4.2 สร่าง NC+

สุดท้ายชายหนุ่มก็เลือกที่จะลุกขึ้นเต็มความสูง เขาเดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาตัวยาวติดกับหญิงสาว แรงส่งจากคนตัวโตที่ทิ้งตัวลงมาทำให้โซฟาเด้งขึ้นจนร่างเล็กกระดอน เหล้าที่ดารินถืออยู่หกรดเสื้อเธอทันใด

“โอ้ย เตชิน!” ดารินแหวลั่น เธอกระเด้งตัวลุกขึ้นยืนพลางปัดน้ำออกจากชุดเดรส โชคที่ที่เป็นผ้าเนื้อลื่นมันวาวไม่ได้ดูดซับน้ำมากจึงไม่เปียกเท่าไหร่

“หืม.. โทษที ทำไมไม่วางวะ ถือไว้ทำหอกอะไร” เตชินรีบลุกตาม แขนยาว ๆ เอื้อมผ่านหน้าหญิงสาวไปหยิบทิชชู จังหวะนั้นหญิงสาวที่เริ่มเมาก็เซเล็กน้อยเพราะจะเบี่ยงตัวหลบให้ชายหนุ่มหยิบของ แขนเรียวคว้าไหล่กว้างเป็นหลักยึดไม่ให้ล้ม วงแขนกำยำของชายหนุ่มก็ตวัดกอดเอวคอดกลมกลึงไว้ทันใด

ใบหน้าของสองหนุ่มสาวใกล้กันในระยะที่ต่างสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน นัยน์ตาคมลึกล้ำสบมองนัยน์ตากลมหวานที่กำลังฉ่ำเยิ้มเพราะแอลกอฮอล์ที่โถมดื่มเข้าไปไม่ขาดสาย

จังหวะนั้นเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างทำใบหน้าทั้งสองค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหากันอัตโนมัติ ปลายจมูกห่างกันเพียงแค่เส้นขนบาง ๆ ขวางกั้น

“หล่อชะมัด” ดารินคิดในใจ แต่ปากเธอพึมพำออกไปตามใจคิดเสียงเบาหวิวทว่าคนที่อยู่ใกล้กันกลับได้ยินชัดทุกคำ นัยน์ตาเขาพราวระยับมุมปากหยักยกยิ้มจาง ๆ

ท่าทางพวกนั้นทำก้อนเนื้อในอกหญิงสาวเต้นแรงมาก ในช่องท้องวูบวาบ หน้าร้อนขึ้นอีกหลายระดับ เริ่มแยกไม่ออกว่าเพราะฤทธิ์เหล้าหรือเพราะความชิดใกล้ เธอเผลอเอียงหน้าในองศาที่พอดีราวกับมีมนต์สะกดจากนัยน์ตาดำคู่นั้น เกือบจะเผยอปากจูบเขาอยู่แล้วเชียว หากฉับพลันเป็นชายหนุ่มที่ผละตัวออกห่าง

“เมาก็นั่ง เดี๋ยวเช็ดให้” เตชินว่าพลางนั่งลงแล้วเช็ดกระโปรงชุดเดรสสั้นที่เปียกอย่างหน้าตาเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำดารินหน้าเหวอค้างกลางอากาศที่เผลอตัวเผลอใจให้ความหล่อร้ายของเขา เกือบทำเรื่องบัดสีผิดผีไปแล้วเชียว ไม่รู้อะไรดลใจเธอ โคตรอาย!

“เอ่อ.. ไม่เป็นไร เช็ดเองก็ได้ ขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ” ดารินที่อายจนหน้าชา วางหน้าไม่ถูก แทบจะหายตัวไปเสียเดี๋ยวนี้ เธอหมุนตัวจะเดินออกประตูไปหาห้องน้ำข้างนอก แต่โดนเตชินเรียกไว้

“ในห้องนี้มีห้องน้ำส่วนตัว ทางนั้น” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงราบเรียบ พเยิดหน้าบอกเธอให้รู้ว่าประตูห้องน้ำอยู่ตรงไหน ดารินหน้าเหลอหลา เธอพยักหน้ารับแล้วรีบหมุนตัวเข้าห้องน้ำไป

“เอ๋อชะมัด” เตชินส่ายหน้าเบา  ๆ มองตามแผ่นหลังบอบบางที่ก้าวไว ๆ หายไปก็อดยกยิ้มไม่ได้

“เป็นบ้าอะไรเนี่ยยายเดียร์! ของขาดจนเบลอเลยเหรอ” ดารินต่อว่าตัวเองแล้วกวักน้ำล้างหน้าให้สร่าง เธอคิดว่าคงเป็นเพราะความเมาถึงได้ทำอะไรแบบนั้นลงไป หลายนาทีกว่าดารินจะเสร็จธุระแล้วเดินกลับออกมา

ร่างบอบบางหย่อนกายลงนั่ง หากไม่ใช่ที่โซฟาตัวเดิมเพราะเตชินยังนั่งอยู่ตรงนั้น วงแขนกำยำอ้ากว้าง วางพาดพนักพิงโซฟา มืออีกข้างถือแก้ววางอยู่บนหน้าขาที่นั่งไขว่ห้าง ท่าทางเขาดูทั้งเซ็กซี่ทั้งกร้าวใจในคราวเดียวกัน

เตชินเป็นผู้ชายที่หล่อชะมัด มีความเป็นบุรุษเพศเต็มร้อย ไม่แปลกหากใครอยู่ใกล้เขาแล้วจะเผลอตัวเผลอใจ แต่ใครที่ว่าไม่ควรเป็นเธอ!

“ไปนั่งนั่นทำไม มานั่งนี่สิ” ชายหนุ่มเรียก ทว่าดารินปฏิเสธ

“หึ ไม่เป็นไร ฉันนั่งนี่แหละ” ไม่ทันจบคำดารินต้องเบิกตากว้างเมื่อร่างสูงลุกจากโซฟาตัวนั้นมานั่งเบียดข้างกายเธออีกครั้ง หญิงสาวเบี่ยงตัวออกห่างทว่าโดนมือหนารั้งเอวคอดไว้ “ทำอะไรของนาย”

“ยังเมาอยู่ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถาม แววตาลึกล้ำที่มองมาทำดารินหายใจติดขัด

“ยัง เอ้ย! หะ หายแล้ว ไม่เมาแล้ว งั้นฉันกลับเลยดีกว่า” เมื่อเริ่มทำตัวไม่ถูกและเดาความคิดของคนตรงหน้าไม่ได้หญิงสาวเลยกะว่าจะชิ่งหนีกลับก่อน แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะมือที่รั้งเอวเธอกอดแน่นกว่าเดิมจนไม่สามารถลุกหนีได้

“สร่างแล้วเนอะ”

“เต.. นายจะทำอะไร อื้อ!” เสียงหวานที่เอ่ยถามเสียงสั่นหายไปในลำคอเมื่อโดนเรียวปากหยักปิดไว้

ชายหนุ่มรั้งท้ายทอยทุยมาประกบจูบ สอดเรียวลิ้นอุ่นร้อนเข้าโพรงปากหวาน ดารินทุบตีแผงอกกำยำสลับแขนล่ำไม่นานแรงทุบพวกนั้นก็หายไป เมื่อโดนความชำนิชำนาญของชายหนุ่มหลอกล่อจนระทดระทวยไปเรียบร้อยแล้ว