1 คุณหนูตัวน้อย 1

1

คุณหนูตัวน้อย

สายฝนที่เคยตกหนักเริ่มเบาลง หลี่ซูเหยาอุ้มเด็กน้อยขึ้นในอ้อมแขน เดินออกมาจากใต้ต้นไม้ใหญ่ที่พวกเธอใช้เป็นที่หลบฝนชั่วคราว ต้นไม้หนาทึบสูงตระหง่าน รากของมันฝังลึกลงไปในดินโคลนที่ชื้นแฉะ ซูเหยาก้มมองเด็กน้อยที่เริ่มผล็อยหลับในอ้อมกอด สภาพที่เธอเจอเด็กน้อยทำให้เธอต้องระวังและทะนุถนอมเด็กมากยิ่งขึ้น แต่ความเป็นห่วงที่มากกว่า คือต้องพาเธอออกไปจากป่านี้ให้เร็วที่สุด

ทางเดินในป่าทุรกันดาร ฝนที่โปรยปรายทำให้พื้นดินเปียกเฉอะแฉะทุกย่างก้าว เต็มไปด้วยกิ่งไม้และหินก้อนใหญ่ บรรยากาศที่เงียบสงัดรอบตัวมีเพียงเสียงฝนและลมที่พัดผ่าน ซูเหยารู้ดีว่าเธอต้องพยายามหาทางทำให้เด็กหญิงนี้ไม่อดตายระหว่างทาง

มือของเธอยังจับมีดที่หยิบมาจากชายคนหนึ่งไว้แน่น สายตาคมกวาดมองหาอะไรสักอย่างที่พอจะกินได้ เมื่อหลี่ ซูเหยาเดินฝ่าป่าฝนไปได้สักระยะ เธอเริ่มกวาดตามองหาอาหารให้เด็กน้อยและตัวเธอเอง สายตาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีทำให้เธอรู้จักพืชป่าและผลไม้ที่ปลอดภัย เธอเดินช้า ๆ ไปตามแนวต้นไม้ใหญ่ พลางสำรวจใบและกิ่งไม้ที่อยู่เหนือศีรษะ จนในที่สุด เธอก็พบต้นไม้ที่มีลูกไม้ป่าลูกเล็ก ๆ กลม ๆ สีส้มทอง

ซูเหยาจับมีดจากชายคนหนึ่งเอามาตัดกิ่งที่มีผลไม้นั้น หยิบมาเช็ดคราบโคลนออกเบา ๆ ก่อนจะป้อนลูกไม้ให้เด็กหญิงที่อ่อนแรง เด็กน้อยมองซูเหยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไว้วางใจ เธออ้าปากรับผลไม้ที่ซูเหยาป้อนให้ และเคี้ยวอย่างช้า ๆ ขณะที่เธอเองก็หยิบผลไม้อีกลูกเข้าปากเพื่อบรรเทาความหิวของตัวเอง

"กินซะหนู พี่จะพาเราออกจากที่นี่ให้ได้"

ซูเหยาเอ่ยเบา ๆ พลางลูบศีรษะเด็กหญิงอย่างอ่อนโยน เด็กน้อยกินอย่างเงียบ ๆ ไม่มีเสียงบ่นหรือแสดงอาการหวาดกลัว

หลังจากที่ทั้งสองกินผลไม้ป่าไปพอประทังหิว หลี่ซูเหยาก็หาน้ำจากใบไม้ใหญ่ที่เก็บน้ำฝนไว้ให้เด็กหญิงดื่ม เธอเองก็ดื่มน้ำจากใบไม้นั้นเช่นกัน ช่วยเติมพลังให้ทั้งสองพอจะเดินทางต่อได้

เมื่อพอเติมพลังแล้ว ซูเหยาก็หันมามองทิศทางอีกครั้ง สายตาของเธอมองเห็นแสงจันทร์ที่ทะลุผ่านต้นไม้สูงทำให้รู้ทิศทางได้อย่างแม่นยำ เธอยึดทิศทางหนึ่งแล้วเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่ลังเล อย่างน้อยการมุ่งไปทิศเดิมก็ทำให้ไม่หลงวนอยู่ที่เดิมท่ามกลางรอบข้างในป่าที่มีลักษณะเหมือนกันจนแทบแยกไม่ออก

หลังจากเดินมาเกือบครึ่งคืน ท่ามกลางป่าที่ทึบลงทุกขณะ ทันใดนั้น ซูเหยาก็มองเห็นแสงไฟริบหรี่อยู่ที่ขอบฟ้า มันเป็นแสงไฟจากหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกล เสียงหมู่บ้านเริ่มได้ยินเบา ๆ อยู่ข้างหน้า หัวใจเธอพองโตขึ้นเล็กน้อย

ในที่สุด เธอก็พาเด็กน้อยออกจากป่าได้สำเร็จ

เมื่อหลี่ซูเหยาเดินออกมาจากป่าพร้อมกับเด็กหญิงในอ้อมแขน ทันใดนั้นเองเสียงฝีเท้าหนักของกลุ่มคนก็วิ่งกรูเข้ามาจากด้านหลังก่อนที่ซูเหยาจะตั้งตัว กลุ่มชายในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มวิ่งเข้ามาล้อมเธอไว้ สายตาของพวกเขาดุดันและเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ชายคนหนึ่งในกลุ่มทหารตะโกนสั่ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจ ทุกคนในกลุ่มหันไปมองเด็กน้อยที่ซูเหยาอุ้มอยู่ในอ้อมแขน ท่าทางของพวกเขาแสดงออกชัดเจนว่าพวกเขากำลังตามหาเด็กคนนี้

ทหารคนหนึ่งขมวดคิ้วเมื่อเห็นเด็กน้อยในอ้อมแขนของซูเหยา "คุณหนู! ใช่คุณหนูหรือเปล่า?" เขาพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ

ซูเหยานิ่งเงียบ แต่หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้น เธอสังเกตเห็นความจริงบางอย่างจากคำพูดของพวกเขา เด็กหญิงคนนี้ไม่ใช่เด็กธรรมดา แต่เป็นลูกสาวของใครบางคนที่มีอำนาจ ชายคนนั้นพูดต่อทันทีด้วยความร้อนรน

"พวกเราตามหาคุณหนูมาทั้งคืน ในที่สุดก็เจอแล้ว..."

ทหารอีกคนพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเหนื่อยล้าจากการค้นหาที่ยาวนาน "เราต้องรีบพาคุณหนูกลับไปหาท่านผู้พันให้เร็วที่สุด"