Beranda / โรแมนติก / เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน / ตอนที่ 2 : น้องสาวที่แสนดี

Share

ตอนที่ 2 : น้องสาวที่แสนดี

last update Tanggal publikasi: 2026-08-14 06:55:26

เช้าวันรุ่งขึ้น บ้านที่พิมพ์ดาวเคยคุ้นเคยกลับดูแปลกตาไปอย่างน่าประหลาด โต๊ะอาหารตัวเดิม เก้าอี้ตัวเดิม แม้กระทั่งแจกันดอกไม้ที่เธอเป็นคนจัดเองเมื่อวานก็ยังอยู่ที่เดิมแต่บรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

พิมพ์ดาวเดินลงมาจากชั้นบนในชุดเรียบง่าย ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงที่นั่งประจำของเธอ

มีนายิ้มหวานทันทีที่เห็นเธอ

“พี่ดาว มานั่งด้วยกันสิคะ”

มีนาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปิดที่นั่งข้าง ๆ ให้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร

พิมพ์ดาวมองเก้าอี้ตัวนั้นครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วเดินไปนั่งอีกฝั่งของโต๊ะ

“จ้ะ”

เธอตอบสั้น ๆ พร้อมก้มหน้าจัดช้อนส้อมของตัวเอง แม้ภายในใจจะรู้สึกแปลก ๆ แต่เธอไม่อยากสร้างปัญหาตั้งแต่วันแรกที่มีนาเข้ามาอยู่ในบ้าน

พ่อของเธอเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าอารมณ์ดี

“ดาว เมื่อคืนหลับสบายไหมลูก?”

เขาถามพลางนั่งลงที่หัวโต๊ะ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นแล้วพยักหน้า

“สบายดีค่ะพ่อ”

เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

มีนาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบพูดขึ้นทันที

“คุณพ่อคะ เมื่อคืนพี่ดาวพาหนูดูรอบบ้านด้วยค่ะ พี่ดาวใจดีมากเลยนะคะ”

เธอพูดพลางหันไปยิ้มให้พิมพ์ดาว ดวงตาดูซาบซึ้งราวกับได้รับความช่วยเหลือครั้งใหญ่ พิมพ์ดาวชะงักเล็กน้อย

เธอจำได้ว่าเมื่อคืนตัวเองเพียงพยักหน้ารับตอนมีนาถามเรื่องห้องต่าง ๆ เท่านั้น แต่เมื่อเห็นสีหน้ามีนา เธอก็ไม่ได้คิดจะทักท้วง

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เราเป็นพี่น้องกันแล้วนี่”

พิมพ์ดาวพูดพลางยิ้มอย่างจริงใจ

มีนาก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

“ขอบคุณนะคะพี่ดาว”

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ภายใต้ใบหน้าอ่อนหวานนั้น แววตาของมีนากลับวูบไหวอย่างพึงพอใจ เธอเริ่มต้นได้ดีเกินกว่าที่คิด

---

ช่วงสาย

พิมพ์ดาวกำลังจัดดอกไม้ในสวนหน้าบ้าน

เสียงรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที

ภาคินเดินลงจากรถ

วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีเข้ม ใบหน้าหล่อคมยังคงมีความสุขุมเช่นเดิม พิมพ์ดาวรีบลุกขึ้นยืน ก่อนยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว

“พี่คิน”

เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสดใส พร้อมเดินเข้าไปหา ภาคินมองเธอแล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ทำอะไรอยู่?”

เขาถามพลางเหลือบมองดอกไม้ในมือเธอ น้ำเสียงฟังดูเป็นกันเองกว่าปกติ

พิมพ์ดาวยกดอกกุหลาบสีขาวขึ้นมาให้เขาดู ดวงตาเป็นประกายอย่างคนที่ภูมิใจกับสิ่งที่กำลังทำ

“จัดดอกไม้อยู่ค่ะ วันนี้สวยไหม?”

ภาคินมองดอกไม้ ก่อนมองคนตรงหน้า

“สวย”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้พิมพ์ดาวหน้าแดงขึ้นทันที

“ดอกไม้เหรอคะ?”

เธอถามพลางก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม หัวใจเต้นแรงเพราะเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง

ภาคินหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบอย่างไม่รีบร้อน

“ก็ทั้งดอกไม้ทั้งคน”

พิมพ์ดาวนิ่งไป ใบหน้าร้อนวูบจนไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน

“พี่คินชอบแกล้งดาว”

เธอพูดพร้อมหันหน้าหนี น้ำเสียงแผ่วลงเพราะความเขิน

ภาคินกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่เสียงหวานของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง

“พี่ภาคินคะ”

ทั้งสองหันกลับไปพร้อมกัน มีนายืนอยู่ตรงประตูบ้าน

เธอสวมชุดเดรสสีอ่อน ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

มีนาเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนยกมือไหว้เขา

“สวัสดีค่ะ หนูมีนานะคะ”

เธอพูดพร้อมก้มศีรษะเล็กน้อย แววตาดูเขินอายอย่างเป็นธรรมชาติ

ภาคินพยักหน้ารับ

“อืม มีนาใช่ไหม?”

“ค่ะ”

มีนายิ้มกว้างขึ้น ดวงตาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นว่าเขาจำชื่อเธอได้

พิมพ์ดาวยืนมองอยู่เงียบ ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อย ๆ จางลงโดยไม่รู้ตัว มีนาหันมามองเธอ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พี่ดาวคะ พี่ภาคินเป็นเพื่อนบ้านของเรานานแล้วเหรอคะ?”

“ใช่จ้ะ”

พิมพ์ดาวตอบพร้อมพยายามยิ้ม

มีนาหันกลับไปมองภาคิน

“งั้นพี่ภาคินกับพี่ดาวคงสนิทกันมากเลยนะคะ”

เธอพูดพลางหัวเราะเบา ๆ แต่แววตากลับมีบางอย่างซ่อนอยู่

ภาคินยิ้มเล็กน้อย

“เรารู้จักกันตั้งแต่เด็ก”

“ดีจังเลยค่ะ”

มีนาพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม ก่อนหันมาจับแขนพิมพ์ดาวเบา ๆ

“หนูเองก็อยากสนิทกับพี่ดาวเหมือนกัน”

พิมพ์ดาวมองมือของมีนาที่เกาะแขนตัวเอง ก่อนยิ้มรับ

“ได้สิ”

เธอไม่รู้เลยว่า คำตอบง่าย ๆ ของตัวเองกำลังเปิดประตูให้ใครบางคนเข้ามาในชีวิตมากกว่าที่คิด

---

ตกเย็น พิมพ์ดาวเดินขึ้นไปบนห้องเพื่อเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้

แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอกลับต้องหยุดนิ่ง เสื้อผ้าบางส่วนของเธอถูกย้ายออกจากตู้ และบนโต๊ะเครื่องแป้ง มีของใช้ของมีนาวางอยู่หลายชิ้น

พิมพ์ดาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนเดินไปหยิบกระเป๋าใบหนึ่งขึ้นมา

“นี่ของมีนาไม่ใช่เหรอ?”

เสียงของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง ไม่นาน มีนาก็เดินเข้ามา

เมื่อเห็นพิมพ์ดาวยืนอยู่ข้างโต๊ะ เธอรีบเบิกตากว้าง สีหน้าตกใจทันที

“พี่ดาว...”

มีนาพูดเสียงสั่น พร้อมรีบเดินเข้ามาหา

พิมพ์ดาวหันกลับไป

“มีนา ของพวกนี้มาอยู่ในห้องพี่ได้ยังไง?”

เธอถามด้วยน้ำเสียงสงสัย ไม่ได้มีเจตนาตำหนิ

แต่มีนากลับก้มหน้าลงทันที

“คุณพ่อบอกว่า...ให้หนูย้ายเข้ามาอยู่ห้องนี้ค่ะ”

เธอตอบเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง

พิมพ์ดาวนิ่งไป

“ห้องนี้?”

เธอถามซ้ำด้วยสีหน้าตกใจ

มีนาพยักหน้าอย่างช้า ๆ

“ค่ะ แต่ถ้าพี่ดาวไม่ชอบ หนูจะไปบอกคุณพ่อเองนะคะ”

เธอพูดพลางทำท่าจะเดินออกไป แต่สีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

พิมพ์ดาวมองตาม ก่อนถอนหายใจ

“ไม่เป็นไร”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก

“ถ้าพ่อบอกแบบนั้น...ก็อยู่เถอะ”

มีนาหยุดเดิน ก่อนหันกลับมา

“จริงเหรอคะ?”

เธอถามพร้อมยิ้มออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจ

พิมพ์ดาวพยักหน้า

“จริง”

มีนาเดินเข้ามากอดเธอทันที

“ขอบคุณนะคะพี่ดาว”

พิมพ์ดาวยืนตัวแข็งเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบหลังอีกฝ่าย

“ไม่เป็นไรจ้ะ”

เธอพูดพร้อมฝืนยิ้ม แต่ในวินาทีที่มีนาซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ...

รอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้าของมีนากลับหายไป ดวงตาของเธอเปิดขึ้นช้า ๆเต็มไปด้วยความพึงพอใจ เพราะสิ่งแรกที่เธอต้องการ...

เธอได้มันมาแล้ว ห้องของพิมพ์ดาว

และต่อจากนี้...เธอจะค่อย ๆ เอาทุกอย่างที่พิมพ์ดาวมีมาเป็นของตัวเอง

แม้กระทั่ง...

ภาคิน

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนพิเศษ 3 : ความรักที่ไม่ต้องพิสูจน์อีกแล้ว

    เวลาผ่านไปอีกหลายปี...เช้าวันหนึ่งในบ้านหลังเดิม พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก พลางจัดผมของตัวเองให้เรียบร้อย. เธอมองเงาสะท้อนในกระจกแล้วอมยิ้มแม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด...เธอก็ยังจำได้ดีว่า ครั้งหนึ่งตัวเองเคยเป็นผู้หญิงที่ร้องไห้เพราะคิดว่าคงไม่มีใครเชื่อเธอเคยคิดว่าความรักคือการพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ใครสักคนเลือกและเคยกลัวเหลือเกินว่า...หากคนที่เธอรักหันหลังให้ เธอจะไม่เหลือใครแต่วันนี้...เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว. เสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้น พิมพ์ดาวหันไปมองประตู“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ“กาแฟครับ”พิมพ์ดาวรับมา“ขอบคุณค่ะ”เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง“วันนี้มีอะไรหรือเปล่า?”“ไม่มีค่ะ”“แล้วทำไมยิ้ม?”พิมพ์ดาวหัวเราะ“แค่คิดอะไรบางอย่าง”“เรื่องอะไร?”เธอหันกลับไปมองเขา“เรื่องของเรา”ภาคินยิ้ม“ผ่านมาแล้วตั้งหลายปี ยังคิดถึงอีกเหรอ?”“คิดสิคะ”เธอเดินเข้ามาหาเขา“เพราะถ้าไม่มีเรื่องทั้งหมดในวันนั้น เราอาจไม่ได้เป็นเราในวันนี้”ภาคินเงียบไป ก่อนพยักหน้า“จริง”ช่วงสายทั้งสองออกไปเดินเล่นที่สวน ต้นไม้ที่เคย

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนพิเศษ 2 : บ้านของเรา

    เช้าวันเสาร์แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน. พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะหันไปมองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ภาคินยังคงหลับสนิท. ใบหน้าที่ปกติเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม วันนี้กลับดูผ่อนคลายอย่างที่เธอไม่ค่อยได้เห็นพิมพ์ดาวยิ้ม. เธอค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างระมัดระวัง. แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงประตู...มือของใครบางคนก็คว้าข้อมือเธอไว้“จะไปไหน?”เสียงงัวเงียของภาคินดังขึ้น. พิมพ์ดาวหันกลับมา“ลงไปทำอาหารค่ะ”“ไม่ต้อง”“ทำไมคะ?”ภาคินยังหลับตาอยู่“วันหยุดทั้งที นอนต่ออีกหน่อย”พิมพ์ดาวหัวเราะ“พี่คินก็กลับไปนอนสิคะ”“ก็เธอจะไปแล้ว”เขาดึงมือเธอเบา ๆ จนพิมพ์ดาวเสียหลักล้มลงบนเตียง“พี่คิน!”เธอร้องด้วยความตกใจ ก่อนรีบยันตัวขึ้น. ภาคินหัวเราะ“ตัวแค่นี้ยังเสียงดังเหมือนเดิม”“ก็พี่ดึงฉันนี่คะ!”พิมพ์ดาวทำหน้ามุ่ย. ภาคินยิ้ม ก่อนเอื้อมมือไปขยี้ผมเธอเบา ๆ“อยู่กับพี่อีกห้านาที”“ห้านาทีของพี่ไม่เคยห้านาทีจริง ๆ”“งั้นสิบนาที”“ไม่ได้ค่ะ!”เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้นในห้อง. เป็นเช้าที่ธรรมดา. แต่กลับเป็นความธรรมดาที่พิมพ์ดาวเคยคิดว่าตัวเองไม่มีวันได้สัมผัส---หลังจากนั้นไม่นาน. ทั้งคู่ลงมาท

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนพิเศษ 1: เมื่อเราเลือกกันและกัน

    เวลาผ่านไปหลายเดือนหลังจากทุกอย่างจบลงชีวิตของพิมพ์ดาวกลับมาเรียบง่ายอีกครั้ง ไม่มีเสียงกล่าวหา ไม่มีสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ และไม่มีคืนไหนที่เธอต้องนั่งร้องไห้เพียงลำพังเหมือนในอดีต สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือทุกเช้าเมื่อเธอตื่นขึ้นมา เธอมักจะเห็นข้อความจากคนคนหนึ่งอยู่เสมอ “ตื่นหรือยัง?” “กินข้าวด้วยนะ” “วันนี้พี่อาจกลับช้า อย่ารอ” บางครั้งก็มีเพียงประโยคสั้น ๆ “คิดถึง” พิมพ์ดาวมักจะอ่านแล้วเผลอยิ้มทุกครั้ง วันนี้ก็เช่นกัน เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พลางอ่านข้อความล่าสุดจากภาคิน «“เย็นนี้ว่างไหม พี่มีที่หนึ่งอยากพาไป”» พิมพ์ดาวเลิกคิ้ว “ที่ไหนกันนะ?” เธอพิมพ์ตอบกลับ «“บอกไม่ได้เหรอคะ?”» ข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที «“ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ”» พิมพ์ดาวยิ้ม «“ก็ได้ค่ะ”» --- ช่วงเย็น รถของภาคินมาจอดหน้าบ้าน ชายหนุ่มลงจากรถ ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ วันนี้เขาแต่งตัวเรียบง่ายกว่าปกติ ไม่มีสูท ไม่มีเอกสารติดมือ มีเพียงรอยยิ้มอบอุ่นที่พิมพ์ดาวคุ้นเคยมากขึ้นทุกวัน “พร้อมหรือยัง?” ภาคินถาม พิมพ์ดาวพยักหน้า “พร้อมค่ะ” เธอเดินมาขึ้นร

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนที่ 40 : เมื่อรักไม่ใช่คำตัดสิน

    เช้าวันใหม่แสงแดดอ่อนส่องเข้ามาภายในบ้าน พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองในนั้นอยู่นาน ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า...ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เมื่อก่อนเธอเคยกลัวการถูกเข้าใจผิด กลัวว่าคนอื่นจะไม่รัก กลัวว่าหากไม่มีใครอยู่ข้างเธอ เธอจะไม่เหลืออะไร แต่วันนี้...เธอรู้แล้วว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือการไม่ทอดทิ้งตัวเองเสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้นจากด้านนอก พิมพ์ดาวยิ้ม“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาในมือของเขาถือดอกไม้ช่อเล็ก ๆพิมพ์ดาวมองแล้วเลิกคิ้ว“ให้ฉันเหรอคะ?”ภาคินพยักหน้า“ครับ”“เนื่องในโอกาสอะไร?”“ไม่มี”เขายื่นดอกไม้ให้“แค่อยากให้”พิมพ์ดาวรับมา ก่อนยิ้ม“ขอบคุณค่ะ”ภาคินมองรอยยิ้มของเธอและรู้สึกว่ามันสวยกว่ารอยยิ้มใด ๆ ที่เขาเคยเห็น---ทั้งสองเดินลงมาชั้นล่างพร้อมกัน พ่อของพิมพ์ดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาด้วยกัน เขาก็ยิ้ม“วันนี้ดูอารมณ์ดีกันนะ”พิมพ์ดาวหน้าแดงเล็กน้อย“พ่อก็พูดไปเรื่อย”ภาคินหัวเราะ“ผมว่าอารมณ์ดีจริงครับ”พ่อมองทั้งสองคน ก่อนพูดขึ้น“พ่อดีใจที่เห็นดาวกลับมายิ้มได้อีกครั้ง”พิมพ์ดาวเงียบ

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนที่ 39 : คำขอโทษที่สายเกินไป

    ค่ำคืนเงียบสงบหลังกลับจากข้างนอก พิมพ์ดาวเดินขึ้นห้องตามปกติ แต่ก่อนจะเปิดประตู เธอกลับเห็นภาคินยืนอยู่ตรงปลายทางเดิน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง“พี่คิน?”พิมพ์ดาวเอ่ยถามเบา ๆ“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”ภาคินสูดหายใจลึก ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ“พี่มีเรื่องอยากพูดกับเธอ”พิมพ์ดาวมองเขานิ่ง“เรื่องอะไรคะ?”“เรื่องที่ผ่านมา”เธอเงียบลงทันที ภาคินมองเธอด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“พี่รู้ว่าพี่ขอโทษเธอไปหลายครั้งแล้ว”“ค่ะ”“แต่พี่รู้ว่ามันไม่เคยเพียงพอ”พิมพ์ดาวก้มหน้าลง ภาคินจึงพูดต่อ“พี่เคยคิดว่าตัวเองรู้จักเธอดีที่สุด”เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ อย่างเจ็บปวด“แต่สุดท้ายพี่กลับเป็นคนที่ไม่เชื่อเธอ”พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปาก“พี่ทำให้เธอต้องร้องไห้”“พี่ทำให้เธอต้องอยู่คนเดียวในวันที่เธอต้องการใครสักคนที่สุด”เสียงของภาคินเริ่มสั่น“และพี่ทำให้เธอคิดว่าตัวเองไม่มีค่า”พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้น น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลอ“พี่คิน…”“พี่เสียใจ”เขาพูดออกมาอย่างชัดเจน“เสียใจทุกครั้งที่นึกถึงสิ่งที่พี่ทำกับเธอ”ภาคินหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ“พี่อยากย้อนเวลากลับไป”เขากำมือแน่น“อยากกลับไปในวันท

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนที่ 38 : ผู้หญิงที่ไม่ใช่พิมพ์ดาวคนเดิม

    หลายวันผ่านไปชีวิตในบ้านเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่สำหรับพิมพ์ดาว...ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอยังคงเป็นคนเดิมในสายตาของครอบครัวยังคงพูดจาสุภาพยังคงช่วยงานภายในบ้านแต่บางสิ่งในตัวเธอเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่เก็บความรู้สึกไว้ในใจอีกแล้ว หากไม่พอใจ... เธอจะพูด หากถูกเข้าใจผิด...เธอจะอธิบาย และหากใครทำร้ายเธอ...เธอจะไม่ยอมเดินหนีทั้งน้ำตาเหมือนเมื่อก่อน---เช้าวันหนึ่งพิมพ์ดาวกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะพ่อมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา“ช่วงนี้ดาวดูสดใสขึ้นนะ”พิมพ์ดาวยิ้ม“หนูคิดว่าถ้าเอาแต่เสียใจกับเรื่องที่ผ่านมา ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นค่ะ”พ่อชะงัก เขามองลูกสาวด้วยแววตาภูมิใจ“ลูกโตขึ้นมากจริง ๆ”พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ“หนูแค่เรียนรู้ว่าต้องรักตัวเองค่ะ”คำพูดนั้นทำให้ภาคินที่นั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นมองเธอเขาไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม---หลังรับประทานอาหาร ภาคินเดินตามพิมพ์ดาวออกมาที่สวน“ดาว”หญิงสาวหันกลับมา“คะ?”“ช่วงนี้เธอดูเปลี่ยนไป”พิมพ์ดาวยิ้ม“เปลี่ยนไปในทางที่ดีหรือไม่ดีคะ?”“ดี”ภาคินตอบทันที“ดีมาก”เธอ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status