้ก้มหน้ารับคำเหมือนแต่ก่อน แววตาของถงเหนียนก็เข้มขึ้นเล็กน้อย“หล่อนก็รู้นี่” เธอพูดช้า ๆ“ตระกูลเราต้องมีคนสืบทอด ถ้าหล่อนไม่ท้องก็คงต้องแต่งเมียเพิ่มให้อาหยาง” คำว่า ‘แต่งเมียเพิ่ม’ นั้นเหมือนฝันร้ายของผู้หญิงเลยก็ว่าได้ ไม่มีใครอยากให้สามีมีภรรยาเพิ่มทั้งนั้นหย่งเล่อปรบมือเบา ๆ เพื่อสนับสนุนความคิดเห็นของแม่สามี“เอาเลยค่ะคุณแม่” เธอยิ้มหวาน“แต่งเพิ่มเลย” แต่งเพิ่มอีกเป็นสิบ หากเขาไม่เข้าหอด้วยก็ไม่มีลูกอยู่ดี เอาเลย แต่งให้เปลืองเงินเล่นได้เลย!“หล่อนพูดอะไรนะ! ” ถงเหนียนชะงัก สีหน้าราวกับได้ยินอะไรผิดไป“แต่งเมียเพิ่มเลยค่ะ” หย่งเล่อพยักหน้าอย่างจริงจัง“ถ้าเขาอยากแต่ง ก็แต่งเลย ฉันไม่ขัดข้อง” เธอพร้อมสนับสนุน ดูสิว่าแต่งเมียเพิ่มแล้วนิยายเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร จะยุ่งเหยิงสักแค่ไหนส่วนตัวเธอนั้นรอดแล้ว เพราะเธอลงชื่อในเอกสารหย่า พร้อมให้เขาไปยื่นเ
ตอนที่ 14 แม่สามีหลังจากวันนั้น ชีวิตของหย่งเล่อก็หมุนกลับเข้าสู่วงจรเดิมอีกครั้ง ตื่นแต่เช้ามืดทำอาหารให้เรียบร้อย ก่อนไปกวนส่วนผสมของสินค้าที่เธอขาย เตรียมล็อตใหม่เผื่อร้าน และคอยฟังผลตอบรับจากแต่ละร้านอยู่ตลอด แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือผลการตอบรับมาเร็วเกินไป เร็วเกินกว่าที่เธอวางแผนไว้ เพียงไม่กี่วัน ร้านแรกก็บอกของหมด ร้านที่สองขอเพิ่ม ร้านที่สามถึงกับเตรียมมุมวางของไว้รอ ร้านอื่น ๆ ก็ต้องการสินค้าไม่ต่างกันความต้องการพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วจนเธอทำสินค้าส่งไม่ทัน ทั้งที่ตอนนี้มีคนมาช่วยงานแล้ว ตงหยางเป็นคนจัดการหาแรงงานที่ไว้ใจได้มาช่วยเธอ ทั้งงานบ้านและช่วยขนส่งสินค้า ซึ่งเธอยินดีรับไว้อยู่แล้วถึงจะมีแรงงานมาเพิ่ม แต่ก็ยังผลิตสินค้าไม่ทัน สินค้าบางตัวต้องใช้เวลา แรงงานเพิ่มได้ แต่เวลาเพิ่มไม่ได้ ในเมื่อความต้องการเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เธอเลยตัดสินใจจ้างโรงงานผลิตเร็วกว่าที่ตั้งใจไว้แต่การจ้างโรงงานไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อ ‘สูตร’ ที่เปรียบเสมือนหัวใจของสินค้า หากเป็นยุคก่อนพอจะรู้ว่าควรทำแบบไหน แต่ในยุคนี้เธอยังไม่รู้เลย“ไม่เป็นไร อย่างไรก็ตั้งใจจะจ้างโรงงานผลิตอยู่แล้ว แค่จ้า
ตอนที่ 13 สมเพชเวทนาหลังจากไปซื้อน้ำ หย่งเล่อก็คิดได้ว่าไม่ควรแดกดันเขามากนัก อย่างไรวันนี้เขาก็มาช่วยงานเธอ หากไม่ได้เขาช่วย เธอคงยกของจนปวดหลังแน่ ๆ เลยตั้งใจจะสงบปากสงบคำ ไม่ประชดประชันไม่แดกดันเขาสักครึ่งวัน“เหนื่อยไหมคะ ขอบคุณนะที่ช่วยยกของ” เธอยื่นน้ำให้เขาพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยตงหยางรับมา เปิดฝาดื่มอึกใหญ่ ก่อนหน้านั้นเขาถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเล่อเล่อจะใจกล้าขนาดนี้ แกล้งเรียกยังไม่เท่าไร แต่นี่เรียกตรง ๆ เรียกดัง ๆ และเขาก็ชะงักค้างทุกครั้ง ทำอะไรไม่ถูกทุกทีที่ได้ยินอีกด้วย!ตงหยางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะมองคนตัวเล็กเงียบ ๆ ว่าจะมีอะไรมาพูดกับเขาอีกไหม แต่สายตาก็สังเกตเห็นไรผมบางส่วนของเธอเปียกชื้นติดแก้ม เหงื่อซึมบาง ๆ ตามขมับ โดยไม่ทันคิดอะไร มือของเขาก็หยิบผ้าสะอาดจากในรถ แล้วเอื้อมไปซับให้เบา ๆ ปลายนิ้วแตะผ่านหน้าผากมนอย่างเบามือ เหมือนกลัวว่าหากออกแรงมากเกินอาจทำให้เธอเจ็บได้“โอ๊ะ! ” หย่งเล่อชะงักตงหยางก็ชะงักตาม มือยังค้างอยู่กลางอากาศราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปสายตาทั้งสองประสานกันอยู่อย่างนั้นหย่งเล่อตกใจจนไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่จ้องตาเขาปริบ
ตอนที่ 12 หมาแก่ในทุก ๆ วันหย่งเล่อจะทำงานวนไปเรื่อย ๆ จากรอเวลาให้สบู่เซตตัวแล้วตัดแต่งขอบให้เรียบสวย จนในที่สุดก็สามารถแกะออกจากพิมพ์ได้แล้วเธอหยิบขึ้นมาดูทีละก้อน พลิกซ้ายขวาอย่างภูมิใจ ก่อนจะเริ่มแพ็กใส่กระดาษห่อที่คัดสรรมาอย่างดี ผูกเชือกให้ดูเรียบง่ายแต่มีรสนิยม ของทุกอย่างนั้นพร้อมแล้ว ไม่ว่าจะเป็นยาสระผม น้ำยาล้างจาน น้ำยาซักผ้า เธอบรรจุลงขวดอย่างดี เหลือแค่รอสบู่เสร็จก็ส่งให้ร้านโชห่วยได้แล้ววันนี้คือวันหยุดของตงหยาง แต่แทนที่จะพักจริง ๆ เขากลับเดินเข้าออกระหว่างห้องนั่งเล่นกับห้องครัวตลอด บางทียืนพิงกรอบประตูคอยแอบมองคนตัวเล็กที่ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน บางทีก็เดินผ่านช้า ๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่จริง ๆ แล้วเขาจงใจเขาเห็นเธอตื่นแต่เช้ามาหลายวันแล้ว และนอนดึกแทบทุกคืน พอเห็นแบบนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะบอกให้เธอพักผ่อนบ้าง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือแม่ตัวดีบอกว่าร้อนเงิน!พอเขาเพิ่มเงินให้ก็รีบรับแต่ก็ยังไม่หยุดทำงาน แถมลอยหน้าลอยตาบอกเขาว่าหากเป็นอย่างอื่น เธอนั้นรู้จักพอ แต่กับคำว่าเงิน เธอสะกดคำว่าพอไม่เป็น!เมื่อห้ามไม่ได้ เขาจึงได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเข้าร่วมช่วยเธอทำงานเสียเลย







