ตอนที่ 2 กลับจวนสกุลอวี้  

ตอนที่ 2

กลับจวนสกุลอวี้

อีกสามวันจะเป็นวันที่นางและท่านย่าเดินทางกลับไปยังจวนสกุลอวี้ คนในเรือนจึงค่อนข้างยุ่งวุ่นกันตั้งแต่เช้าจรดเย็น ทั้งเสียงบ่าวไพร่ขนของและกลิ่นหอมของชาชงใหม่ในลานกลางเรือน ล้วนทำให้เรือนแห่งนี้ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษในยามใกล้จากลา

ของใช้จำนวนไม่น้อยต้องเตรียมขนกลับไปด้วย ส่วนสิ่งใดที่ไม่จำเป็นต้องนำไป ก็ต้องจัดเก็บให้เรียบร้อย เพราะเมื่อพวกนางจากไปแล้ว จะเหลือเพียงบ่าวไพร่ไม่กี่คนที่คอยเฝ้าเรือนอยู่เพียงเท่านั้น

ยิ่งใกล้วันที่ต้องจากเรือนนี้ อวี้เหมียนเหมียนก็ยิ่งรู้สึกใจหาย ที่นี่คือสถานที่ที่นางใช้ชีวิตอยู่ถึงสองปีหลังจากข้ามมิติมา ทั้งเงียบสงบและอบอุ่น ต่างจากจวนสกุลอวี้ที่เคยอยู่เพียงไม่กี่วัน แถมยังเป็นช่วงที่ร่างกายอ่อนแอจนแทบลุกไม่ขึ้น แม้เรือนหลวงของสกุลอวี้จะใหญ่โตโอ่อ่ากว่าหลายเท่า แต่ความสงบเรียบง่ายของเรือนนี้ กลับทำให้นางรู้สึกผูกพันกว่ามากนัก

ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้นางรู้ว่า วันที่กลับไปถึงจวนสกุลอวี้จะไม่ราบรื่นนัก ทว่านั่นคือเส้นทางที่หลีกเลี่ยงไม่ได้—เวลาพักผ่อนและเรียนรู้ในมิติใหม่นี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว ถึงเวลาที่นางต้องกลับไปเป็น “คุณหนูรองแห่งสกุลอวี้” อย่างเต็มตัวเสียที

“คุณหนูเจ้าคะ คุณชายเว่ยมาถึงแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้รออยู่ที่สวนหน้าเรือนใหญ่”

เสียงเสี่ยวช่งจือสาวใช้คนสนิทปลุกให้นางหลุดจากภวังค์

“อีกประเดี๋ยวข้าจะตามไป เจ้าช่วยให้คนเตรียมชารับรองแขกไว้ก่อนก็แล้วกัน”

“เจ้าค่ะคุณหนู” เสี่ยวช่งจือรับคำก่อนจะรีบออกไป

อวี้เหมียนเหมียนยกมือจัดปอยผมหน้าผากอย่างเรียบ ๆ ตรวจดูความเรียบร้อยของชุดผ้าแพรอ่อนสีอ่อน ก่อนจะก้าวออกจากเรือนอย่างสงบ

เว่ยจือหมิง หลานชายของสหายบิดานาง มักแวะมาคารวะท่านย่าอยู่บ่อยครั้ง นับตั้งแต่พวกนางมาอยู่เรือนนี้ และด้วยความสุภาพอ่อนโยนของเขา ทำให้นางไม่อาจแสดงท่าทีเย็นชาเกินควรได้

“แม่นางอวี้ ยุ่งอยู่หรือไม่ ข้าคงมิได้มารบกวนกระมัง”

เสียงทุ้มนุ่มนั้นดังขึ้นเมื่อเขาเห็นนางก้าวเข้ามาในศาลา สีหน้าดีใจของชายหนุ่มถูกเก็บไม่มิด

“ข้าก็ยุ่งอยู่บ้างจริง ๆ” หญิงสาวตอบเรียบ ๆ แต่แฝงรอยยิ้มบางเฉียบมุมปาก ก่อนส่งสัญญาณให้สาวใช้รินน้ำชา

“ข้ามารบกวนเช่นนี้ ต้องขออภัยแม่นางด้วย” เขารีบลุกขึ้นโค้งคำนับด้วยท่าทีจริงใจ

“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” นางเอ่ยตอบเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม “คุณชายเว่ยมาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ”

“ข้าเพียงอยากบอกไว้ว่า หากเจ้ากลับไปยังจวนสกุลอวี้แล้ว มีเรื่องใดให้ต้องลำบากใจ หรือต้องการความช่วยเหลือ ก็ให้คนไปแจ้งที่จวนสกุลเว่ยได้ทุกเมื่อ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ไม่ปิดบัง

อวี้เหมียนเหมียนสบตาเขาเพียงครู่ ก่อนหลุบตาลงช้า ๆ “คุณชายมีน้ำใจนัก เป็นสหายที่ดีแท้”

คำตอบนั้นเรียบง่าย หากแต่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนพอจะไม่ให้ชายหนุ่มรู้สึกปฏิเสธจนเกินไป

นางรู้ดีว่าเขามีใจให้นาง ท่านย่าเองก็ล่วงรู้เช่นกัน และเคยถามออกมาตรง ๆ  แต่นางตอบกลับอย่างสัตย์ซื่อว่าไม่ได้มีใจให้คุณชายเว่ยผู้นี้ ความรู้สึกของนางต่อเขาเป็นเพียงไมตรีอันดีที่สตรีผู้หนึ่งมีต่อคนที่จริงใจเท่านั้น

ชายหนุ่มดูเหมือนเข้าใจ แต่ก็ยังเลือกที่จะอยู่ตรงนี้ ด้วยรอยยิ้มและถ้อยคำห่วงใยที่อบอุ่นไม่เปลี่ยน

“เช่นนั้นข้าคงไม่รบกวนเวลาแม่นางอีก หวังว่าจะได้พบกันที่เมืองหลวงในเร็ววัน”

“เสี่ยวช่งจือ ส่งคุณชายเว่ยแทนข้าที”

เมื่อเขาเดินจากไป อวี้เหมียนเหมียนมองตามแผ่นหลังนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ลมเย็นพัดผ่านกลีบดอกเหมยร่วงหล่นลงบนพื้นศาลา นางยกถ้วยชาขึ้นจิบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาเขียวแตะปลายจมูกอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นแผ่ซ่านในอก...

อีกไม่กี่วันจากนี้ ชีวิตอันสงบในเรือนเล็กคงกลายเป็นเพียงความทรงจำที่แสนอ่อนโยนในหัวใจเท่านั้น

อวี้เหมียนเหมียนยืนอยู่ริมหน้าต่างเรือนพัก พลางทอดสายตามองทิวทัศน์ภายนอกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจากลาอย่างแท้จริง

สายลมยามเช้าพัดแผ่วเบา กลิ่นไม้หอมที่เคยชินตลอดสองปีลอยแตะปลายจมูก เธอสูดลมหายใจลึก ความเย็นสบายแผ่ซ่านทั่วอก แต่ภายใต้ความสงบกลับแฝงด้วยความรู้สึกใจหายอันหนักอึ้ง

“คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่าให้มาตามไปขึ้นรถม้า ใกล้ได้เวลาออกเดินทางแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงเสี่ยวช่งจือดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มตื่นเต้น ใบหน้าของสาวใช้สะท้อนความดีใจ แต่ต่างจากนายหญิงของนางที่สายตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน

“อืม...ไปเถอะ” อวี้เหมียนเหมียนเอ่ยเรียบ ก่อนหันกลับมองเรือนไม้เล็กอีกครั้งที่ซึ่งเคยมอบความสงบสุขให้กับนางยาวนานถึงสองปีเต็ม