เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 3 : รอยยิ้มที่ซ่อนบางอย่าง
วันที่เผยแพร่:
2026-08-14 07:04:38หลังจากมีนาเข้ามาอยู่ในบ้านได้เพียงสามวัน ชีวิตที่เคยเรียบง่ายของพิมพ์ดาวก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย ห้องนอนที่เคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอถูกแบ่งให้มีนาใช้ โต๊ะอาหารที่เธอเคยนั่งประจำก็มีคนอื่นเข้ามานั่งแทน แม้กระทั่งเวลาที่เธอพูดคุยกับพ่อ ก็มีมีนาเข้ามาอยู่ตรงกลางเสมอ แต่พิมพ์ดาวพยายามบอกตัวเองว่า...ไม่เป็นไร
เพราะอย่างน้อยเธอก็ยังมีภาคิน ชายหนุ่มที่เป็นเหมือนที่พึ่งทางใจเพียงคนเดียวของเธอ ทว่าเธอไม่รู้เลยว่า... มีนากำลังจับตามองทุกอย่างอยู่ และสิ่งที่มีนาสนใจมากที่สุดก็คือความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภาคิน --- “พี่ดาวคะ” เสียงหวานดังขึ้นจากด้านหลัง พิมพ์ดาวที่กำลังรดน้ำต้นไม้หันกลับไป ก่อนพบว่ามีนากำลังยืนอยู่ตรงประตูสวน มีนายิ้มบาง ๆ ขณะเดินเข้ามาหา “มีอะไรเหรอ?” พิมพ์ดาวถามด้วยสีหน้าแปลกใจ ก่อนวางสายยางลง มีนาก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าดูเหมือนลังเลที่จะพูด “หนูอยากถามอะไรพี่อย่างหนึ่งค่ะ” “ถามสิ” พิมพ์ดาวตอบพร้อมยิ้มอ่อนโยน แม้จะรู้สึกว่าท่าทีของอีกฝ่ายแปลก ๆ มีนาเงยหน้าขึ้นมองเธอ “พี่กับพี่ภาคิน...สนิทกันมากใช่ไหมคะ?” คำถามนั้นทำให้พิมพ์ดาวชะงักไปเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว “ก็...สนิทกันตั้งแต่เด็กน่ะ” เธอตอบพลางหลบสายตาเล็กน้อย ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว มีนาสังเกตเห็นทุกอย่าง รอยแดงบนแก้ม แววตาที่เปลี่ยนไป และรอยยิ้มที่พิมพ์ดาวพยายามซ่อน มีนายิ้มบาง ๆ “พี่ชอบพี่ภาคินหรือเปล่าคะ?” พิมพ์ดาวเบิกตากว้างทันที “มีนา!” เธอเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องหันหนี มีนาหัวเราะเบา ๆ พลางยกมือปิดปาก “หนูล้อเล่นค่ะ” เธอพูดด้วยท่าทีขี้เล่น แต่ดวงตากลับนิ่งผิดกับรอยยิ้มบนใบหน้า “หนูแค่คิดว่าพี่สองคนเหมาะสมกันดี” พิมพ์ดาวถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนยิ้มออกมา “อย่าพูดแบบนี้สิ พี่กับพี่คินไม่ได้เป็นอะไรกัน” เธอพูดพลางก้มหน้าลง นิ้วมือขยับไปมาอย่างประหม่า มีนามองท่าทางนั้นเงียบ ๆ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ถ้าอย่างนั้น...ถ้าวันหนึ่งหนูชอบพี่ภาคิน พี่จะโกรธหนูไหมคะ?” พิมพ์ดาวเงียบไปทันที คำถามนั้นเหมือนมีบางอย่างกรีดลงกลางหัวใจ แต่เธอก็ฝืนยิ้มออกมา “ไม่หรอก” เธอตอบทั้งที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบ “ถ้าพี่คินชอบมีนา...พี่ก็ยินดีด้วย” มีนาจ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มกว้างขึ้น “จริงนะคะ?” “จริง” พิมพ์ดาวพยักหน้า แม้ในใจจะเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก มีนาก้าวเข้ามากอดเธอ “พี่ดาวใจดีที่สุดเลยค่ะ” เธอพูดด้วยเสียงอ่อนหวาน พร้อมซบหน้าลงบนไหล่ของพิมพ์ดาว พิมพ์ดาวยกมือขึ้นลูบหลังอีกฝ่ายเบา ๆ “เราเป็นพี่น้องกันแล้วนี่” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ทันทีที่พิมพ์ดาวหันหน้าหนี...รอยยิ้มของมีนาก็ค่อย ๆ จางลง แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชา “ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ...” มีนาพึมพำเบามากจนพิมพ์ดาวไม่ได้ยิน “เพราะต่อจากนี้...พี่คินจะต้องเป็นของฉัน” --- ช่วงเย็น ภาคินเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกล่องขนมจากร้านดัง พิมพ์ดาวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาของเธอเป็นประกาย “พี่คิน!” เธอลุกขึ้นอย่างดีใจ ก่อนเดินเข้าไปหา “ซื้ออะไรมาคะ?” ภาคินยกกล่องในมือขึ้นเล็กน้อย “ขนมร้านที่เธอชอบ” เขาพูดพร้อมยิ้มบาง ๆพิมพ์ดาวรับกล่องมาด้วยรอยยิ้มกว้าง “พี่จำได้ด้วยเหรอ?” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด ภาคินหัวเราะเบา ๆ “เรื่องของเธอ พี่จำได้หมดแหละ” คำพูดธรรมดาเพียงประโยคเดียวกลับทำให้หัวใจของพิมพ์ดาวเต้นแรง เธอมองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน ในขณะเดียวกัน มีนาที่กำลังเดินลงบันไดหยุดชะงัก เธอมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป นิ้วมือกำราวบันไดแน่นความหึงหวงเริ่มปรากฏขึ้นในแววตา มีนาเดินลงมา ก่อนฝืนยิ้ม “พี่ภาคินซื้อขนมมาเหรอคะ?” ภาคินหันไปมองเธอ “ใช่” มีนาทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “น่าเสียดายจังค่ะ หนูยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เที่ยงเลย” เธอลูบท้องเบา ๆ พร้อมทำสีหน้าเหมือนอ่อนแรง ภาคินขมวดคิ้วทันที “ทำไมไม่กิน?” “หนูไม่ค่อยหิวน่ะค่ะ” มีนาตอบพร้อมก้มหน้า พิมพ์ดาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเธอ ก่อนเปิดกล่องขนมออก “ถ้ามีนาอยากกิน กินด้วยกันสิ” เธอพูดพร้อมยื่นกล่องให้ด้วยรอยยิ้ม มีนาเงยหน้าขึ้น “พี่ดาวให้หนูจริง ๆ เหรอคะ?” “จริงสิ” พิมพ์ดาวพยักหน้า มีนารับขนมไป ก่อนยิ้มหวาน “ขอบคุณนะคะ” ภาคินมองทั้งสองคน แล้วพูดขึ้นอย่างเอ็นดู “พี่ดีใจนะที่พวกเธอเข้ากันได้” พิมพ์ดาวยิ้มแต่มีนากลับกำกล่องขนมแน่นขึ้นเล็กน้อย เพราะคำพูดของภาคินทำให้เธอรู้ว่า...หากต้องการให้เขาหันมามองเธอ เธอต้องทำให้พิมพ์ดาวกลายเป็นคนที่เขาไม่อยากอยู่ใกล้ และแผนแรก...กำลังจะเริ่มขึ้นในคืนนี้ --- คืนนั้น เสียงของบางอย่างตกกระแทกพื้นดังขึ้นจากชั้นล่าง เพล้ง! พิมพ์ดาวสะดุ้งตื่น ก่อนรีบเปิดประตูห้องออกมา “เกิดอะไรขึ้น?” เธอถามด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนรีบวิ่งลงบันได แต่ทันทีที่มาถึง... พิมพ์ดาวก็ต้องหยุดนิ่ง แจกันราคาแพงของแม่เธอแตกกระจายอยู่บนพื้นและมีนายืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ที่สำคัญ... ภาคินกำลังยืนอยู่ตรงนั้น เขามองพิมพ์ดาวด้วยสีหน้าประหลาดใจ มีนาหันมามองเธอ ก่อนพูดด้วยเสียงสั่น “พี่ดาว...” พิมพ์ดาวชะงัก “มีนา?” มีนากัดริมฝีปากแน่น ก่อนพูดทั้งน้ำตา “หนูขอโทษค่ะ...หนูไม่คิดว่าพี่ดาวจะโกรธขนาดนี้” พิมพ์ดาวเบิกตากว้าง “เธอพูดอะไร?” มีนาส่ายหน้าทั้งน้ำตา ก่อนถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ไม่มีอะไรค่ะ...” ภาคินขมวดคิ้วทันที “มีนา เธอหมายความว่ายังไง?” มีนามองภาคินด้วยแววตาหวาดกลัว ก่อนพูดเบา ๆ “หนูแค่...เผลอทำแจกันของคุณแม่ตก แล้วพี่ดาวก็...” เธอหยุดพูดกลางประโยค ภาคินมองพิมพ์ดาวทันที “ดาว?” พิมพ์ดาวส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ดาวยังไม่ได้ทำอะไรเลย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่น สีหน้าตกใจเมื่อเริ่มรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น แต่มีนากลับรีบพูดขึ้น “พี่ดาวไม่ได้ทำอะไรค่ะ” เธอฝืนยิ้มทั้งน้ำตา “หนูคงทำของตกเอง” คำพูดนั้นฟังเหมือนการปกป้องพิมพ์ดาว แต่กลับทำให้สถานการณ์ดูเหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่ ภาคินมองพิมพ์ดาวด้วยแววตาสงสัย ส่วนพิมพ์ดาวได้แต่ยืนนิ่ง เธอไม่รู้เลยว่า...นี่เป็นเพียง ครั้งแรกของแผนการที่มีนากำลังจะใช้ทำลายเธอ และครั้งต่อไป...สิ่งที่ถูกทำลายอาจไม่ใช่แค่แจกัน แต่อาจเป็น ความไว้วางใจของภาคินที่มีต่อเธอ
บทล่าสุด
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 3 : ความรักที่ไม่ต้องพิสูจน์อีกแล้ว
เวลาผ่านไปอีกหลายปี...เช้าวันหนึ่งในบ้านหลังเดิม พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก พลางจัดผมของตัวเองให้เรียบร้อย. เธอมองเงาสะท้อนในกระจกแล้วอมยิ้มแม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด...เธอก็ยังจำได้ดีว่า ครั้งหนึ่งตัวเองเคยเป็นผู้หญิงที่ร้องไห้เพราะคิดว่าคงไม่มีใครเชื่อเธอเคยคิดว่าความรักคือการพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ใครสักคนเลือกและเคยกลัวเหลือเกินว่า...หากคนที่เธอรักหันหลังให้ เธอจะไม่เหลือใครแต่วันนี้...เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว. เสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้น พิมพ์ดาวหันไปมองประตู“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ“กาแฟครับ”พิมพ์ดาวรับมา“ขอบคุณค่ะ”เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง“วันนี้มีอะไรหรือเปล่า?”“ไม่มีค่ะ”“แล้วทำไมยิ้ม?”พิมพ์ดาวหัวเราะ“แค่คิดอะไรบางอย่าง”“เรื่องอะไร?”เธอหันกลับไปมองเขา“เรื่องของเรา”ภาคินยิ้ม“ผ่านมาแล้วตั้งหลายปี ยังคิดถึงอีกเหรอ?”“คิดสิคะ”เธอเดินเข้ามาหาเขา“เพราะถ้าไม่มีเรื่องทั้งหมดในวันนั้น เราอาจไม่ได้เป็นเราในวันนี้”ภาคินเงียบไป ก่อนพยักหน้า“จริง”ช่วงสายทั้งสองออกไปเดินเล่นที่สวน ต้นไม้ที่เคย
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 2 : บ้านของเรา
เช้าวันเสาร์แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน. พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะหันไปมองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ภาคินยังคงหลับสนิท. ใบหน้าที่ปกติเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม วันนี้กลับดูผ่อนคลายอย่างที่เธอไม่ค่อยได้เห็นพิมพ์ดาวยิ้ม. เธอค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างระมัดระวัง. แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงประตู...มือของใครบางคนก็คว้าข้อมือเธอไว้“จะไปไหน?”เสียงงัวเงียของภาคินดังขึ้น. พิมพ์ดาวหันกลับมา“ลงไปทำอาหารค่ะ”“ไม่ต้อง”“ทำไมคะ?”ภาคินยังหลับตาอยู่“วันหยุดทั้งที นอนต่ออีกหน่อย”พิมพ์ดาวหัวเราะ“พี่คินก็กลับไปนอนสิคะ”“ก็เธอจะไปแล้ว”เขาดึงมือเธอเบา ๆ จนพิมพ์ดาวเสียหลักล้มลงบนเตียง“พี่คิน!”เธอร้องด้วยความตกใจ ก่อนรีบยันตัวขึ้น. ภาคินหัวเราะ“ตัวแค่นี้ยังเสียงดังเหมือนเดิม”“ก็พี่ดึงฉันนี่คะ!”พิมพ์ดาวทำหน้ามุ่ย. ภาคินยิ้ม ก่อนเอื้อมมือไปขยี้ผมเธอเบา ๆ“อยู่กับพี่อีกห้านาที”“ห้านาทีของพี่ไม่เคยห้านาทีจริง ๆ”“งั้นสิบนาที”“ไม่ได้ค่ะ!”เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้นในห้อง. เป็นเช้าที่ธรรมดา. แต่กลับเป็นความธรรมดาที่พิมพ์ดาวเคยคิดว่าตัวเองไม่มีวันได้สัมผัส---หลังจากนั้นไม่นาน. ทั้งคู่ลงมาท
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 1: เมื่อเราเลือกกันและกัน
เวลาผ่านไปหลายเดือนหลังจากทุกอย่างจบลงชีวิตของพิมพ์ดาวกลับมาเรียบง่ายอีกครั้ง ไม่มีเสียงกล่าวหา ไม่มีสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ และไม่มีคืนไหนที่เธอต้องนั่งร้องไห้เพียงลำพังเหมือนในอดีต สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือทุกเช้าเมื่อเธอตื่นขึ้นมา เธอมักจะเห็นข้อความจากคนคนหนึ่งอยู่เสมอ “ตื่นหรือยัง?” “กินข้าวด้วยนะ” “วันนี้พี่อาจกลับช้า อย่ารอ” บางครั้งก็มีเพียงประโยคสั้น ๆ “คิดถึง” พิมพ์ดาวมักจะอ่านแล้วเผลอยิ้มทุกครั้ง วันนี้ก็เช่นกัน เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พลางอ่านข้อความล่าสุดจากภาคิน «“เย็นนี้ว่างไหม พี่มีที่หนึ่งอยากพาไป”» พิมพ์ดาวเลิกคิ้ว “ที่ไหนกันนะ?” เธอพิมพ์ตอบกลับ «“บอกไม่ได้เหรอคะ?”» ข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที «“ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ”» พิมพ์ดาวยิ้ม «“ก็ได้ค่ะ”» --- ช่วงเย็น รถของภาคินมาจอดหน้าบ้าน ชายหนุ่มลงจากรถ ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ วันนี้เขาแต่งตัวเรียบง่ายกว่าปกติ ไม่มีสูท ไม่มีเอกสารติดมือ มีเพียงรอยยิ้มอบอุ่นที่พิมพ์ดาวคุ้นเคยมากขึ้นทุกวัน “พร้อมหรือยัง?” ภาคินถาม พิมพ์ดาวพยักหน้า “พร้อมค่ะ” เธอเดินมาขึ้นร
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 40 : เมื่อรักไม่ใช่คำตัดสิน
เช้าวันใหม่แสงแดดอ่อนส่องเข้ามาภายในบ้าน พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองในนั้นอยู่นาน ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า...ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เมื่อก่อนเธอเคยกลัวการถูกเข้าใจผิด กลัวว่าคนอื่นจะไม่รัก กลัวว่าหากไม่มีใครอยู่ข้างเธอ เธอจะไม่เหลืออะไร แต่วันนี้...เธอรู้แล้วว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือการไม่ทอดทิ้งตัวเองเสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้นจากด้านนอก พิมพ์ดาวยิ้ม“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาในมือของเขาถือดอกไม้ช่อเล็ก ๆพิมพ์ดาวมองแล้วเลิกคิ้ว“ให้ฉันเหรอคะ?”ภาคินพยักหน้า“ครับ”“เนื่องในโอกาสอะไร?”“ไม่มี”เขายื่นดอกไม้ให้“แค่อยากให้”พิมพ์ดาวรับมา ก่อนยิ้ม“ขอบคุณค่ะ”ภาคินมองรอยยิ้มของเธอและรู้สึกว่ามันสวยกว่ารอยยิ้มใด ๆ ที่เขาเคยเห็น---ทั้งสองเดินลงมาชั้นล่างพร้อมกัน พ่อของพิมพ์ดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาด้วยกัน เขาก็ยิ้ม“วันนี้ดูอารมณ์ดีกันนะ”พิมพ์ดาวหน้าแดงเล็กน้อย“พ่อก็พูดไปเรื่อย”ภาคินหัวเราะ“ผมว่าอารมณ์ดีจริงครับ”พ่อมองทั้งสองคน ก่อนพูดขึ้น“พ่อดีใจที่เห็นดาวกลับมายิ้มได้อีกครั้ง”พิมพ์ดาวเงียบ
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 39 : คำขอโทษที่สายเกินไป
ค่ำคืนเงียบสงบหลังกลับจากข้างนอก พิมพ์ดาวเดินขึ้นห้องตามปกติ แต่ก่อนจะเปิดประตู เธอกลับเห็นภาคินยืนอยู่ตรงปลายทางเดิน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง“พี่คิน?”พิมพ์ดาวเอ่ยถามเบา ๆ“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”ภาคินสูดหายใจลึก ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ“พี่มีเรื่องอยากพูดกับเธอ”พิมพ์ดาวมองเขานิ่ง“เรื่องอะไรคะ?”“เรื่องที่ผ่านมา”เธอเงียบลงทันที ภาคินมองเธอด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“พี่รู้ว่าพี่ขอโทษเธอไปหลายครั้งแล้ว”“ค่ะ”“แต่พี่รู้ว่ามันไม่เคยเพียงพอ”พิมพ์ดาวก้มหน้าลง ภาคินจึงพูดต่อ“พี่เคยคิดว่าตัวเองรู้จักเธอดีที่สุด”เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ อย่างเจ็บปวด“แต่สุดท้ายพี่กลับเป็นคนที่ไม่เชื่อเธอ”พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปาก“พี่ทำให้เธอต้องร้องไห้”“พี่ทำให้เธอต้องอยู่คนเดียวในวันที่เธอต้องการใครสักคนที่สุด”เสียงของภาคินเริ่มสั่น“และพี่ทำให้เธอคิดว่าตัวเองไม่มีค่า”พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้น น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลอ“พี่คิน…”“พี่เสียใจ”เขาพูดออกมาอย่างชัดเจน“เสียใจทุกครั้งที่นึกถึงสิ่งที่พี่ทำกับเธอ”ภาคินหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ“พี่อยากย้อนเวลากลับไป”เขากำมือแน่น“อยากกลับไปในวันท
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 38 : ผู้หญิงที่ไม่ใช่พิมพ์ดาวคนเดิม
หลายวันผ่านไปชีวิตในบ้านเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่สำหรับพิมพ์ดาว...ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอยังคงเป็นคนเดิมในสายตาของครอบครัวยังคงพูดจาสุภาพยังคงช่วยงานภายในบ้านแต่บางสิ่งในตัวเธอเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่เก็บความรู้สึกไว้ในใจอีกแล้ว หากไม่พอใจ... เธอจะพูด หากถูกเข้าใจผิด...เธอจะอธิบาย และหากใครทำร้ายเธอ...เธอจะไม่ยอมเดินหนีทั้งน้ำตาเหมือนเมื่อก่อน---เช้าวันหนึ่งพิมพ์ดาวกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะพ่อมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา“ช่วงนี้ดาวดูสดใสขึ้นนะ”พิมพ์ดาวยิ้ม“หนูคิดว่าถ้าเอาแต่เสียใจกับเรื่องที่ผ่านมา ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นค่ะ”พ่อชะงัก เขามองลูกสาวด้วยแววตาภูมิใจ“ลูกโตขึ้นมากจริง ๆ”พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ“หนูแค่เรียนรู้ว่าต้องรักตัวเองค่ะ”คำพูดนั้นทำให้ภาคินที่นั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นมองเธอเขาไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม---หลังรับประทานอาหาร ภาคินเดินตามพิมพ์ดาวออกมาที่สวน“ดาว”หญิงสาวหันกลับมา“คะ?”“ช่วงนี้เธอดูเปลี่ยนไป”พิมพ์ดาวยิ้ม“เปลี่ยนไปในทางที่ดีหรือไม่ดีคะ?”“ดี”ภาคินตอบทันที“ดีมาก”เธอ
บางทีคุณอาจจะชอบ
หย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย384.5K viewsปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย240.4K viewsเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์102.4K viewsรวมเรื่องสั้นซ่อนเสน่หา SS2
Chocolate lily 181.9K viewsโอกาสครั้งที่สองของมหาเศรษฐี
Authoress Cindy58 viewsพี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?
ศรีอักษรรินทร์78 viewsทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส
Mamaya Writer691 viewsเล่ห์หัสดิน (ซีรีส์บ้านไร่ / หัสดิน VS ธารธารา)
MOONY MAY34 views
