LOGINเป็นอย่างที่เชียนอี้คิด ซื่ออิงไม่ได้รับใช้บิดานับหลายเดือนจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงกลางของสารทฤดู อากาศหนาวขึ้นอีกแล้ว ใบไม้ที่เคยออกใบสีเขียวเต็มต้นเริ่มผลัดใบ พร้อมกันนั้นก็เข้าสู่เทศกาลล่าสัตว์ครั้งใหญ่ของแคว้นแน่นอนว่าตระกูลเหลียงอันเป็นตระกูลฝ่ายบู๊นี้ย่อมถูกเชิญให้ไปเข้าร่วมแน่นอน ตอนนี้ตัวแทนจากตระกูลเหลียงแกนนำคือท่านแม่ทัพใหญ่ เจียฉี จึงกำลังเดินทางร่วมขบวนเสด็จเพื่อเดินทางไปยังป่าใหญ่ทิศใต้ของเมืองหลวงเชียนอี้นั่งร่วมทางไปกับเชียนซื่อบุตรสาวจอมพูดมากของอนุเจียง จงชินขี่ม้าตามบิดาไม่ห่าง ส่วนซื่ออิงก็นั่งร่วมเดินทางไปกับเชียนเอ้อในรถม้าอีกคันใช้เวลาสองวันเต็มขบวนแสนยิ่งใหญ่นำโดยฮ่องเต้แคว้นก็มาถึงจุดหมายแล้ว ตระกูลที่เข้าร่วมเทศกาลนี้ต่างแยกย้ายกันไปพักที่กระโจมของตน ในเขตของตระกูลเหลียงนั้นถูกจัดให้เป็นหนึ่งกระโจมใหญ่ของเจียฉี และกระโจมขนาดใหญ่รองลงมาเป็นของซื่ออิง ส่วนบุตรีและบุตรก็พักแยกคนละกระโจมพร้อมบ่าวรับใช้ตนเองกระโจมเล็กที่ว่าก็ไม่ได้เล็กไปเสียทีเดียว ชาติที่แล้วเชียนอี้มาร่วมงานในฐานะภรรยารองของซวี่หนานที่มาเพื่อดูแลลูกเลี้ยงของเขาโดยเฉพาะนางยังได้อยู่ในกระโจมที
17 เทศกาลล่าสัตว์มาแล้ว เชียนอี้ตื่นมาในวันต่อมาพร้อมพิษไข้และอาหารปวดทั่วร่างกาย แต่พอเข้าถึงกลางวันไข้ลดลงบ้างแล้วจึงตัดสินใจลุกขึ้นมาเตรียมไปเข้าพบบิดาตามที่สัญญาไว้ ส่วนเรื่องเมื่อคืนนั้นเท่าที่ฟัง แม่นมเฉียนบอกว่านางถูกพิษกำหนัดจริงและได้รับยาแก้พิษไปแล้วและก็เป็นความบังเอิญอีกนั่นแหละที่ในห้องเก็บยาของนางมียาแก้พิษชนิดนี้ขวดหนึ่งพอดี ไม่รู้ว่าใครซื้อมาเก็บไว้แต่ก็ถือเป็นโชคช่วยของนาง มิเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าจะรอดพ้นจากการครอบงำของพิษเมื่อไหร่ “คุณหนูกินอีกนิดสิเจ้าคะ ท่านกินไปแค่ไม่กี่คำเอง” นั่นล่ะ ตามจริงนางไม่อยากกินสักคำเลยด้วยซ้ำเพราะฤทธิ์ขมคอของยายังอยู่ กินได้เท่านี้ก็ถือว่าฝืนมาพอแล้ว “ข้าพอแล้ว ส่งยามาเถอะเดี๋ยวต้องรีบไปพบท่านพ่ออีก” เชียนอี้รู้จากแม่นมเฉียนว่าเรื่องเมื่อคืนดำเนินไปอย่างไรแล้วรู้สึกว่าอย่างไรวันนี้นางก็ต้องไปหาท่านพ่อให้ได้ แม้นบิดาจะไล่ญาติผู้นั้นของซื่ออิงไปแล้วแต่เห็นว่าตอนนี้ยังอยู่ที่เรือนรับรองอยู่เลย หากช้ากว่านี้ให้เรื่องความอับอายเมื่อคืนซาลงไปจากใจบิดาจะกลายเป็นว่าซื่ออิงอาจไปขออภัยโ
โจวฉีหมิงอุตส่าห์ให้นางใช้ร่างกายตนอย่างอิสระแล้วเหตุใดถึงกลายเป็นว่าทำนางสติแตกได้กัน เขามิใช่บุรุษไร้อารมณ์ที่หากเห็นสตรีที่ตนสนใจแล้วจะสามารถอดทนได้เสียหน่อย เพื่อให้นางปลอดภัยจากเขาจึงจำเป็นต้องหยุดยั้งการกระทำไร้สติของนางเสียหน่อยโจวฉีหมิงรวบจับมือสองข้างของเชียนอี้ไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วจับกดไว้กับเตียงพานให้ร่างขาวผ่องในสภาพกึ่งเปลือยเปล่าที่เผยให้เห็นเอี๊ยมตัวในของนางชัดเจนตอนนี้นอนหงายบนเตียงใบหน้าแดงซ่านนัยน์ตาคลอไปด้วยน้ำสีใสสุดแสนน่าเวทนานี้ทำเอาคนมองรู้สึกเหมือนถูกดูดให้เข้าไปในวงเวียนอะไรบางอย่างเลย“ข้าคิดว่าจะมาคลายความเบื่อไฉนกลายเป็นเช่นนี้ได้กัน หรือว่าเจ้าวางกับดักข้ากันนะ...”แน่นอนว่าฉีหมิงไม่ได้คิดคุยกับคนไม่ได้สติอันใดเขาคุยกับตนเองเท่านั้น ทว่าใครจะคิดเล่าว่ากลับได้รับการตอบรับเสียได้“ท่านต้าไท่ฝูใจร้ายไม่คิดช่วยหม่อมฉันให้คลายความทรมานหน่อยหรือเพคะ”แม้นข้อมือจะถูกจับไว้ไม่สามารถเคลื่อนได้ แต่ด้วยความทรมาน ร่างกายส่วนอื่นของเชียนอี้ก็เคลื่อนไหวให้อย่างน้อยไม่ต้องอยู่เฉยเพื่อรับความทรมานอย่างเดียว นางบิดกายเพื่อหนีออกจากจับกุม ส่วนร่างกายท่อนล่างก็ขยับ
16 ฤทธิ์ยากำหนัดทำนางแย่แล้ว“นี่คุณหนะ...เห้ย! ไยเป็นเจ้าได้กัน!”สตรีที่ร่วมหลับนอนกับเจี้ยนเหาเมื่อครู่เงยหน้าขึ้นมาแล้ว ทำเอาเหล่าเจ้าของแผนร้ายผงะตกใจไปตามๆกัน เจี้ยนเหานั้นตกใจจนเผลอหลุดความคิดตนออกมาเลยล่ะจงชินที่เมื่อครู่หวาดหวั่นตอนนี้บรรเทาลงแล้วเขาคือคนแรกที่เอ่ยสิ่งที่ตนเองคิดออกไป“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าควรเป็นผู้ใดเล่า! ท่านพ่อขอรับลูกว่าคุณชายท่านนี้มีจุดประสงค์ต้องการให้พี่หญิงใหญ่เสื่อมเสียชื่อเสียงนะขอรับ”ใช่แล้ว เมื่อครู่พวกเขาต่างได้ยินเหมือนๆกันว่าเจี้ยนเหาเอ่ยถึงคุณหนูสักคน หากฟังแต่เสียงไม่เข้ามาดูเองกับตาล้วนเข้าใจผิดไปแล้ว แต่สตรีที่ร่วมหลับนอนที่แท้ก็คือบ่าวคนหนึ่งต่างหากจงชินไม่ยินยอมให้ใครมาทำลายชื่อเสียงพี่สาวของตนได้หรอก!“คุณชายสามข้าน้อยมิได้คิดเช่นนั้นเลยขอรับ เพียงแต่ว่าระ...เอ่อ ข้าน้อยไม่รู้สติว่าเอ่ยอันใดในช่วงเวลานั้นเท่านั้นขอรับ”เจี้ยนเหายั้งปากทันเพราะได้รับสายตาปรามอย่างรุนแรงจากสตรีเจ้าของแผนการที่ยืนจ้องเขาเขม็งเบื้องหลังท่านแม่ทัพใหญ่ เขารีบแถไปโทษอย่างอื่นอย่างรวดเร็วส่วนซื่ออิงนั้นเมื่อรู้ว่าแผนการของตนพลาดไปแล้วก็ไม่ปล่อยให้หลานไม่ได้เร
“คุณหนูเจ้าคะ ท่านเป็นอันใดมากไหมเจ้าคะ!”เชียนอี้รู้สึกคอแห้งไปหมด ร่างกายที่ร้อนรุ่มนี้เริ่มทำให้ขาของนางไร้แรงเดินเข้าไปทุกที คาดว่าอาหลานคนเดียวก็น่าจะพยุงเชียนอี้ไปไม่ไหวด้วย แต่จะให้ย้อนกลับไปขอความช่วยเหลือพวกที่ประสงค์ร้ายกับตนตลอดเวลาอย่างข้างในก็กลัวจะกลายเป็นเข้าแผนของใคร เชียนอี้มีความคิดว่านางต้องถูกวางยาบางอย่างแน่“อาหลาน อา จะเจ้าพยุงข้าไปแอบตรงนู้นแล้วรีบวิ่งไปตามคนของเรามาช่วยพาข้าไปเรือนที เร็วที่สุดเท่าที่เจ้าจะทำได้นะ แฮ่ก ๆ”เชียนอี้ใช้พลังมากร่างกายก็ยิ่งอ่อนแรง ตอนนี้นางรับรู้ได้ว่าผิวกายใต้เสื้อผ้าแทบทุกที่มีเหงื่อผุดออกแล้ว แม้นจะสงสารอาหลานที่ต้องเหน็ดเหนื่อยพยายามพาตนไปแอบตรงมุมเรือนแห่งหนึ่งแต่ก็ช่วยอันใดไม่ได้เลย ตอนนี้นางทำได้แค่ขยับปากเท่านั้น แรงกายหายไปหมดยากขยับตัวเชียนอี้พยายามรักษาสติให้คงอยู่เพื่อรอจนกว่าอาหลานจะพาคนมาช่วยนางให้ได้ ทว่าเพียงอาหลานวิ่งจากไปไม่นานเชียนอี้ก็ถูกค้นพบเสียแล้ว!“ที่แท้คุณหนูใหญ่ก็มาพักอยู่ที่ตรงนี้นี่เอง พวกข้าตามหาท่านตั้งนานเจ้าค่ะ”สตรีสองนางนี้เชียนอี้จำได้ว่าพวกนางคือบ่าวของซื่ออิงที่ได้รับมอบหมายให้ไปดูแลเจี้ยนเห
15 งานเลี้ยงต้นเหตุตลอดหลายวันที่เชียนอี้หลบในห้องนอนนั้นก็มีคนของซื่ออิงมาตามหรือทำทีมาเยี่ยมไข้บ้าง แต่แม่นมเฉียนก็จัดการได้ดีจนผ่านมาวันที่สามแล้ว ซึ่งวันนี้หากเชียนอี้ใช้แต่ข้ออ้างว่าเป็นไข้เย็นยังไม่หายเสียทีคาดว่าฮูหยินรองที่มีแผนร้ายต้องถึงขั้นนำหมอมาตรวจอาการแน่ นางจึงออกมารับลมได้ปกติ อีกทั้งวันนี้เป็นวันที่บิดาแจ้งไว้ว่าจะกลับมาจวนแล้ว อย่างน้อยเชียนอี้ก็จะได้เขาไว้พึ่งพิงเห็นว่าวันนี้ซื่ออิงจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับบิดา เย็นนี้เชียนอี้จึงจำเป็นต้องไปร่วมมื้อเย็นด้วยแม้อยากจะเลี่ยงให้มากที่สุดก็ตามเท่าที่แม่นมเฉียนมารายงานในทุกวันตามที่เชียนอี้ให้บ่าวในเรือนเฝ้าดูเจี้ยนเหาพบว่าเขาพักอยู่เรือนแขกอีกทั้งมิได้ออกไปไหนเลย วันๆหากไม่มีคนของซื่ออิงไปหาก็ไม่เห็นเขาออกมาจากห้องเท่าไร มีแต่เรียกบ่าวรับใช้ที่ได้รับหน้าที่ดูแลเขาในฐานะแขก สามารถเข้าออกในเรือนได้ตามอัชฌาสัยแล้วจงชินก็มิได้เข้าไปข้องแวะกับคนผู้นี้อย่างที่เชียนอี้กำชับไว้ จิตใจแสนหวั่นวิตกในตอนแรกก็เริ่มสงบลงแล้ว“พี่หญิงใหญ่ ท่านมาแล้วนั่งลงสิเจ้าคะ”เชียนเอ้อเอ่ยเสียงหวาน หากเป็นยามที่บิดานั่งร่วมวงอยู่ด้วยเชียนอี้จะไม่







