บทที่ 10

เมื่อยามค่ำคืนย่างกราย คลับหรูเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟสลัวแดงฉาน แอลกอฮอล์ไหลไม่ขาด สะท้อนความหรูหราและแสนจะฟุ่มเฟือยอย่างไม่มีใครยับยั้ง

ขณะซ่งหยวนกำลังจะพาลูกค้าไปที่ห้องวีไอพีเพื่อเจรจาธุรกิจ เขากลับชะงักฝีเท้าลง ก่อนจะสั่งให้ผู้ช่วยพาลูกค้าไปก่อน ส่วนตัวเขาเดินเลี้ยวไปยังห้องข้างๆ หลังจากทักทายตามมารยาท เขาก็หันไปมองเสิ่นเหยียนฉือ

"พี่เหยียน วันนี้ไม่ใช่ว่าเป็นวันเกิดครบรอบเจ็ดสิบปีของคุณย่าหรอกเหรอ?" ทำไมเขาถึงไม่ไปร่วมงานเลี้ยง แต่กลับมานั่งดื่มเหล้าอยู่ที่นี่?

เสิ่นเหยียนฉือไม่ตอบอะไร แต่ยกแก้วเหล้าบนโต๊ะขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว

"เป็นอะไร ยังโกรธพี่สะใภ้อยู่อีกเหรอ?"

"พี่สะใภ้นี่ก็เกินไปจริงๆ นะ ถึงตอนนี้แล้ว ยังไม่รู้จักง้อพี่เหยียนอีก งานวันเกิดครบรอบเจ็ดสิบปีของคุณย่า พี่ไม่ไปกับเธอ เธอจะต้องถูกหัวเราะเยาะมากแค่ไหนกัน?"

แววตาของเสิ่นเหยียนฉือเศร้าลงโดยไม่รู้ตัว เขาเหลือบมองโทรศัพท์ของตัวเองทันที

พอเห็นว่าโทรศัพท์ยังโล่ง ไม่มีทั้งสายที่ไม่ได้รับและข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน สีหน้าของเขาก็ยิ่งเศร้าลงกว่าเดิมทันที

ตั้งแต่เมื่อวานที่เขาออกมาจากบ้านเฉียวอี เขาก็รอคอยโทรศ