1 คุณหนูตัวน้อย 2

"เราต้องรีบพาคุณหนูกลับไปหาท่านผู้พันให้เร็วที่สุด"

ซูเหยามองใบหน้าของทหารพวกนั้น พวกเขาดูระมัดระวังและยังคงสงสัยในตัวเธอ เธอคิดว่าจะอธิบายอย่างไรดีถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็ตัดสินใจพูดสั้น ๆ เพื่อไม่ให้พวกเขาระแวงมากเกินไป

"ฉันเจอเธอในป่า...คนเดียว" ซูเหยาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ "ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นว่าเธออยู่คนเดียวเลยพาออกมาจากป่าก็เท่านั้นเอง เธอดูเหมือนจะไม่สบายนะพวกคุณต้องรีบพาเธอไปหาหมอให้เร็วที่สุด"

ทหารมองซูเหยาด้วยสายตาที่ประเมินสถานการณ์ แต่หลังจากสังเกตสภาพของเธอและเด็กหญิงที่ปลอดภัย พวกเขาดูเหมือนจะคลายความกังวลลงอีกทั้งคำพูดที่บอกว่าคนสำคัญที่พวกเขาตามหาไม่สบายก็ทำให้พวกเขาไม่สามารถยื้อเวลาคุยไปมากกว่านี้แล้ว

"งั้นคุณผู้หญิงก็คงไม่เกี่ยวข้องกับคนที่ลักพาตัวคุณหนูไป" หัวหน้าทหารพูดพลางสั่งลูกน้องให้ลดอาวุธลง

"ขอบคุณที่ช่วยพาคุณหนูออกมามากครับ แต่เราต้องพาคุณหนูกลับไปที่บ้านแล้ว คุณผู้หญิงจะตามผมมามะ..."

ซูเหยาส่ายหน้าเบา ๆ โดยไม่แสดงท่าทีเรียกร้องสิ่งใด เธอค่อย ๆ ส่งตัวเด็กหญิงให้ทหารคนหนึ่งอุ้มไปอย่างระมัดระวัง เด็กน้อยยังคงหลับสนิทในอ้อมแขนของทหาร เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอทำให้ซูเหยารู้สึกโล่งใจ

...อย่างน้อยเธอก็ช่วยเด็กน้อยให้ปลอดภัยแล้ว

ก่อนที่จะจากไป ซูเหยาหันกลับมามองเด็กหญิงอีกครั้ง สายตาของเธอแฝงด้วยความห่วงใยลึก ๆ แต่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอเพียงหมุนตัวเดินจากไปในความมืด เธอเลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่งกับทหารหรือเจ้านายของพวกเขาอีก เธอไม่อยากเข้าไปเกี่ยวพันกับความยุ่งยากเกินคาดเดาในขณะที่เธอยังไม่รู้ทิศทางของเธอเองในตอนนี้ว่าควรเดินทางชีวิตไปแบบไหนต่อไปดี  

ซูเหยาเดินออกห่างปลีกตัวออกจากเหตุการณ์นี้อย่างเงียบ ๆ โดยทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง บางทีเธออาจจะเริ่มต้นจากการหาครอบครัวที่มีสกุลหลี่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก่อน...

แต่ไม่ทันที่ซูเหยาจะก้าวเดินไปไกล เธอก็ต้องหยุดชะงักลงทันที เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหน้า เสียงนั้นค่อย ๆ ดังใกล้ขึ้นภาพชายคนหนึ่งปรากฏชัด เธอรู้สึกว่าร่างกายหยุดนิ่งโดยอัตโนมัติเมื่อสายตาสบเข้ากับชายคนนั้น

...อารมณ์ตอนนี้ของเจ้าของร่างเดิมกำลังบ่งบอกว่าเขาคือคนที่เธออยากจะหลีกเลี่ยงมากที่สุดในตอนนี้

ใบหน้าหล่อเหล่าที่คุ้นเคย แม้ว่าตอนนี้จะหมองคล้ำไปด้วยความอ่อนเพลีย เห็นได้ชัดว่าเขาคงไม่ได้นอนมาทั้งคืน ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการอดนอนแต่ยังคงแฝงความเข้มงวดและเฉียบคม

ชายคนนั้นคือพี่ชายแท้ ๆ ของหลี่ซูเหยา ในความทรงจำของร่างนี้ที่อยู่ดีดีก็ฉายวาบขึ้นมาเล็กน้อย ผู้ชายตรงหน้าอาจจะมีสายเลือดเดียวกันก็จริงแต่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็ไม่ได้สนิทสนมแบบพี่น้องมากนัก เขาคือคนที่แสวงหาประโยชน์จากซูเหยา เธอเป็นเครื่องมือที่มีค่าในสายตาของเขา

“ซูเหยา!”

เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับตั้งใจจะย้ำว่าเธอควรฟังคำสั่งของเขาก่อนที่เจ้าของเสียงจะหมดความอดทน

ซูเหยายืนนิ่ง ความทรงจำในร่างนี้บอกเธอว่า พี่ชายคนนี้ไม่ได้ตามหาเธอเพราะห่วงใย แต่เพราะเขามีแผนการบางอย่างที่พึ่งพาเธอ

...ซูเหยาตรงหน้านี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป แต่เธอไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่เฝ้ามองเขาด้วยความสงบเยือกเย็น เธอกำลังรอคอยว่าเขาจะทำอะไรต่อไป

ทันใดนั้น เขาก็เดินตรงเข้ามาคว้ามือของซูเหยาอย่างแรง ก่อนจะจูงเธอไปโดยไม่รอคำตอบ การกระชากนั้นทำให้รู้สึกถึงความกดดัน แม้จะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่ความโกรธแฝงเร้นอยู่ในแววตาของเขา เขายังไม่พูดอะไรเพิ่มเติม แต่มือที่จับเธอไว้แน่นนั้นบอกให้รู้ว่าเขากำลังโกรธที่เธอหายไปทั้งคืน

“อยู่ๆก็หายไปทั้งคืนอย่างนี้ สองปีที่แล้วแกหายไปไม่กลับมาบ้านยังทำให้พวกเราลำบากไม่พออีกหรอ?!”

เสียงของเขาเบา แต่แฝงด้วยความไม่พอใจ

ซูเหยาไม่ได้ตอบคำถามนั้นและไม่ได้สะบัดมือออกจากการจับจูงเพราะเธออยากจะรู้อะไรเกี่ยวกับร่างเดิมซึ่งเท่าที่วิเคราะห์ได้ ความทรงจำของร่างนี้จะปรากฎขึ้นมาเมื่อเธอได้เจอกับคนหรือสิ่งที่เกี่ยวข้องกับร่างเดิม ซูเหยาจึงยอมตามเขามาจนถึงตอนนี้...

พวกเขาเดินไปตามเส้นทางในหมู่บ้าน มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านหลี่ แสงจันทร์ส่องผ่านกิ่งไม้ แต่ในหัวของซูเหยาเต็มไปด้วยความคิดมากมาย เธอไม่ใช่ซูเหยาเดิมอีกต่อไป เธอคือสายลับจากยุค 2000 ที่เข้ามาแทนที่ และเธอไม่มีทางที่จะยอมให้ใครมาใช้ประโยชน์จากเธอโดยที่เธอไม่เต็มใจแน่นอน