LOGINShare
ตอนที่4 : กับดักแรก
publish date:
2026-08-15 20:11:55เสียงเศษแจกันแตกกระจายยังคงอยู่บนพื้นห้องรับแขก
พิมพ์ดาวยืนนิ่งอยู่ตรงบันได ดวงตาคู่สวยมองเศษกระเบื้องตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ เธอเพิ่งเดินลงมาจากห้อง... แต่กลับกลายเป็นว่าทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่เธอ โดยเฉพาะสายตาของภาคิน “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?” พ่อของพิมพ์ดาวเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนมองแจกันที่แตกอยู่บนพื้น มีนารีบก้มหน้าลง น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม “หนู...หนูทำแจกันตกเองค่ะ” เธอพูดเสียงสั่น พลางกำชายเสื้อแน่น ร่างกายสั่นเล็กน้อยเหมือนกำลังหวาดกลัว พ่อมองลูกสาวคนใหม่ ก่อนถามด้วยความเป็นห่วง “แล้วทำไมถึงร้องไห้?” มีนาเงียบไป เธอเหลือบมองพิมพ์ดาวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรีบหลบสายตา “หนูกลัวพี่ดาวโกรธค่ะ” พิมพ์ดาวเบิกตากว้างทันที “อะไรนะ?” เธอถามด้วยสีหน้าสับสน ก่อนรีบเดินเข้าไปหา “มีนา พี่ไม่ได้โกรธเธอเลยนะ” พิมพ์ดาวพยายามพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้หัวใจจะเริ่มเต้นแรงเพราะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง มีนาส่ายหน้าเบา ๆ “หนูรู้ค่ะ...พี่ดาวไม่ได้โกรธ” เธอพูดพร้อมฝืนยิ้มทั้งน้ำตา “หนูแค่กลัวว่าพี่จะเสียใจ เพราะแจกันนี้เป็นของคุณแม่” พิมพ์ดาวนิ่งไป คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกเจ็บขึ้นมาอย่างประหลาด เพราะแจกันใบนั้นเป็นของแม่แท้ ๆ ของเธอ เป็นของเพียงไม่กี่ชิ้นที่เหลืออยู่จากคนที่จากไปแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะตำหนิมีนา “ไม่เป็นไรหรอก” เธอพูดพร้อมถอนหายใจเบา ๆ “มันแตกแล้วก็ปล่อยมันไปเถอะ” มีนามองเธอด้วยแววตาซาบซึ้ง “พี่ดาวใจดีจังเลยค่ะ” แต่ก่อนที่พิมพ์ดาวจะตอบอะไร ภาคินกลับพูดขึ้นมาเสียก่อน “ดาว” น้ำเสียงของเขาทำให้หญิงสาวหันไปมองทันที ภาคินยืนกอดอก สีหน้าเคร่งขรึม “พี่ถามจริง ๆ เมื่อกี้เธออยู่ไหน?” คำถามนั้นทำให้พิมพ์ดาวชะงัก “อยู่บนห้องค่ะ” “แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ?” “ดาวอยู่ในห้องตลอด” เธอตอบด้วยความมั่นใจ ภาคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ “งั้นก็ไม่มีอะไร” เขาพูดเหมือนต้องการจบเรื่อง แต่สายตาที่มองเธอกลับไม่เหมือนเดิม พิมพ์ดาวสัมผัสได้ถึงความสงสัยนั้น หัวใจของเธอเจ็บวูบ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ภาคินมองเธอด้วยสายตาแบบนี้ --- หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไป มีนาเดินกลับห้อง ทันทีที่ประตูปิดลง รอยน้ำตาบนใบหน้าของเธอก็หายไป เธอเดินไปยืนหน้ากระจก ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ริมฝีปากค่อย ๆ ยกเป็นรอยยิ้ม “ง่ายกว่าที่คิดอีก” มีนาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความพอใจ เธอเปิดรูปถ่ายในโทรศัพท์ เป็นภาพแจกันใบนั้นที่เธอถ่ายไว้ก่อนมันจะแตก จากนั้นก็ลบรูปออก “พี่ดาว...” มีนาพูดกับเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก “พี่คิดจริง ๆ เหรอว่าหนูจะยอมอยู่ใต้เงาของพี่ไปตลอด?” เธอหัวเราะเบา ๆ แววตาที่เคยอ่อนหวานกลับเต็มไปด้วยความริษยา “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป...ทุกอย่างที่เป็นของพี่ จะต้องเป็นของหนู” --- เช้าวันต่อมา พิมพ์ดาวเดินลงมาที่โต๊ะอาหาร เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นที่นั่งประจำของตัวเองถูกยึดอีกครั้ง มีนานั่งอยู่ตรงนั้น ข้าง ๆ เธอคือภาคิน พิมพ์ดาวยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยายามยิ้ม “พี่คิน มาทานข้าวตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ “เพิ่งมา” เขาตอบสั้น ๆ พิมพ์ดาวพยักหน้า ก่อนกำลังจะเดินไปนั่งอีกฝั่ง แต่มีนากลับขยับตัวไปใกล้ภาคินโดยไม่รู้ตัว “พี่ภาคินคะ เมื่อคืนหนูตกใจมากเลยค่ะ” มีนาพูดพร้อมยกมือแตะหน้าอกตัวเอง สีหน้าหวาดหวั่นราวกับยังไม่หายกลัว ภาคินขมวดคิ้ว “เรื่องแจกัน?” “ค่ะ” มีนาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนหลุบตาลง “หนูกลัวพี่ดาวโกรธมากเลย” พิมพ์ดาวที่กำลังจะนั่งลงหยุดมือทันที “มีนา...พี่บอกแล้วว่าไม่ได้โกรธ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ในแววตาเริ่มมีความไม่สบายใจ มีนาเงยหน้าขึ้นมองเธอ “หนูรู้ค่ะ” เธอยิ้มบาง ๆ “พี่ดาวไม่เคยโกรธหนูหรอก” คำพูดฟังดูเหมือนชื่นชม แต่กลับทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกแปลก ๆ ภาคินมองทั้งสองคนสลับกัน ก่อนพูดขึ้น “ดาว เธอก็อย่าถือสาเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เลย” พิมพ์ดาวนิ่งไป เธอมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด “ดาวไม่ได้ถือสาค่ะ” เธอตอบเบา ๆ ภาคินพยักหน้า “ก็ดี” จากนั้นเขาก็หันกลับไปคุยกับมีนา พิมพ์ดาวมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ มันไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความกลัว กลัวว่าสักวันหนึ่ง... คนที่เธอรักที่สุดจะค่อย ๆ ถูกใครบางคนพาออกไปจากชีวิตของเธอ --- ช่วงสาย พิมพ์ดาวกำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่นเพื่อออกไปทำงาน มีนากำลังถือแก้วน้ำอยู่ตรงหน้าบันได ทันทีที่เห็นพิมพ์ดาวเดินเข้ามา มีนาก็หยุด “พี่ดาวคะ” “หืม?” พิมพ์ดาวหันไป มีนายิ้ม ก่อนเดินเข้าไปหา “หนูมีเรื่องอยากถามค่ะ” “อะไรเหรอ?” มีนามองซ้ายมองขวา ก่อนลดเสียงลง “พี่ไม่ชอบหนูใช่ไหมคะ?” พิมพ์ดาวขมวดคิ้วทันที “ทำไมถึงคิดแบบนั้น?” “เพราะตั้งแต่หนูเข้ามา...ทุกอย่างของพี่ก็เปลี่ยนไป” มีนาพูดพร้อมก้มหน้า น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “หนูกลัวว่าพี่จะเกลียดหนู” พิมพ์ดาวรีบส่ายหน้า “พี่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลย” เธอพูดพร้อมเอื้อมมือไปแตะไหล่มีนาอย่างปลอบโยน “อย่าคิดมากนะ” มีนาเงยหน้าขึ้น “จริงเหรอคะ?” “จริง” พิมพ์ดาวยิ้มให้ แต่ทันใดนั้น... มีนากลับปล่อยมือจากแก้ว เพล้ง! แก้วน้ำตกลงพื้น พิมพ์ดาวสะดุ้ง “มีนา!” เธอรีบก้าวเข้าไปหา แต่มีนากลับถอยหลังอย่างรวดเร็ว จนตัวเองล้มลงบนพื้น “โอ๊ย!” เสียงร้องดังลั่น พิมพ์ดาวชะงักทันที “มีนา!” เธอรีบยื่นมือออกไปเพื่อช่วย แต่มีนากลับมองเธอด้วยสีหน้าหวาดกลัว “พี่ดาว...อย่า!” พิมพ์ดาวนิ่งค้าง “พี่ไม่ได้จะทำอะไร!” เสียงของเธอสั่นด้วยความตกใจ แต่เสียงฝีเท้ากลับดังขึ้นจากทางเดิน ภาคินรีบวิ่งเข้ามา “เกิดอะไรขึ้น?!” เขาถามเสียงดังด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนมองมีนาที่นั่งอยู่บนพื้น มีนารีบส่ายหน้า “ไม่มีอะไรค่ะ...” เธอพูดพร้อมน้ำตาคลอ ภาคินรีบเข้าไปพยุงเธอขึ้น “เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” มีนาส่ายหน้า “ไม่ค่ะ” เธอเหลือบมองพิมพ์ดาวเพียงแวบเดียว ก่อนรีบหลบสายตา ภาคินหันกลับมามองพิมพ์ดาว สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป “ดาว...เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?” พิมพ์ดาวมองเขาด้วยแววตาสั่นไหว “ดาวไม่ได้ทำอะไรนะคะ” เธอรีบอธิบาย “มีนาทำแก้วตก แล้วเธอก็ล้มเอง” มีนากัดริมฝีปากแน่น ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “พี่ดาวไม่ได้ทำอะไรค่ะ...” ภาคินมองมีนา “แน่ใจนะ?” มีนาพยักหน้า “ค่ะ” แต่สีหน้าของเธอกลับดูเหมือนกำลังพยายามปกป้องใครบางคน ภาคินจึงหันกลับมามองพิมพ์ดาวอีกครั้ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย พิมพ์ดาวเห็นสายตานั้นแล้วหัวใจเย็นวาบ เธอรู้ทันทีว่า... กับดักแรกของมีนาได้ผลแล้ว และครั้งนี้... เธออาจไม่สามารถอธิบายให้ภาคินเข้าใจได้ง่าย ๆ อีกต่อไป
Latest chapter
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 3 : ความรักที่ไม่ต้องพิสูจน์อีกแล้ว
เวลาผ่านไปอีกหลายปี...เช้าวันหนึ่งในบ้านหลังเดิม พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก พลางจัดผมของตัวเองให้เรียบร้อย. เธอมองเงาสะท้อนในกระจกแล้วอมยิ้มแม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด...เธอก็ยังจำได้ดีว่า ครั้งหนึ่งตัวเองเคยเป็นผู้หญิงที่ร้องไห้เพราะคิดว่าคงไม่มีใครเชื่อเธอเคยคิดว่าความรักคือการพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ใครสักคนเลือกและเคยกลัวเหลือเกินว่า...หากคนที่เธอรักหันหลังให้ เธอจะไม่เหลือใครแต่วันนี้...เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว. เสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้น พิมพ์ดาวหันไปมองประตู“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ“กาแฟครับ”พิมพ์ดาวรับมา“ขอบคุณค่ะ”เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง“วันนี้มีอะไรหรือเปล่า?”“ไม่มีค่ะ”“แล้วทำไมยิ้ม?”พิมพ์ดาวหัวเราะ“แค่คิดอะไรบางอย่าง”“เรื่องอะไร?”เธอหันกลับไปมองเขา“เรื่องของเรา”ภาคินยิ้ม“ผ่านมาแล้วตั้งหลายปี ยังคิดถึงอีกเหรอ?”“คิดสิคะ”เธอเดินเข้ามาหาเขา“เพราะถ้าไม่มีเรื่องทั้งหมดในวันนั้น เราอาจไม่ได้เป็นเราในวันนี้”ภาคินเงียบไป ก่อนพยักหน้า“จริง”ช่วงสายทั้งสองออกไปเดินเล่นที่สวน ต้นไม้ที่เคย
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 2 : บ้านของเรา
เช้าวันเสาร์แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน. พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะหันไปมองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ภาคินยังคงหลับสนิท. ใบหน้าที่ปกติเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม วันนี้กลับดูผ่อนคลายอย่างที่เธอไม่ค่อยได้เห็นพิมพ์ดาวยิ้ม. เธอค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างระมัดระวัง. แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงประตู...มือของใครบางคนก็คว้าข้อมือเธอไว้“จะไปไหน?”เสียงงัวเงียของภาคินดังขึ้น. พิมพ์ดาวหันกลับมา“ลงไปทำอาหารค่ะ”“ไม่ต้อง”“ทำไมคะ?”ภาคินยังหลับตาอยู่“วันหยุดทั้งที นอนต่ออีกหน่อย”พิมพ์ดาวหัวเราะ“พี่คินก็กลับไปนอนสิคะ”“ก็เธอจะไปแล้ว”เขาดึงมือเธอเบา ๆ จนพิมพ์ดาวเสียหลักล้มลงบนเตียง“พี่คิน!”เธอร้องด้วยความตกใจ ก่อนรีบยันตัวขึ้น. ภาคินหัวเราะ“ตัวแค่นี้ยังเสียงดังเหมือนเดิม”“ก็พี่ดึงฉันนี่คะ!”พิมพ์ดาวทำหน้ามุ่ย. ภาคินยิ้ม ก่อนเอื้อมมือไปขยี้ผมเธอเบา ๆ“อยู่กับพี่อีกห้านาที”“ห้านาทีของพี่ไม่เคยห้านาทีจริง ๆ”“งั้นสิบนาที”“ไม่ได้ค่ะ!”เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้นในห้อง. เป็นเช้าที่ธรรมดา. แต่กลับเป็นความธรรมดาที่พิมพ์ดาวเคยคิดว่าตัวเองไม่มีวันได้สัมผัส---หลังจากนั้นไม่นาน. ทั้งคู่ลงมาท
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 1: เมื่อเราเลือกกันและกัน
เวลาผ่านไปหลายเดือนหลังจากทุกอย่างจบลงชีวิตของพิมพ์ดาวกลับมาเรียบง่ายอีกครั้ง ไม่มีเสียงกล่าวหา ไม่มีสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ และไม่มีคืนไหนที่เธอต้องนั่งร้องไห้เพียงลำพังเหมือนในอดีต สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือทุกเช้าเมื่อเธอตื่นขึ้นมา เธอมักจะเห็นข้อความจากคนคนหนึ่งอยู่เสมอ “ตื่นหรือยัง?” “กินข้าวด้วยนะ” “วันนี้พี่อาจกลับช้า อย่ารอ” บางครั้งก็มีเพียงประโยคสั้น ๆ “คิดถึง” พิมพ์ดาวมักจะอ่านแล้วเผลอยิ้มทุกครั้ง วันนี้ก็เช่นกัน เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พลางอ่านข้อความล่าสุดจากภาคิน «“เย็นนี้ว่างไหม พี่มีที่หนึ่งอยากพาไป”» พิมพ์ดาวเลิกคิ้ว “ที่ไหนกันนะ?” เธอพิมพ์ตอบกลับ «“บอกไม่ได้เหรอคะ?”» ข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที «“ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ”» พิมพ์ดาวยิ้ม «“ก็ได้ค่ะ”» --- ช่วงเย็น รถของภาคินมาจอดหน้าบ้าน ชายหนุ่มลงจากรถ ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ วันนี้เขาแต่งตัวเรียบง่ายกว่าปกติ ไม่มีสูท ไม่มีเอกสารติดมือ มีเพียงรอยยิ้มอบอุ่นที่พิมพ์ดาวคุ้นเคยมากขึ้นทุกวัน “พร้อมหรือยัง?” ภาคินถาม พิมพ์ดาวพยักหน้า “พร้อมค่ะ” เธอเดินมาขึ้นร
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 40 : เมื่อรักไม่ใช่คำตัดสิน
เช้าวันใหม่แสงแดดอ่อนส่องเข้ามาภายในบ้าน พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองในนั้นอยู่นาน ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า...ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เมื่อก่อนเธอเคยกลัวการถูกเข้าใจผิด กลัวว่าคนอื่นจะไม่รัก กลัวว่าหากไม่มีใครอยู่ข้างเธอ เธอจะไม่เหลืออะไร แต่วันนี้...เธอรู้แล้วว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือการไม่ทอดทิ้งตัวเองเสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้นจากด้านนอก พิมพ์ดาวยิ้ม“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาในมือของเขาถือดอกไม้ช่อเล็ก ๆพิมพ์ดาวมองแล้วเลิกคิ้ว“ให้ฉันเหรอคะ?”ภาคินพยักหน้า“ครับ”“เนื่องในโอกาสอะไร?”“ไม่มี”เขายื่นดอกไม้ให้“แค่อยากให้”พิมพ์ดาวรับมา ก่อนยิ้ม“ขอบคุณค่ะ”ภาคินมองรอยยิ้มของเธอและรู้สึกว่ามันสวยกว่ารอยยิ้มใด ๆ ที่เขาเคยเห็น---ทั้งสองเดินลงมาชั้นล่างพร้อมกัน พ่อของพิมพ์ดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาด้วยกัน เขาก็ยิ้ม“วันนี้ดูอารมณ์ดีกันนะ”พิมพ์ดาวหน้าแดงเล็กน้อย“พ่อก็พูดไปเรื่อย”ภาคินหัวเราะ“ผมว่าอารมณ์ดีจริงครับ”พ่อมองทั้งสองคน ก่อนพูดขึ้น“พ่อดีใจที่เห็นดาวกลับมายิ้มได้อีกครั้ง”พิมพ์ดาวเงียบ
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 39 : คำขอโทษที่สายเกินไป
ค่ำคืนเงียบสงบหลังกลับจากข้างนอก พิมพ์ดาวเดินขึ้นห้องตามปกติ แต่ก่อนจะเปิดประตู เธอกลับเห็นภาคินยืนอยู่ตรงปลายทางเดิน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง“พี่คิน?”พิมพ์ดาวเอ่ยถามเบา ๆ“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”ภาคินสูดหายใจลึก ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ“พี่มีเรื่องอยากพูดกับเธอ”พิมพ์ดาวมองเขานิ่ง“เรื่องอะไรคะ?”“เรื่องที่ผ่านมา”เธอเงียบลงทันที ภาคินมองเธอด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“พี่รู้ว่าพี่ขอโทษเธอไปหลายครั้งแล้ว”“ค่ะ”“แต่พี่รู้ว่ามันไม่เคยเพียงพอ”พิมพ์ดาวก้มหน้าลง ภาคินจึงพูดต่อ“พี่เคยคิดว่าตัวเองรู้จักเธอดีที่สุด”เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ อย่างเจ็บปวด“แต่สุดท้ายพี่กลับเป็นคนที่ไม่เชื่อเธอ”พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปาก“พี่ทำให้เธอต้องร้องไห้”“พี่ทำให้เธอต้องอยู่คนเดียวในวันที่เธอต้องการใครสักคนที่สุด”เสียงของภาคินเริ่มสั่น“และพี่ทำให้เธอคิดว่าตัวเองไม่มีค่า”พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้น น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลอ“พี่คิน…”“พี่เสียใจ”เขาพูดออกมาอย่างชัดเจน“เสียใจทุกครั้งที่นึกถึงสิ่งที่พี่ทำกับเธอ”ภาคินหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ“พี่อยากย้อนเวลากลับไป”เขากำมือแน่น“อยากกลับไปในวันท
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 38 : ผู้หญิงที่ไม่ใช่พิมพ์ดาวคนเดิม
หลายวันผ่านไปชีวิตในบ้านเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่สำหรับพิมพ์ดาว...ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอยังคงเป็นคนเดิมในสายตาของครอบครัวยังคงพูดจาสุภาพยังคงช่วยงานภายในบ้านแต่บางสิ่งในตัวเธอเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่เก็บความรู้สึกไว้ในใจอีกแล้ว หากไม่พอใจ... เธอจะพูด หากถูกเข้าใจผิด...เธอจะอธิบาย และหากใครทำร้ายเธอ...เธอจะไม่ยอมเดินหนีทั้งน้ำตาเหมือนเมื่อก่อน---เช้าวันหนึ่งพิมพ์ดาวกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะพ่อมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา“ช่วงนี้ดาวดูสดใสขึ้นนะ”พิมพ์ดาวยิ้ม“หนูคิดว่าถ้าเอาแต่เสียใจกับเรื่องที่ผ่านมา ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นค่ะ”พ่อชะงัก เขามองลูกสาวด้วยแววตาภูมิใจ“ลูกโตขึ้นมากจริง ๆ”พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ“หนูแค่เรียนรู้ว่าต้องรักตัวเองค่ะ”คำพูดนั้นทำให้ภาคินที่นั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นมองเธอเขาไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม---หลังรับประทานอาหาร ภาคินเดินตามพิมพ์ดาวออกมาที่สวน“ดาว”หญิงสาวหันกลับมา“คะ?”“ช่วงนี้เธอดูเปลี่ยนไป”พิมพ์ดาวยิ้ม“เปลี่ยนไปในทางที่ดีหรือไม่ดีคะ?”“ดี”ภาคินตอบทันที“ดีมาก”เธอ
You May Also Like
คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.3M viewsท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.9K viewsเรื่องสั้นซ่อนรัก
C114.6K viewsHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์366.1K viewsลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย
โคลอี ลอร็องต์30 viewsรักลับๆ ของฉันกับพี่เขย My forbidden passionate love (NC)
กระดุมเม็ดที่สาม164 viewsบัญชีรัก ฉบับ นายช่าง
เหนือ กว่าความคาดหมาย18 viewsพิศวาสน้องเมีย
Xiaohlinz409 views
