4.1 ดื่ม

ทั้งคู่มาถึงที่ร้าน PASS295 BAR เวลาเกือบเที่ยงคืน  ที่นี่เป็นร้านของคุณหมอภาส[1]ญาติผู้พี่ของเตชิน ชายหนุ่

มจึงได้สิทธิพิเศษนั่งดื่มในห้องวีไอพีโดยที่ไม่ต้องจอง ไม่ว่าลูกค้าจะต่อคิวกันเยอะแค่ไหน

         “นายจองห้องไว้เหรอ” ดารินถาม ในตอนที่ก้าวเข้ามาในร้าน เธอเห็นว่าคนแน่นมาก แล้วเตชินจะไปเอาห้องนี้มาได้อย่างไร หากจองคงโดนยกห้องให้คนอื่นไปแล้วกระมัง ดึกขนาดนี้เพิ่งมาถึง แต่ก็เขามันคนมีเงิน มีสิทธิพิเศษเธอจึงไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก

“หล่อก็งี้แหละ” เตชินไหวไหล่ คนแน่นขนาดไหนก็มักจะมีห้องหนึ่งว่างไว้เสมอ โดยเฉพาะคืนนี้ที่ไม่ว่าจะเป็นเฮียภาสหรือเฮียไนท์ก็ต่างนอนกอดลูกเมียอยู่บ้าน ห้องนี้จึงไม่โดนใช้งานบ่อยเช่นเมื่อก่อนตอนที่เฮีย ๆ เขายังโสดแล้ว

“เกี่ยวอะไรกับหล่อ” ดารินเบ้หน้าพลางหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่หรูหรา บริกรกำลังนำเหล้ายี่ห้อหายากราคาแพงมาเสิร์ฟให้เตชินอย่างรู้ใจ เขาคงมาที่นี่บ่อยสิท่า ดารินคิดในใจ

“คุณผู้หญิงรับอะไรดีครับ”

“เอาเหมือนเขา” ดารินตอบง่าย ๆ ไม่เรื่องมาก เธอดื่มอะไรก็ได้ทั้งนั้น แถมนาน ๆ จะได้ดื่มวิสกี้ราคาแพงขนาดนี้ จะต้องหาสั่งอย่างอื่นมาอีกทำไมกัน

เมื่อรับแก้วมาหญิงสาวยกขึ้นละเลียดจิบสัมผัสรสชาติแล้วทำหน้าพึงพอใจ ของแพงมันดีแบบนี้สินะ

“วันนี้ต้องการบริการพิเศษไหมครับคุณเต” บริกรหนุ่มเอ่ยถามน้องชายเจ้าของร้าน

ทุกครั้งที่เตชินมาต้องมีเรียกบริการพิเศษตลอดแต่วันนี้มีผู้หญิงมาด้วยจึงไม่มั่นใจนัก ถ้าสองคนนั่งใกล้กันสักนิดเขาคงไม่ถาม นี่เล่นนั่งคนละฝั่งห่างกันเป็นโยชน์บริกรหนุ่มจึงคิดไปว่าหญิงสาวอาจไม่ใช่คู่ควงของเตชิน

“ไม่ต้อง ออกไปได้แล้วไป” เตชินปฏิเสธแล้วไล่ทุกคนออกจากห้อง เขาต้องการความเป็นส่วนตัวและดูแลตัวเองได้

บริกรออกไปพร้อมล็อกห้องให้เสร็จสรรพ นานหลายนาทีหลังจากนั้นชายหนุ่มกวักมือเรียกหญิงสาวที่นั่งห่างกับเขาเป็นโยชน์ให้เข้ามาใกล้

“เดียร์.. ลุกมานี่”

“หืม?” ดารินเลิกคิ้วมองหางตา ทว่าก็ไม่ได้สนใจจะลุกไป เธอยกแก้วขึ้นดื่มต่อก่อนจะพึมพำด่าแฟนเก่าหน้าปลาบู่สันดานปลาไหลไปด้วย

“ไข่ก็เล็ก พุงก็ใหญ่ ผอมแห้งแรงน้อย หน้าตาก็งั้น ๆ แต่สันดานเสื_กจัญไร!” จากพึมพำคนเดียว ดารินก็ตะโกนเสียงดังในประโยคท้าย ทำเอาคนนั่งตรงกันข้ามสะดุ้งตกใจ

“เฮ้ย! เธอด่าใครวะ” เตชินขมวดคิ้วมุ่น ช่วยไว้แท้ ๆ ยังมาด่ากันเฉย ยายบ้าเอ้ย! จากที่ปากกรรไกรอยู่แล้ว ยิ่งเมาปากยิ่งหมาฉิบหายผู้หญิงอะไรวะ ก่นด่าดารินในใจเพราะขี้เกียจจะเถียงมากเดี๋ยวเสียบรรยากาศ เห็นว่าเพิ่งอกหักมาหรอกนะเลยหยวนให้

“นายคิดว่าตัวเองหน้าตายังไง” เธอถามเตชินก็ตอบทันควัน

“หล่อ... หล่อมาก” คนมั่นหน้าตอบหน้าตาย

“เออ ก็ใช่ไง ถึงนิสัยจะแย่แต่นายหล่อ เพราะฉะนั้นฉันไม่ได้ด่านาย เข้าใจ๊!” เธอพูดแล้วกระดกเหล้าเข้าปากต่อ

“เออ แล้วไป” เตชินหลุดหัวเราะเบา ๆ ถึงยายนี่จะปากร้ายแต่ก็เป็นคนจริงใจดี เขายกเหล้าขึ้นจิบบ้างสายตาคมทอดมองใบหน้าสวยมั่นของดารินทุกขณะที่เธอบ่นไปตามประสา

“ฉันนะอุตส่าห์มองข้ามเพราะคิดว่าคนหน้าตาธรรมดาแบบมันนิสัยจะดี แต่ที่ไหนได้ ไอ้บ้าเอ้ย! รู้งี้ไปคบกับพวกหล่อรวยงานดียังคุ้มกว่า เสียดายกีฉิบ แม่งปวดใจ!”

เตชินถึงกับสำลักจนน้ำพุ่งกับประโยคห่าม ๆ จากปากหญิงสาว ถึงเขาจะไม่ใช่พวกโลกสวยฟังคำหยาบคายไม่ได้ หากไม่ทันตั้งตัวว่าจะได้ยินคำกล่าวถึงใต้สะดือจากดาริน

“ยายบ้า พูดอะไรวะ” เตชินขำพรืดอีกครั้งเมื่อโดนดารินส่งค้อนให้ เขาเรียกเธออีกครั้งเมื่อเห็นหญิงสาวน้ำตาคลอเบ้าคล้ายจะร้องไห้

“ลุกมา”

“อะไรนะ”

“บอกให้ลุกมานี่ไง”

“หึ ไม่อะ” หญิงสาวไม่ทำตาม เธอเงยหน้ากะพริบตาไม่ให้น้ำตาไหล ไม่อยากเสียน้ำตาให้ไอ้หน้าปลาบู่เฮงซวยนั่นอีก เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางดารินก็นั่งหลังตรงอกผายไหล่ผึ่งเชิดหน้าคอตั้ง นั่งลอยหน้าลอยตาจิบวิสกี้และโยกย้ายเบา ๆ ตามเสียงเพลง เรียกว่าเปลี่ยนอารมณ์ได้ทันทีทันใด

“เป็นไบโพลาร์ป่าววะ” เตชินพึมพำกับตัวเอง มองหญิงสาวอึ้ง ๆทว่าปากกลับยิ้มขำ

เรียกก็ไม่มา หยิ่งฉิบหาย!

“เออ ลุกเองก็ได้วะ”

[1] จากเรื่อง เมียลับหมอมาเฟีย โดย กาแฟหอมกรุ่น