LOGINShare
ตอนที่ 7 : น้ำตาของมีนา
publish date:
2026-08-16 10:00:55เช้าวันรุ่งขึ้น
พิมพ์ดาวตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้ง นอกเมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน คำถามของภาคินยังคงวนเวียนอยู่ในหัว “เธอเกลียดพี่หรือเปล่า?” ทั้งที่เขาเป็นคนทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญ แต่พอเขาถามแบบนั้น หัวใจของเธอกลับยังอ่อนแอจนไม่สามารถโกรธเขาได้ พิมพ์ดาวสูดหายใจลึก ก่อนลุกขึ้นแต่งตัว เธอบอกตัวเองว่า... วันนี้จะไม่ร้องไห้อีก แต่ทันทีที่เดินลงมาถึงชั้นล่าง เสียงของมีนาก็ดังขึ้น “พี่ดาวคะ” มีนายืนอยู่หน้าห้องนั่งเล่น ใบหน้าซีดเล็กน้อย ดวงตาแดงเหมือนผ่านการร้องไห้มา พิมพ์ดาวหยุดเดิน “มีอะไรเหรอ?” มีนาไม่ตอบทันที เธอเหลือบมองไปทางห้องรับแขก ก่อนก้มหน้าลง “หนู...ขอคุยกับพี่หน่อยได้ไหมคะ?” น้ำเสียงของเธอสั่นจนพิมพ์ดาวรู้สึกสงสาร “ได้สิ” พิมพ์ดาวเดินเข้าไปหา มีนากำชายเสื้อแน่น ก่อนพูดเบา ๆ “หนูรู้ว่าพี่ไม่ชอบที่หนูมาอยู่ในบ้าน” พิมพ์ดาวขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ “พี่ไม่เคยพูดแบบนั้นนะ” “แต่หนูรู้สึกได้ค่ะ” มีนาเงยหน้าขึ้น น้ำตาเอ่อคลอ “ตั้งแต่หนูเข้ามา พี่ก็ไม่ค่อยพูดกับหนูเหมือนเมื่อก่อน” พิมพ์ดาวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพยายามยิ้ม “พี่แค่มีเรื่องให้คิดเยอะ ไม่ได้โกรธเธอ” “จริงเหรอคะ?” มีนาถามพร้อมก้าวเข้ามาใกล้ พิมพ์ดาวพยักหน้า “จริง” ทันใดนั้นมีนากลับจับข้อมือของเธอแน่น “งั้นพี่อย่าเกลียดหนูนะคะ” พิมพ์ดาวมองมือที่จับอยู่ ก่อนยิ้มบาง ๆ “พี่ไม่เกลียดเธอ” แต่ในวินาทีต่อมา... มีนากลับผลักตัวเองถอยหลังอย่างแรง ร่างของเธอเสียหลักล้มลงกับพื้น “โอ๊ย!” พิมพ์ดาวเบิกตากว้าง “มีนา!” เธอรีบก้าวเข้าไปหาโดยไม่ทันคิด แต่มีนากลับยกมือขึ้นป้องกันตัวเอง พร้อมร้องไห้เสียงดัง “พี่ดาว อย่าทำหนู!” พิมพ์ดาวชะงักราวกับถูกฟ้าผ่า “อะไรนะ?” เสียงของเธอสั่นด้วยความตกใจ “พี่ไม่ได้ทำอะไรเธอ!” มีนากลับร้องไห้หนักขึ้น “หนูขอโทษค่ะ...หนูจะไม่ยุ่งกับพี่แล้ว” เสียงร้องนั้นดังจนคนในบ้านเริ่มวิ่งออกมา พ่อของพิมพ์ดาวรีบเข้ามา “เกิดอะไรขึ้น!” เขาถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนรีบประคองมีนาขึ้น “มีนา เจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก?” มีนาส่ายหน้า น้ำตาไหลไม่หยุด “หนูไม่เป็นไรค่ะ” เธอพูดพร้อมเหลือบมองพิมพ์ดาวอย่างหวาดกลัว พิมพ์ดาวเห็นสายตานั้นก็แทบพูดไม่ออก “พ่อ...ดาวไม่ได้ทำอะไรนะ” เธอรีบอธิบาย สีหน้าซีดลงเรื่อย ๆ “มีนากำลังคุยกับดาว แล้วจู่ ๆ เธอก็ล้มลงไปเอง” พ่อมองลูกสาวทั้งสองคนสลับกัน “มีนา จริงหรือเปล่า?” มีนาก้มหน้า น้ำตาหยดลงบนพื้น เธอเงียบอยู่นาน ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ “พี่ดาวไม่ได้ทำอะไรค่ะ” คำตอบนั้นควรช่วยพิมพ์ดาว แต่กลับทำให้สถานการณ์แย่ลง เพราะน้ำเสียงของมีนาเหมือนกำลังพยายามปกป้องเธอ พ่อจึงหันมามองพิมพ์ดาวด้วยสีหน้าผิดหวัง “ดาว...พ่อไม่อยากให้มีเรื่องกัน” พิมพ์ดาวนิ่งไป “พ่อกำลังหมายความว่าอะไร?” เธอถามพร้อมน้ำตาคลอ “พ่อไม่ได้กล่าวหาดาวนะ” “แต่พ่อกำลังคิดว่าดาวเป็นคนทำ!” เสียงของเธอสั่นขึ้นเรื่อย ๆ “ดาวบอกแล้วว่าไม่ได้ทำ!” พิมพ์ดาวกำหมัดแน่น น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้น ภาคินเดินเข้ามา เขามองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เกิดอะไรขึ้น?” พ่อถอนหายใจ “มีนาล้ม” ภาคินหันไปมองมีนา “เจ็บไหม?” มีนาส่ายหน้า “ไม่ค่ะ” จากนั้นเธอก็หันไปมองพิมพ์ดาว “พี่ดาวไม่ได้ทำอะไรค่ะ” ภาคินขมวดคิ้ว “แล้วทำไมถึงร้องไห้?” มีนากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง “หนูแค่...ตกใจ” เธอพูดเสียงสั่น “พี่ดาวอาจไม่ได้ตั้งใจค่ะ” พิมพ์ดาวเบิกตากว้าง “มีนา!” เธอเรียกด้วยความเจ็บปวด “เธอกำลังพูดอะไร?” มีนาสะดุ้ง ก่อนรีบหลบหลังภาคิน ท่าทางนั้นทำให้สีหน้าของภาคินเปลี่ยนไปทันที เขาหันมองพิมพ์ดาว “ดาว” น้ำเสียงของเขาเย็นลง “ใจเย็นก่อน” พิมพ์ดาวมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ “พี่ก็ไม่เชื่อดาวใช่ไหม?” ภาคินเงียบ ความเงียบนั้นเหมือนคำตอบ พิมพ์ดาวหัวเราะทั้งน้ำตา “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอพยักหน้าช้า ๆ “ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น...คนที่ผิดก็ต้องเป็นดาวอยู่ดี” พูดจบเธอก็หันหลังเดินขึ้นบันได “ดาว!” ภาคินเรียกตาม แต่หญิงสาวไม่หันกลับมา เมื่อพิมพ์ดาวหายไปจากสายตา มีนาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองภาคิน “พี่คิน...” เธอพูดเสียงเบา พร้อมทำสีหน้าเหมือนรู้สึกผิด “พี่อย่าโกรธพี่ดาวเลยนะคะ” ภาคินขมวดคิ้ว “พี่ไม่ได้โกรธ” “แต่พี่ดาวคงไม่ชอบหนูจริง ๆ” มีนาพูดพลางเช็ดน้ำตา “ถ้าหนูออกไปจากบ้าน ทุกคนคงสบายใจกว่านี้” ภาคินมองเธอด้วยสีหน้าลังเล “อย่าพูดแบบนั้น” มีนาส่ายหน้า “หนูไม่อยากเป็นสาเหตุให้พี่กับพี่ดาวทะเลาะกันค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเสียใจ ภาคินถอนหายใจ ก่อนยกมือแตะไหล่เธอ “ไม่มีใครไล่เธอไปไหน” มีนาก้มหน้า แต่ในวินาทีที่ภาคินหันไปมองทางอื่น... ริมฝีปากของเธอกลับยกขึ้นเล็กน้อย เธอได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ภาคินกำลังสงสารเธอ และกำลังมองพิมพ์ดาวด้วยความผิดหวัง คืนนั้น พิมพ์ดาวนั่งอยู่บนเตียงคนเดียว เธอมองรูปถ่ายเก่าในมือ เป็นภาพของเธอกับภาคินตอนเด็ก น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนรูป “พี่คิน...” เธอพูดเสียงแผ่ว “ถ้าวันหนึ่งดาวหายไปจากชีวิตพี่...พี่จะรู้สึกอะไรบ้างไหม?” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา ก่อนเก็บรูปใบนั้นลงในลิ้นชัก ในขณะเดียวกัน... หน้าห้องของเธอ มีนายืนถือโทรศัพท์อยู่ บนหน้าจอเป็นข้อความที่เธอเพิ่งส่งให้ใครบางคน “ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เขาเริ่มไม่เชื่อพิมพ์ดาวแล้ว” ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น “งั้นขั้นต่อไปก็เริ่มได้” มีนาอ่านข้อความนั้น ก่อนยิ้มออกมา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “ต่อไป...ฉันจะทำให้พี่ดาวไม่มีใครเหลือเลย” เธอเก็บโทรศัพท์ลง ก่อนเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ โดยไม่รู้เลยว่า... คนที่เธอกำลังเล่นงาน อาจไม่ได้อ่อนแออย่างที่เธอคิด และในไม่ช้า... ความจริงบางอย่างจะเริ่มทิ้งร่องรอยเอาไว้ให้ภาคินได้เห็นทีละน้อย.
Latest chapter
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 3 : ความรักที่ไม่ต้องพิสูจน์อีกแล้ว
เวลาผ่านไปอีกหลายปี...เช้าวันหนึ่งในบ้านหลังเดิม พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก พลางจัดผมของตัวเองให้เรียบร้อย. เธอมองเงาสะท้อนในกระจกแล้วอมยิ้มแม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด...เธอก็ยังจำได้ดีว่า ครั้งหนึ่งตัวเองเคยเป็นผู้หญิงที่ร้องไห้เพราะคิดว่าคงไม่มีใครเชื่อเธอเคยคิดว่าความรักคือการพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ใครสักคนเลือกและเคยกลัวเหลือเกินว่า...หากคนที่เธอรักหันหลังให้ เธอจะไม่เหลือใครแต่วันนี้...เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว. เสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้น พิมพ์ดาวหันไปมองประตู“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ“กาแฟครับ”พิมพ์ดาวรับมา“ขอบคุณค่ะ”เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง“วันนี้มีอะไรหรือเปล่า?”“ไม่มีค่ะ”“แล้วทำไมยิ้ม?”พิมพ์ดาวหัวเราะ“แค่คิดอะไรบางอย่าง”“เรื่องอะไร?”เธอหันกลับไปมองเขา“เรื่องของเรา”ภาคินยิ้ม“ผ่านมาแล้วตั้งหลายปี ยังคิดถึงอีกเหรอ?”“คิดสิคะ”เธอเดินเข้ามาหาเขา“เพราะถ้าไม่มีเรื่องทั้งหมดในวันนั้น เราอาจไม่ได้เป็นเราในวันนี้”ภาคินเงียบไป ก่อนพยักหน้า“จริง”ช่วงสายทั้งสองออกไปเดินเล่นที่สวน ต้นไม้ที่เคย
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 2 : บ้านของเรา
เช้าวันเสาร์แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน. พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะหันไปมองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ภาคินยังคงหลับสนิท. ใบหน้าที่ปกติเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม วันนี้กลับดูผ่อนคลายอย่างที่เธอไม่ค่อยได้เห็นพิมพ์ดาวยิ้ม. เธอค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างระมัดระวัง. แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงประตู...มือของใครบางคนก็คว้าข้อมือเธอไว้“จะไปไหน?”เสียงงัวเงียของภาคินดังขึ้น. พิมพ์ดาวหันกลับมา“ลงไปทำอาหารค่ะ”“ไม่ต้อง”“ทำไมคะ?”ภาคินยังหลับตาอยู่“วันหยุดทั้งที นอนต่ออีกหน่อย”พิมพ์ดาวหัวเราะ“พี่คินก็กลับไปนอนสิคะ”“ก็เธอจะไปแล้ว”เขาดึงมือเธอเบา ๆ จนพิมพ์ดาวเสียหลักล้มลงบนเตียง“พี่คิน!”เธอร้องด้วยความตกใจ ก่อนรีบยันตัวขึ้น. ภาคินหัวเราะ“ตัวแค่นี้ยังเสียงดังเหมือนเดิม”“ก็พี่ดึงฉันนี่คะ!”พิมพ์ดาวทำหน้ามุ่ย. ภาคินยิ้ม ก่อนเอื้อมมือไปขยี้ผมเธอเบา ๆ“อยู่กับพี่อีกห้านาที”“ห้านาทีของพี่ไม่เคยห้านาทีจริง ๆ”“งั้นสิบนาที”“ไม่ได้ค่ะ!”เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้นในห้อง. เป็นเช้าที่ธรรมดา. แต่กลับเป็นความธรรมดาที่พิมพ์ดาวเคยคิดว่าตัวเองไม่มีวันได้สัมผัส---หลังจากนั้นไม่นาน. ทั้งคู่ลงมาท
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 1: เมื่อเราเลือกกันและกัน
เวลาผ่านไปหลายเดือนหลังจากทุกอย่างจบลงชีวิตของพิมพ์ดาวกลับมาเรียบง่ายอีกครั้ง ไม่มีเสียงกล่าวหา ไม่มีสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ และไม่มีคืนไหนที่เธอต้องนั่งร้องไห้เพียงลำพังเหมือนในอดีต สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือทุกเช้าเมื่อเธอตื่นขึ้นมา เธอมักจะเห็นข้อความจากคนคนหนึ่งอยู่เสมอ “ตื่นหรือยัง?” “กินข้าวด้วยนะ” “วันนี้พี่อาจกลับช้า อย่ารอ” บางครั้งก็มีเพียงประโยคสั้น ๆ “คิดถึง” พิมพ์ดาวมักจะอ่านแล้วเผลอยิ้มทุกครั้ง วันนี้ก็เช่นกัน เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พลางอ่านข้อความล่าสุดจากภาคิน «“เย็นนี้ว่างไหม พี่มีที่หนึ่งอยากพาไป”» พิมพ์ดาวเลิกคิ้ว “ที่ไหนกันนะ?” เธอพิมพ์ตอบกลับ «“บอกไม่ได้เหรอคะ?”» ข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที «“ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ”» พิมพ์ดาวยิ้ม «“ก็ได้ค่ะ”» --- ช่วงเย็น รถของภาคินมาจอดหน้าบ้าน ชายหนุ่มลงจากรถ ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ วันนี้เขาแต่งตัวเรียบง่ายกว่าปกติ ไม่มีสูท ไม่มีเอกสารติดมือ มีเพียงรอยยิ้มอบอุ่นที่พิมพ์ดาวคุ้นเคยมากขึ้นทุกวัน “พร้อมหรือยัง?” ภาคินถาม พิมพ์ดาวพยักหน้า “พร้อมค่ะ” เธอเดินมาขึ้นร
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 40 : เมื่อรักไม่ใช่คำตัดสิน
เช้าวันใหม่แสงแดดอ่อนส่องเข้ามาภายในบ้าน พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองในนั้นอยู่นาน ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า...ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เมื่อก่อนเธอเคยกลัวการถูกเข้าใจผิด กลัวว่าคนอื่นจะไม่รัก กลัวว่าหากไม่มีใครอยู่ข้างเธอ เธอจะไม่เหลืออะไร แต่วันนี้...เธอรู้แล้วว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือการไม่ทอดทิ้งตัวเองเสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้นจากด้านนอก พิมพ์ดาวยิ้ม“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาในมือของเขาถือดอกไม้ช่อเล็ก ๆพิมพ์ดาวมองแล้วเลิกคิ้ว“ให้ฉันเหรอคะ?”ภาคินพยักหน้า“ครับ”“เนื่องในโอกาสอะไร?”“ไม่มี”เขายื่นดอกไม้ให้“แค่อยากให้”พิมพ์ดาวรับมา ก่อนยิ้ม“ขอบคุณค่ะ”ภาคินมองรอยยิ้มของเธอและรู้สึกว่ามันสวยกว่ารอยยิ้มใด ๆ ที่เขาเคยเห็น---ทั้งสองเดินลงมาชั้นล่างพร้อมกัน พ่อของพิมพ์ดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาด้วยกัน เขาก็ยิ้ม“วันนี้ดูอารมณ์ดีกันนะ”พิมพ์ดาวหน้าแดงเล็กน้อย“พ่อก็พูดไปเรื่อย”ภาคินหัวเราะ“ผมว่าอารมณ์ดีจริงครับ”พ่อมองทั้งสองคน ก่อนพูดขึ้น“พ่อดีใจที่เห็นดาวกลับมายิ้มได้อีกครั้ง”พิมพ์ดาวเงียบ
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 39 : คำขอโทษที่สายเกินไป
ค่ำคืนเงียบสงบหลังกลับจากข้างนอก พิมพ์ดาวเดินขึ้นห้องตามปกติ แต่ก่อนจะเปิดประตู เธอกลับเห็นภาคินยืนอยู่ตรงปลายทางเดิน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง“พี่คิน?”พิมพ์ดาวเอ่ยถามเบา ๆ“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”ภาคินสูดหายใจลึก ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ“พี่มีเรื่องอยากพูดกับเธอ”พิมพ์ดาวมองเขานิ่ง“เรื่องอะไรคะ?”“เรื่องที่ผ่านมา”เธอเงียบลงทันที ภาคินมองเธอด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“พี่รู้ว่าพี่ขอโทษเธอไปหลายครั้งแล้ว”“ค่ะ”“แต่พี่รู้ว่ามันไม่เคยเพียงพอ”พิมพ์ดาวก้มหน้าลง ภาคินจึงพูดต่อ“พี่เคยคิดว่าตัวเองรู้จักเธอดีที่สุด”เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ อย่างเจ็บปวด“แต่สุดท้ายพี่กลับเป็นคนที่ไม่เชื่อเธอ”พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปาก“พี่ทำให้เธอต้องร้องไห้”“พี่ทำให้เธอต้องอยู่คนเดียวในวันที่เธอต้องการใครสักคนที่สุด”เสียงของภาคินเริ่มสั่น“และพี่ทำให้เธอคิดว่าตัวเองไม่มีค่า”พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้น น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลอ“พี่คิน…”“พี่เสียใจ”เขาพูดออกมาอย่างชัดเจน“เสียใจทุกครั้งที่นึกถึงสิ่งที่พี่ทำกับเธอ”ภาคินหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ“พี่อยากย้อนเวลากลับไป”เขากำมือแน่น“อยากกลับไปในวันท
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 38 : ผู้หญิงที่ไม่ใช่พิมพ์ดาวคนเดิม
หลายวันผ่านไปชีวิตในบ้านเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่สำหรับพิมพ์ดาว...ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอยังคงเป็นคนเดิมในสายตาของครอบครัวยังคงพูดจาสุภาพยังคงช่วยงานภายในบ้านแต่บางสิ่งในตัวเธอเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่เก็บความรู้สึกไว้ในใจอีกแล้ว หากไม่พอใจ... เธอจะพูด หากถูกเข้าใจผิด...เธอจะอธิบาย และหากใครทำร้ายเธอ...เธอจะไม่ยอมเดินหนีทั้งน้ำตาเหมือนเมื่อก่อน---เช้าวันหนึ่งพิมพ์ดาวกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะพ่อมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา“ช่วงนี้ดาวดูสดใสขึ้นนะ”พิมพ์ดาวยิ้ม“หนูคิดว่าถ้าเอาแต่เสียใจกับเรื่องที่ผ่านมา ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นค่ะ”พ่อชะงัก เขามองลูกสาวด้วยแววตาภูมิใจ“ลูกโตขึ้นมากจริง ๆ”พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ“หนูแค่เรียนรู้ว่าต้องรักตัวเองค่ะ”คำพูดนั้นทำให้ภาคินที่นั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นมองเธอเขาไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม---หลังรับประทานอาหาร ภาคินเดินตามพิมพ์ดาวออกมาที่สวน“ดาว”หญิงสาวหันกลับมา“คะ?”“ช่วงนี้เธอดูเปลี่ยนไป”พิมพ์ดาวยิ้ม“เปลี่ยนไปในทางที่ดีหรือไม่ดีคะ?”“ดี”ภาคินตอบทันที“ดีมาก”เธอ
You May Also Like
ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว282.9K viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้234.0K viewsเรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C103.3K viewsม่านหมอก
นิยายของเนม122.2K viewsร้ายรักพันธะการ
ภัสสพิชชา183 viewsWant Love ก็แค่...อยากลองรักดูบ้าง
SUNISAYOK32 viewsThe Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์
Molin-T277 viewsLOVE ME PLEASE ได้โปรดรักฉัน
เฟยเฟิ่ง/หงษ์บิน26 views
